LOGINตอนที่ 5
ไร้ตัวตน
1 ปีผ่านไป
“คุณช่วยลงไปดูที่สวนหย่อมให้ผมหน่อยสิผมเห็นตัวอะไรมากินดอกกุหลาบ”
เมฆาขึ้นมาบอกนับดาวด้วยท่าทางตกใจจนหญิงสาวต้องรีบวิ่งไปที่สวนหย่อมหลังบ้านเพราะเธอเฝ้าดูแลมันมาตลอดระยะเวลา 1 ปีกว่าที่อยู่ที่นี่ด้วยความเอาใจใส่
“ไหนคะไม่เห็นมีอะไรเลย”
หญิงสาวเดินสำรวจดอกไม้ทุกต้นอย่างละเอียดแต่ก็ไม่เห็นถึงความผิดปกติเหมือนอย่างที่สามีบอก
“ข้างหลังคุณ”
เมฆาชี้ไปที่ต้นไม้ที่อยู่ข้างหลังของนับดาวที่มีเกือบ 50 ต้นเพราะวันนี้เขาลงทุนเหมาดอกไม้ที่คิดว่าหญิงสาวน่าจะอยากได้มาตกแต่งสวนหย่อมเพิ่ม
“สวย ๆ ทั้งนั้นเลยขอบคุณนะคะ”
นับดาวเผลอตัวเดินไปกอดเอวสามีด้วยความดีใจแต่ไม่ใช่เพราะว่าเขาซื้อดอกไม้หรือต้นไม้ให้แต่เป็นเพราะเธอรู้สึกว่าเมฆายอมปล่อยวางจากอดีตแล้วเพราะก่อนหน้านี้ชายหนุ่มยืนยันมาตลอดว่าให้เธอแค่เพียงดูแลสวนหย่อมแต่ห้ามเปลี่ยนแปลงอะไรเพราะมันคือภาพความทรงจำระหว่างเขากับแม่
ชีวิตในคฤหาสน์หลังใหญ่ในฐานะภรรยาขัดดอกที่ล่วงเลยมาปีกว่าทำให้นับดาวเผลอลืมอยู่บ่อย ๆ ว่าความจริงแล้วเธอมาอยู่ที่นี่แค่เพียงชั่วคราว ความดีและความอ่อนโยนที่เมฆามีให้กับเธอเพิ่มมากขึ้นทำให้หญิงสาวปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสิ่งที่เกิดขึ้น นานครั้งเธอถึงจะเตือนตัวเองขึ้นมาสักทีว่าอย่าปล่อยให้หัวใจไปรักเขามากกว่านี้เพราะสักวันเธอกับเขาก็จะเป็นเพียงแค่คนเคยรู้จักกันเท่านั้น
บรรยากาศในบ้านจากที่เคยเงียบเหงาและมีแค่เพียงไฟแค้นสุมอยู่ในใจของเจ้าของบ้านก็แปรเปลี่ยนเป็นความสุข เมฆาแทบจะไม่ยอมไปไหนเลยเลิกงานมาเขาก็อยากจะกลับมาเพื่อหาภรรยาแต่ถึงแม้ความรู้สึกนี้จะเกิดขึ้นแต่ชายหนุ่มก็ยังคงไม่ลืมว่าเขาพาเธอเข้ามาอยู่ที่นี่ไม่ใช่ในฐานะภรรยาที่เขาต้องรักและดูแลแต่เธอคือ ตัวประกันของความแค้นที่พ่อของเธอทำให้ครอบครัวเขาต้องเป็นแบบนี้
“มื้อเย็นช่วยจัดโต๊ะดินเนอร์แบบโรแมนติกและอาหารที่คิดว่าอร่อยที่สุดที่สวนหย่อมด้วยนะ”
เมฆาบอกกับภรรยาก่อนที่เขาจะออกไปทำงานทำเอา นับดาวยิ้มอย่างมีความสุขเพราะคิดว่าวันนี้คงเป็นโอกาสที่เขากับเธอจะได้กินอาหารกันท่ามกลางความโรแมนติกโดยที่เขาเป็นคนออกปากเอง
นับดาวรีบจัดการกับสเต็กหมูสูตรเด็ดที่เธอฝึกทำผ่านยูทูป และจัดเตรียมบรรยากาศให้ดีและมีความสุขที่สุดเพื่อรอสามีกลับมาจากทำงานระหว่างที่รอเธอก็เลือกที่จะแต่งตัวให้สวยที่สุดเพื่อทำให้เขาภูมิใจที่เธอเก่งทั้งงานบ้านและยังไม่ลืมดูแลตัวเอง
“เตรียมทุกอย่างไว้ให้ผมแล้วใช่ไหมวันนี้ผมกับแพรจะดินเนอร์อาหารมื้อค่ำด้วยกันห้ามใครมารบกวนนะ”
เมฆาพูดพร้อมโอบไหล่หญิงสาวที่กำลังเดินมากับเขาโดยที่ไม่คิดจะแนะนำให้นับดาวได้รู้จักว่าเธอเป็นใครแต่จากท่าทางการแสดงออกก็พอจะรู้ว่าทั้งคู่คงสนิทกันมาก
