LOGINShare
บทที่ 447 คำว่ารัก
Latest chapter
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 476 เสียงครางในห้องหมอ
วิยะดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อรู้สึกว่าข้อมือของเธอถูกธาริกาจับไว้แน่นมากตอนที่เธอกำลังจะดึงประตู ธาริกากลับผลักมันเบา ๆ แล้วล็อกไว้แน่นวิยะดาเงยหน้าขึ้น มองชายร่างสูงคนนั้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง สายตาของเธอกวาดมองไปรอบห้อง โทรศัพท์เครื่องหนึ่งวางอยู่ไกลจากจุดที่เธอยืนอยู่ตอนนี้ จนเอื้อมไม่ถึง"ฉันอยากคุย!" ธาริกาพูดซ้ำอีกครั้งวิยะดาถอนหายใจยาว ก้มหน้าลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองธาริกาด้วยสายตาคมกริบ "ไม่มีอะไรที่เราต้องคุยกันอีกแล้ว ทุกอย่างจบไปแล้ว เราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันอีก คุณก็รู้นี่ว่าอาทิตย์หน้าฉันจะแต่งงานกับเพื่อนสนิทของพ่อฉัน ได้โปรดลืมไปเถอะว่าเราเคยมีความสัม..."คำพูดของวิยะดาหยุดลงทันที เมื่อธาริกาดึงเอวของเธอเข้าหา แล้วกดร่างอรชรของเธอแนบกับผนังธาริกาเอียงศีรษะ หลับตาลง ดื่มด่ำกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่เขาคิดถึงแทบขาดใจกลิ่นน้ำหอมเชอร์รี่ที่เขามักจะได้สูดดมในห้อง เวลาที่พวกเขาร่วมรักกันสองต่อสองแต่ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสสิ่งเหล่านั้นอีก หลังจากความสัมพันธ์ของพวกเขาจบลง เพราะไม่ได้รับการยอมรับจากพ่อแม่"ธาริกา!" เสียงของวิยะดาขาดห้วง
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 475 คำอธิบายของคุณหมอ
"ตรวจความดันคนไข้ด้วย" คุณหมอธาริกาสั่งพยาบาล"ค่ะคุณหมอ" พยาบาลที่ชื่อวิยะดาตรวจความดันของจรัล แล้วก็ยิ้มออกมา "ความดันของคนไข้คงที่ค่ะคุณหมอ อาการก็ดีขึ้นมากแล้วด้วย"คุณหมอธาริกาพยักหน้า แล้วก้าวเข้าไปใกล้เตียง ยืนอยู่ข้าง ๆเขาโน้มตัวลง สีหน้าจริงจังและตั้งใจมาก ขณะตรวจดวงตาของจรัลที่ลืมกว้างอยู่ส่วนปรางรออยู่ด้วยความหวังปนกังวล มือทั้งสองข้างกุมกันแน่นอยู่ที่หน้าอกริมฝีปากของเธอขยับไม่หยุด ส่งคำอธิษฐานขึ้นไป ขอให้ว่าที่สามีของเธอหายดีคุณหมอธาริกายิ้ม "การตอบสนองของรูม่านตาปกติ" เขาพึมพำ พร้อมเปิดไฟฉายเล็ก ๆ แล้วส่องไปที่ดวงตาทั้งสองข้างของจรัลลมหายใจของเขาชะงักไปชั่วขณะ เมื่อได้ยินเสียงหัวใจที่แสดงผ่านจอมอนิเตอร์ จังหวะเต้นคงที่ แต่ยังฟังดูอ่อนแรงอยู่ด้วยมือที่คล่องแคล่ว เขากดผ้าพันแขนวัดความดันบนแขนของจรัล สายตาไม่ละจากหน้าจอเครื่องวัด "ความดันก็เริ่มดีขึ้นแล้ว แต่ยังต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด" คุณหมอธาริกาพูดจรัลที่เพิ่งได้สติ พยายามเพ่งมองภาพตรงหน้า ร่างกายของเขายังอ่อนแรงและสั่นเบา ๆ"ผมเป็นอะไรไปครับหมอ?" เขาถามเสียงแผ่วคุณหมอถอนหายใจ แล้วตบไหล่จรัลเบา ๆ อย
