ep7 ประโยคที่รอคอย

"เฮียขา~ อาหารพร้อมแล้วค่ะ"

เซน่อนกลอกตาบนอย่างระอากับคำเรียกและน้ำเสียงหวานหยดของเจ้าหล่อนที่กำลังเดินเข้ามาหาพร้อมกับถาดอาหารที่ส่งกลิ่นหอมโชยมาเตะจมูก

ถาดอาหารถูกวางลงบนโต๊ะก่อนมือเล็กจะประคองถ้วยข้าวต้มมาวางด้านหน้าคนเจ็บ ใบหน้าสวยหวานยิ้มแย้มตลอดเวลาคล้ายคนสติไม่สมประกอบจิตวิปลาสไปจากคนปกติทั่วไปก็ไม่ปาน

"รับรองว่าอร่อยถูกปากเฮียมากแน่ๆ ค่ะ"

"..."

"เฮียอยากรับอะไรเพิ่มไหมคะ"

ข้าวแป้งหยัดกายขึ้นเต็มความสูงแล้วยิ้มสู้ถามมาเฟียหนุ่มที่ยังคงเอาแต่นั่งหลับตากุมขมับทำหน้านิ่งอยู่ที่เดิม มือเรียวเลื่อนขึ้นมาเกี่ยวสายเส้นเล็กของชุดนอนสายเดี่ยวบนตัวลงมาบนเรียวแขนอย่างหมิ่นเหม่ จัดแจงกระโปรงขึ้นมาบนต้นขายกเท้าขึ้นเล็กน้อยแล้วสะบัดผมยาวสลวยไปด้านหลังเบาๆ อย่างแนบเนียนก่อนจะจ้องยังซีกหน้าคมหล่อเหลาของคนตัวโตอีกครั้ง

คนอะไรหล๊อหล่อ ยิ่งมองยิ่งหล่อ ยิ่งมองยิ่งอยากกิน~

หัวเราะเบาๆ กับเสียงในความคิดตัวเอง แต่คงจะเผลอไปหน่อยเสียงจึงหลุดออกมาผ่านลำคอเบาๆ ทำให้เซน่อนที่กำลังนั่งกุมขมับหลับตาเหมือนคนกำลังมีความทุกข์เงยหน้ากลับขึ้นมา แววตาคมมีแต่ความว่างเปล่าแทรกด้วยความนิ่งปนหงุดหงิดบางอย่างทำคนมองค่อยๆ หุบยิ้มลง

"ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง?"

"คะ?" เขา... พูดกับเธอเหรอ เมื่อไหร่กัน? ขมวดคิ้วคิดแต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าเขาพูดกับเธอเมื่อไหร่กันแน่

"..."

เซน่อนกระแทกลมหายใจอย่างเบื่อหน่ายกับท่าทางใสซื่อของอีกคน หลุบมองเสื้อยืดและเสื้อหนังราคาแพงของตัวเองที่วางอยู่บนโซฟาเดี่ยวอีกตัว ก่อนหน้านี้ตอนที่เจ้าของห้องเข้าไปจัดหาอาหารเช้าให้เขาได้จัดการกับกางเกงช่วงล่างแล้ว เหลือเพียงช่วงบนที่ยังคงเปลือยเปล่า คิดว่าจะอยู่ในห้องนี้รอลูกน้องมาถึงแต่ตอนนี้สงสัยคงต้องเปลี่ยนความคิดแล้ว

ร่างสูงหยัดกายขึ้นเต็มความสูงเดินมาคว้าเสื้อหนังของตัวเองขึ้นตวัดคลุมกายหนา ส่วนเสื้อยืดที่แข็งโป๊กตามรอยเลือดและมีรอยขาดเพราะโดนกระสุนก็ถูกคว้าขึ้นมาเช่นกัน

"เฮียจะไปไหนคะ"

"..."

พยาบาลสาวมองเจ้าของแผ่นหลังกว้างที่เดินออกไปจากห้องคอนโดเธอด้วยความงุนงง เขาเป็นอะไรไปเธอคิดว่าวันนี้เขาจะอยู่พักในห้องเธอเสียอีก แผลยังไม่หายดีเลยเกิดออกไปแล้วโดนดักทำร้ายอีกจะทำไง

คิดแล้วก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำออกมาสวมคลุมชุดนอนตัวบางเอาไว้ แล้วรีบวิ่งกลับออกมาพร้อมกับตรงไปยังประตูหน้าห้อง ข้าวแป้งชะโงกหน้าหันซ้ายหันขวาก็ไม่เจอคนที่เพิ่งออกจากห้องเธอไปแล้วจึงรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งมายังลิฟต์เพื่อลงไปด้านล่างเผื่อจะรั้งคนตัวโตเอาไว้ได้

สองเท้าเล็กก้าวออกจากลิฟต์ทันทีที่ประตูหนาเปิดออก เร็วกว่าความคิดก็เท้านี่แหละที่รีบวิ่งไปยังหน้าตึก กวาดสายตามองหาเซน่อนที่คาดว่าน่าจะยังคงอยู่แถวนี้ และมันก็ใช่ แต่เขากลับไม่ได้อยู่คนเดียวนี่สิ..