“ค่ะ ฉันเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว”
หญิงสาวจากที่หัวใจชุ่มชื่นรออาหารมื้อพิเศษในวันนี้ แปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังสับสนน้อยใจอย่างบอกไม่ถูกที่เขาพาผู้หญิงอีกคนเข้ามาหยาม นับดาวจึงตัดสินใจที่จะเข้าไปเก็บตัวอยู่ในห้องปล่อยหน้าที่ดูแลแขกในวันนี้ให้เป็นหน้าที่ของแม่บ้านแทน
“ แม่บ้านของพี่เมฆเก่งจังเลยนะคะแถมสวยด้วย”
แพรวาสาวน้อยผิวขาวที่ดูแล้วน่าจะอายุมากกว่านับดาวแค่เพียงไม่กี่ปีส่งเสียงพูดไล่หลังเหมือนต้องการให้อีกฝ่ายรู้ว่าเมฆาแนะนำให้เธอรู้จักในฐานะที่นับดาวเป็นแม่บ้าน
“บ้านพี่ใหญ่แบบนี้ก็อยากหาคนที่ดูดีหน่อยมาช่วยกันทำงานแต่แม่บ้านก็คือแม่บ้านพี่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอก”
นับดาวยืนหยุดนิ่งทั้งที่เธอไม่อยากฟังแต่ขามันกับก้าวไม่ออกจนคนทั้งคู่เดินออกไปที่สวนหย่อมหน้าบ้านเธอถึงได้มีแรงเดินออกจากตรงนั้น
ห้องนอนของเธออยู่ติดกับสวนหย่อมหลังบ้านถึงแม้จะพยายามปิดหูปิดตาเพราะไม่อยากได้ยินหรือเห็นอะไรแต่สุดท้าย นับดาวก็แพ้หัวใจตัวเองเธอค่อย ๆ ไปยืนข้างหน้าต่างแง้มผ้าม่านดูคนทั้งสองคนที่กำลังกินอาหารกันด้วยความสุข หยอกล้อกันไปถึงแม้เธอจะไม่ได้ยินทั้งคู่คุยกันแต่จากสิ่งที่มองเห็นก็พอจะรู้ว่าเมฆามีความสุขกับผู้หญิงที่เขาพามาวันนี้
ค่ำคืนนี้มันช่างแสนจะทรมานกว่าจะผ่านไปแต่ละนาที นับดาวพยายามสวดมนต์นับแกะไม่รู้กี่รอบแต่เธอก็ยังนอนไม่หลับเสียงเพลงที่ดังเบาๆมาจากสวนหย่อมมันกรีดลงไปที่หัวใจเหมือนจะตอกย้ำให้เธอรู้ว่าไม่ว่าที่ผ่านมาเขาจะดีกับเธอแค่ไหนสุดท้ายเธอก็เป็นภรรยาเขาแค่ภายในบ้านหลังนี้และอีกไม่นานก็จะหมดสัญญาเธอจะต้องไปจากที่นี่และอย่าหลงคิดว่าตัวเองกำลังมีตัวตน
เสียงประตูห้องนอนเปิดออกนับดาวคิดว่าสามีของเธอคงส่งแขกเรียบร้อยและคุณจะกลับมานอนตามปกติแต่สุดท้ายกลับไม่เป็นอย่างที่เธอคิดเพราะเขาแค่เพียงเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วขับรถออกไปกับผู้หญิงที่เป็นดังหนามทิ่มอกเธอในเวลานี้
“นับดาวจะรู้สึกแบบนี้ไม่ได้นะ เธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันอีกไม่กี่เดือนก็จะหมดสัญญาแล้ว”
หญิงสาวผู้พ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกของตัวเองลุกขึ้นนั่ง สองมือปิดหน้า ก่อนที่เธอจะเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้เธอคิดว่าตลอดเวลามันคงจะแสนทรมานแต่กลับกลายเป็นว่าเมื่อเวลาใกล้จะครบกำหนดที่เธอจะได้อิสรภาพเธอกลับรู้สึกเสียใจทั้งที่มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ นับดาวรู้สึกโทษตัวเองที่เผลอปล่อยตัวปล่อยใจให้กับสิ่งที่เมฆาทำให้ทั้งที่ความจริงมันไม่มีอะไรจริงอยู่ในนั้นเลย