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 474 ความจำเสื่อม
ปรางมองจรัลที่นอนอ่อนแรงอยู่บนเตียงโรงพยาบาล ใบหน้าที่ปกติมักแข็งกร้าว ตอนนี้กลับดูเปราะบางและซีดเซียวเสียงหายใจของชายร่างมีรอยสักฟังดูหนักและติดขัด เพราะมีเครื่องช่วยหายใจเสียบอยู่ที่จมูกมือหยาบกร้านของจรัลที่เต็มไปด้วยร่องรอยหมึกสัก ห้อยตกอยู่ข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงปรางถอนหายใจเบา ๆ หน้าอกแน่นอึดอัดเพราะความรู้สึกที่ปะปนกันระหว่างความหวังกับความกลัว"ได้โปรดฟื้นขึ้นมานะจรัล ฉันอยู่ตรงนี้ รอคุณอยู่ กลับมานะจรัล"ดวงตาแดงก่ำของปรางพยายามกลั้นหยาดน้ำใส ๆ ที่เอ่อคลออยู่ตรงขอบตา นิ้วมือของเธอสั่นเทาเมื่อแตะผ้าห่มสีขาวที่คลุมร่างของจรัลไว้"ได้โปรดอดทนไว้นะ" ปรางกระซิบอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง เสียงนั้นแทบไม่ได้ยินท่ามกลางเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังหึ่งอย่างสม่ำเสมอปรางลูบแก้มของจรัลอย่างอ่อนโยน น้ำตาของเธอไม่อาจกลั้นไว้ได้อีก ไหลพรากลงมาเปียกใบหน้าสวยที่เหนื่อยล้าของเธอบรรยากาศในห้องไอซียูเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องมอนิเตอร์เท่านั้นที่ดังให้ได้ยินท่ามกลางความเงียบ ปรางรู้สึกถึงภาระหนักอึ้งที่กดทับหัวใจ เธอหวังว่าปาฏิหาริย์จะยังเปลี่ยนชะตาของจรัล ผู้ที่เคยเข้มแข็งเหลือเกิ
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 473 เสียงร้องไห้ของรัชนี
อินโดนีเซีย~เฉลิมเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากกฤษณ์ และคุยกันยาวเรื่องแผนการกลับบ้านของมนัสในอีกสองวันข้างหน้า"บอกภรรยาลูกด้วยนะ จะได้ให้เธอช่วยป้าของเขาเตรียมงานต้อนรับมนัสกลับบ้าน" กฤษณ์พูด"ครับพ่อ แน่นอนครับ ขอบคุณสำหรับข่าวนะครับ ผมแทบรอไม่ไหวแล้ว อยากเห็นหลานกลับมาเร็ว ๆ""พ่อก็เหมือนกัน เราก็ภาวนาให้ทุกอย่างราบรื่นแล้วกัน อีกสองวันพวกเขาต้องกลับมาแน่""สาธุครับพ่อ สาธุ" เฉลิมยิ้ม"งั้นพ่อขอไปทำงานต่อก่อนนะ แค่นี้ก่อนนะ" กฤษณ์วางสายหลังวางสาย เฉลิมก็รีบมองหาภรรยา เพราะไม่เห็นเธออยู่ในห้องนอนใหญ่นาฬิกาเพิ่งบอกเวลาเจ็ดโมงเช้า รัชนีมักจะตื่นเช้ากว่าไก่บ้านข้าง ๆ เสียอีกส่วนแม่ยายของเขาคงกำลังพาหลานรักไปอาบแดดที่สวนในหมู่บ้านเฉลิมเดินไปยังห้องครัว สถานที่โปรดเพียงแห่งเดียวของรัชนี ผู้หลงรักการทำอาหาร"ที่รัก..." ฝีเท้าของเขาหยุดลงตรงกรอบประตูห้องครัว เมื่อเห็นภรรยากำลังนั่งคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่เมื่อเห็นรัชนีกำลังอารมณ์เสีย เฉลิมก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ กลัวจะกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของหญิงสาวคนสวยคนนั้นเฉลิมทำได้เพียงยืนนิ่ง แอบฟังอยู่หลังประตูครัวด้านหลัง พลางมองรัชนีเป็