"ใครกัน"

ดวงตากลมจับจ้องสองร่างที่ยืนอยู่ด้วยกันตรงสนามหญ้าขนาดย่อมหน้าคอนโด เซน่อนยืนเท้าเอวใบหน้าแสดงออกถึงความหงุดหงิดในขณะที่.. ผู้หญิง ร่างสมส่วนหุ่นดีมากในชุดเสื้อกล้ามสวมทับด้วยเสื้อหนังสีดำเงาอีกชั้นกำลังยืนทำหน้านิ่งอยู่ข้างๆ

ข้าวแป้งค่อยๆ เดินเข้าไปยังสองคนที่คุยอะไรบางอย่างกันอยู่ ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเหมือนจะมีแค่เซน่อนคนเดียวที่พูดส่วนผู้หญิงคนนั้นเอาแต่ก้มหน้าเหมือนคนมีความผิด ไม่พูดจาอะไรสักอย่าง

แปลกแฮะ อยู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนใจเต้นแรงปวดหน่วงๆ เหมือนกำลังถูกบีบด้วยอะไรบางอย่างเลย พวกเขาคงไม่ใช่.. แฟนกันหรอกนะ และคงจะไม่ได้มีปัญหาอะไรกันหรอกใช่ไหม

"ทำงานภาษาอะไรกันถึงปล่อยให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ ฉันควรถามคำถามนี้ไหมห๊ะอากิระ?"

มาเฟียหนุ่มสบถอย่างโมโหกับเรื่องที่เพิ่งได้รับรายงานเกี่ยวกับงานทางญี่ปุ่นที่เกิดปัญหา ลิ้นหนาดุนกระพุ้งแก้มด้วยอารมณ์เคืองขุ่นจ้องหน้าลูกน้องสาวด้วยแววตาดุดัน 

ปกติซามูไรสาวจะถูกส่งไปเป็นสายลับมากกว่าจะมาอยู่คอยดูแลข้างกายเขาเหมือนมือขวาพี่ชายฝาแฝดเธอ แต่ปัญหาครั้งนี้มันเกินเยียวยากับเรื่องที่อีกคนเพิ่งรายงานจริงๆ ไม่เพียงแค่ถูกจับได้เท่านั้นแต่เธอยังถูกหมายหัวจากศัตรูตั้งแต่แรกเหมือนฝั่งนั้นรู้ตัวก่อนแล้วด้วยซ้ำ ซึ่งเรื่องแบบนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นกับซามูไรสาวเลยจริงๆ

"จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนอาทิตย์หน้า เพราะกลุ่มลูกค้ารายใหญ่ทางญี่ปุ่นกำลังจะจัดประชุมกันภายใน อย่าให้เกิดปัญหาเด็ดขาด"

"ค่ะท่าน"

สาวเจ้าของใบหน้าเย็นชาดวงตาว่างเปล่ารับคำด้วยความเคารพ การสื่อสารทั้งหมดจะเป็นภาษาถิ่นกำเนิดทั้งหมด ทำให้คนที่ตั้งใจแอบฟังต้องย่นคิ้วด้วยความขัดใจเพราะไม่สามารถจับใจความเนื้อหานั้นได้

เซน่อนกระแทกลมหายใจด้วยความรำคาญ เขารู้ตัวว่าถูกจ้องมองและถูกแอบฟังตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่เพราะรู้ว่าเพื่อนน้องสาวฟังไม่ออกจึงไม่ได้ใส่ใจมากแต่หากยังเป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ ก็ไม่แน่ เขาอาจจะต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้เจ้าหล่อนเลิกมายุ่งวุ่นวายกับเขาเสียที

"ออกมา!"

เสียงเข้มตวาดลั่นด้วยอารมณ์ขุ่นมัวทำคนที่ยืนแอบหลังต้นสนสูงเพียงอกสะดุ้งตกใจ พอรู้ว่าถูกจับได้แล้วจึงค่อยๆ ก้าวออกมาจากที่ซ่อนเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่หมุนตัวหันกลับมา เอียงเล็กน้อยจ้องมาด้วยแววตาดุดัน

"แฮ่ๆ ข้าวไม่ได้ตั้งใจแอบฟังนะคะ ข้าวแค่..."

"เธอได้ยินอะไร"

"ข้าวไม่ได้ยินอะไรเลยค่ะเฮียวางใจได้... แต่ที่จริงก็ได้ยินนะคะแค่ฟังไม่ออกเท่านั้นเอง" พอถูกสายตาคมกริบจ้องด้วยแววตานิ่งๆ แต่กลับแฝงไปด้วยความดุดันบอกให้รู้ว่าคำพูดเธอมันเชื่อไม่ได้ทำให้ข้าวแป้งจำต้องพูดความจริงออกไป 

ริมฝีปากเอิบอิ่มคลี่ยิ้มแห้งๆ เลื่อนสายตามองสำรวจอาการของหญิงสาวอีกคนที่ยังคงเอาแต่ยืนทำหน้านิ่งเหมือนรูปปั้นอยู่หลังคนตัวโต ใบหน้าสวยตามแบบฉบับคนเอเชียแท้ ริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อดวงตากลมขนตางอนยาว เธอจัดว่าเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งเลยแต่ทำไมถึงได้เย็นชานักนะ ขนาดยืนอยู่ตรงนี้ยังสัมผัสได้ถึงความเย็นชาของอีกคนเลย

"กลับไปอยู่ในที่ของเธอซะ ส่วนเรื่องที่เธอช่วยชีวิตฉันไว้ฉันจะตบรางวัลให้ไม่ต้องห่วง อยากได้อะไร"

"ข้าวขอได้ทุกอย่างเลยหรือเปล่าคะ" ประโยคที่รอคอยในที่สุด.. ถึงจะไม่ได้ช่วยเพราะต้องการอะไรตอบแทนจากมาเฟียหนุ่มแต่อย่างน้อยคำขอของเธอก็สามารถทำให้เธอได้อยู่ใกล้เขามากขึ้น

"ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรง"

"ไม่แน่นอนค่ะ งั้นข้าวขอสามเรื่อง ครบสามเรื่องนี้แล้วก็ถือว่าเราหายกัน"

"..."

เซน่อนจ้องคนตัวเล็กด้วยความไม่วางใจ ประกายตาที่ทำให้รู้สึกรำคาญนั้นของเจ้าหล่อนมันทำให้เขาอยากคืนคำที่เพิ่งพูดไปหมาดๆ ทั้งหมดเสียจริง

"ตอนนี้ข้าวยังคิดไม่ออกไว้คิดออกแล้วจะบอกนะคะ งั้น... ข้าวขอเบอร์เฮียไว้ได้หรือเปล่าคะจะได้โทร... อ... อ้าว? เฮีย!"

ยังพูดไม่ทันจบประโยคร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มก็หมุนตัวหันหลังเดินออกไปทันทีไม่รอให้เสียงหวานหยดที่พยายามบีบให้เล็กที่สุดนั้นได้เอ่ยจนจบเลยด้วยซ้ำ ข้าวแป้งยกมือเรียกคนตัวโตกำลังจะเดินตามไปแต่ก็ต้องชะงักเท้าลงเพราะคนที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นเมื่อครู่ตอนนี้สามารถขยับได้แล้ว

"มีอะไรติดต่อผ่านเบอร์นี้ได้ ไคเรนจะเป็นคนส่งสารต่อให้นายเอง"

ทุ่มเสียงเย็นชาเอ่ยออกมาพร้อมกับยื่นนามบัตรของมือขวาให้กับคนตัวเล็ก อากิระก้าวถอยหลังหมุนเดินตามเจ้านายหนุ่มที่เดินไปขึ้นรถคันหน้าที่กำลังเคลื่อนที่ออกจากพื้นที่ไป ส่วนตัวเองก็ขึ้นนั่งยังคันหลังสุดก่อนขบวนรถหรูมากกว่าห้าคันจะหายออกไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยอยู่บริเวณพื้นที่นี้มาก่อน

"แล้วจะ..." ประโยคคำถามที่กำลังจะเอื้อนเอ่ยถูกกลืนหายลงคอทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นแต่พื้นที่ว่างเปล่าตรงหน้า ข้าวแป้งปิดปากลงกัดเบาๆ พร้อมกับปั้นหน้าบึ้งเล็กน้อย

มันต้องไม่ใช่อย่างนี้สิ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ แทนที่จะได้เบอร์ส่วนตัวของเขามาแต่กลับได้เบอร์ใครก็ไม่รู้แถมตอนโทรไปยังไม่ได้คุยกับคนที่อยากคุยอีก อย่างนี้คงไม่ต้องไปนั่งดักรอเขาที่คลับทุกคืนอีกใช่ไหมเนี่ย แต่ก็ช่างเถอะก็ยังดีกว่าติดต่อใครไม่ได้เลย 

จะถามว่าทำไมไม่ขอเบอร์เขาจากเพื่อนเธอใช่ไหมล่ะ ก็นะ ถ้าขอได้แล้วจะมานั่งดักรออยู่แบบนี้เหรอ ถึงรู้ที่อยู่เขาแต่ถ้าเข้าไปหาไม่ได้แล้วให้ทำไงได้

"อุตส่าห์คิดว่าจะได้ใช้มารยาหญิงในตัวสักหน่อย หนีไปจนได้"

เสียงหวานบ่นอุบไม่จริงจังในขณะที่เดินกลับเข้ามาในตึกคอนโด หลุบมองตัวอักษรบนนามบัตรอีกครั้งราวกับจะท่องจำตัวเลขสิบตัวนั้นให้ขึ้นใจเหมือนเป็นตัวเลขศาสตร์ชีวิตที่สำคัญก็ไม่ปาน

---