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 472 ปริศนา
"เชิญนั่งก่อนนะ พายัพ แล้วก็..."ปรีชาพูดค้างไว้ มองฌตรียาพลางเกาหน้าผากที่ย่นเป็นรอย พยายามนึกชื่อหญิงสาวตรงหน้าเมื่อเห็นแบบนั้น พายัพก็เข้าใจทันที "เธอชื่อฌตรียาครับ คุณปรีชา" เขาเอ่ยแนะนำ "เธอคือผู้หญิงที่จัดการจรัลได้สำเร็จ เพราะเธอ ปัญหาของพวกเราทุกคนถึงได้จบลง"ปรีชาอ้าปากเล็กน้อยด้วยสายตาชื่นชม เขารีบก้าวเข้าไปหาฌตรียา แล้วยื่นมือออกไป"งั้นหนูก็คือฌตรียาสินะ?" เขายิ้ม "หนูที่สู้ด้วยตัวคนเดียวอยู่ที่ฮ่องกง ขอบใจนะหนู ขอบใจมากจริง ๆ"ฌตรียาเพียงยิ้ม แล้วจับมือชายวัยกลางคนนั้นตอบ"ขอบใจมากนะหนู ถ้าไม่ใช่เพราะหนู เรื่องทั้งหมดนี้คงไม่มีทางจบลงได้ ขอบใจมากจริง ๆ""ไม่เป็นไรค่ะคุณปรีชา ขอบคุณเหมือนกันนะคะที่มารับฉัน" ฌตรียาก้มศีรษะลงพายัพแอบมองหญิงสาวแสนสวยคนนั้นอยู่ตลอด รอยยิ้มบนริมฝีปากค่อย ๆ กว้างขึ้น เขาชื่นชมท่าทางสุภาพและอ่อนโยนของฌตรียาทุกครั้งที่มองฌตรียา พายัพจะรู้สึกหวั่นไหวแปลก ๆ เป็นความรู้สึกที่ไม่ธรรมดาเลยหลังจากขอบคุณกันเสร็จ ปรีชาก็กลับไปนั่งข้างเตียง มองมนัสที่กำลังเล่นรถของเล่นเหมือนเด็กทั่วไปเขายิ้มพร้อมถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดทุกอย่างก็จบลงแล้ว
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 471 มาถึงอเมริกา
"พี่คะ"เมื่อมาถึงโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกา ชยุตม์ก็ถูกภรรยาตรงเข้ามากอดพร้อมเสียงร้องไห้ด้วยความเป็นห่วงทันที"พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ? ฉันเป็นห่วงพี่มากเลย" อ้อมกอดนั้นยิ่งกระชับแน่นขึ้นชยุตม์ลูบหลังคนรักเบาๆ สายตาเหลือบมองพายัพกับฌตรียาที่ปรีชาพาเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย"พี่ไม่เป็นไรหรอก ที่รัก" เขาตอบพลางจูบลงบนลำคอระหงของกัลยา ก่อนจะหลับตา ซึมซับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของผู้หญิงอันเป็นที่รักที่เขาคิดถึงแทบตายกัลยาผละออกจากอ้อมกอด มองสามีด้วยดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา "ฉันเป็นห่วงพี่มากเลยค่ะ ฉันคิดว่าพี่จะมาไม่ถึงที่นี่แล้ว ฉันได้ยินว่ามีพายุจนทำให้เครื่องบินของพี่ลงจอดไม่ได้"ชยุตม์พยักหน้าพลางถอนหายใจลึก ๆ พูดตามตรง เขาเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันยังมีความกลัวและบาดแผลในใจเล็ก ๆ หลงเหลืออยู่ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เครื่องบินสั่นอย่างรุนแรงระหว่างเดินทางไปฮ่องกง โชคดีที่ตอนกลับมาอเมริกา อากาศเหมือนจะเป็นใจ"ตอนนี้ไม่ต้องห่วงแล้วนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว" ชยุตม์ยิ้ม พลางเช็ดน้ำตาให้ภรรยา "พี่จะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ""ค่ะพี่ ฉันดีใจจริง ๆ ที่พวกพี่ปลอดภัย" กัลยาถอนหายใจอย่างโล่งอก "เราไปที่ห้องขอ
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 163 ยกโทษให้ฉัน
ลูกน้องสองคนของมณีเดินเข้ามาหาเจ้านายของพวกเขา ช่วยพยุงให้ลุกขึ้นแล้วพาไปนั่งที่เก้าอี้รอ ร่างผอมแห้งของชายวัยกลางคนโซเซไปข้างหน้า โชคดีที่ชายสองคนที่ยืนอยู่ซ้ายขวารีบจับแขนไว้และช่วยพยุงให้นั่งในตำแหน่งของผู้อำนวยการ น้ำตาของมณียังคงไหลไม่หยุด อาบใบหน้าที่เหี่ยวย่นของเขา หัวใจของเขาแตกสลายเป็
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 158 แผนการ
เมื่อสายที่โทรไปหารัชนีมีการกดรับ ชัยลัยก็เริ่มพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เกี่ยวกับเรื่องที่วนเวียนอยู่ในหัวเธอมาตั้งแต่เมื่อวานแผนการที่วางไว้อย่างเป็นขั้นเป็นตอนในสมอง ค่อย ๆ ถูกถ่ายทอดออกไปให้ลูกพี่ลูกน้องของกัลยาฟัง เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อมาก เธอเชื่อผู้หญิงคนนั้นเต็มร้อย"ตามข้อตกลง ถ้าเธอทำสำเ
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 31 พยานของฉัน
เมื่อได้ยินคำให้การของรปภ.เกี่ยวกับสิ่งที่พบในถังขยะของสามี ก็ทำให้ชัยลัยเดือดจัด จากที่ควรไปคลินิกของตัวเองเพื่อรักษาคนไข้ เธอตัดสินใจมุ่งตรงไปที่คลินิกสูตินรีเวช ชยุตม์ & ชัยลัยแทน ลมหายใจของเธอถี่กระชั้นขึ้น เมื่อเธอโทรหาชยุตม์หลายครั้งแต่อีกฝ่ายไม่ยอมรับสาย คงกำลังยุ่งอยู่กับผู้หญิงคนนั้น โท
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 7 ในค่ำคืนนั้น
"ฉันใส่ชุดนี้เหมาะไหมพี่?" ชี้ให้เอกชัยดูชุดที่เธอสวมอยู่ ผู้กำลังหวีผมเรียบร้อยและจัดหนวดบาง ๆ ใต้จมูกชายที่มีใบหน้าค่อนข้างหล่อเมื่อยิ้มแล้วดูมีเสน่ห์ มองภรรยาของเขาจากหัวจรดเท้า ตอนนี้กัลยาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวโปร่งแสงกับกระโปรงยาวสีดำผมยาวสุขภาพดีของเธอถูกม้วนเก็บเป็นมวยประดับด้วยเครื่องส
You May Also Like
เล่ห์รักพายุร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์84.1K viewsสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา372.9K viewsเพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง158.8K viewsงานแต่งสายฟ้าแลบ：สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี！
หลั่วหลิ่วหยิง65.1K viewsเจ็ดปีไม่แต่ง พอบอกเลิกอย่ามาสติแตกสิ
อ้ายเป่ย774 viewsบ่วงอาคม (มนตราอาคม The Series)
TanyaT48 viewsเมียลับป๋าธันวา
Fortune_28975 viewsตอนจบของสตรีตัวแทน
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว908 views