ตอนที่ 3เริ่มต้นของเรา อาหารบนโต๊ะมีทั้งที่รูปร่างน่ากิน และรูปร่างแปลก ๆ เพราะทั้งคู่ต่างก็เพิ่งเริ่มฝึกทำกัน “กินกันให้หมดเลยนะ เสียดาย หมูทอดสีน้ำตาลเข้ม ต้มจืดแสนหวาน ปลาทอดหลังหลุด” ปุณภพนั่งตั้งชื่อรายการอาหารบนโต๊ะของเขา อย่างใจเย็น ถึงแม้รูปร่างมันจะไม่ค่อยน่าตั้งชื่อก็ตาม “กินได้ใช่ไหม คืนนี้เราจะพากันย้ายไปนอนโรงพยาบาลเพราะอาหารเป็นพิษกันไหมนี่” ณิชามองอาหารบนโต๊ะแบบขำ ๆ เพราะเธอทำแค่ต้มจืดส่วนอาหารทอด ปุณภพเป็นคนทำ หน้าตาของอาหารอาจดูไม่น่ากินแต่ในที่สุดมันก็ทำให้ทั้งคู่อิ่ม ต่างพากันไปนอนเล่นที่โซฟาและเปิดซีรีส์ดูกัน ณิชาเห็นว่ามันเริ่มมืดแล้ว ทั้งเขาและเธอควรจะเข้าเรื่องได้แล้ว เธอจึงเริ่มบทสนทนา “ปุณนายจะไปหาพ่อแม่เราไหม” คนถามทำเสียงเกรงใจ “ณิชา เราว่าการที่แกบอกพ่อแม่ไปถึงขั้นว่าเรามีอะไรกันแล้ว คงต้องให้เราไปบอกพ่อกับแม่เราก่อน จะได้เอาพ่อกับแม่เราไปคุยทีเดียวเลย ” ณิชาทำท่าตกใจ เพราะเขาคิดไว้แค่เพียงว่า อยากให้ปุณไปยืนยันเพื่อให้พ่อเธอเชื่อก่อนแค่นั้น ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน
ตอนที่ 2กดดัน วันนี้เป็นวันที่ณิชาต้องกลับบ้านหลังเลิกงาน เพราะพงศ์ไทพ่อของเธอบังคับให้เธอต้องไปกินข้าวมื้อเย็นที่บ้านเพราะศราวินจะมากินข้าวด้วย เวลานัดหมายคือหกโมงเย็นเพราะวันเสาร์ณิชาจะเลิกงานตั้งแต่สามโมงเย็น แต่เธอก็ทำตัวไม่เร่งรีบไปถึงเกินเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง จนโดนคนเป็นพ่อดุเอา “โตเป็นผู้ใหญ่นัดไม่เป็นนัดเลย วินเขามารอตั้งแต่ห้าโมงเย็นแล้ว” ณิชาฝืนหันไปยิ้มให้ศราวินทั้งที่ใจเธอ อยากจะตะโกนด่า และแฉทุกความเลวเกี่ยวกับตัวเขา แต่มันก็ทำไม่ได้ “ณิชาก็เห็นคุณพ่อกับวินคุยกันถูกคอ วินเขาคงมีอะไรอีก หลาย ๆ เรื่องที่ยังเล่าให้คุณพ่อฟังไม่หมด ณิชาเลยอยากให้มีเวลาได้คุยกันเยอะ ๆ ค่ะ” ศราวินหันมาส่งยิ้มตอบ เพราะตัวเขาเองไม่รู้ว่าณิชารู้เรื่อง ผิดกฎหมายของเขา ชายหนุ่มจึงยิ้มอย่างสบายใจ คิดว่าหญิงสาวแค่พูดแซวเธอกับบิดาเท่านั้น ธิดาในฐานะของแม่รู้ว่าลูกไม่เต็มใจก็ไม่อยากบังคับ แต่ก็ไม่กล้าขัดใจสามี ได้แต่ภาวนาให้มีอะไรมาทำให้แผนจับคู่นี้ล้มเลิกไป “แม่เลี้ยงณิชามาไม่ค่อยให้ทำอะไร เรื่องการบ้านการเรือนแย่มาก ไปเป็นสะใภ้บ้
ตอนที่ 1ทุกข์ของเรา วันนี้เป็นวันรวมตัวกินเลี้ยงหลังจากที่เพื่อน ๆ ในวิชาเอกเดียวกัน รับปริญญาเสร็จ งานเลี้ยงเริ่มตั้งแต่เย็น จนตอนนี้ก็มีหลายคนที่บ้านไกลเริ่มเดินทางกลับกันแล้ว เหลืออยู่เพียงไม่ถึงสิบคน สองโต๊ะ ที่ยังนั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน “ณิชาทำไมดูแกดื่มหนักจังมีอะไรเครียดมาหรือเปล่า ” ธัญญ่าถามหลังจากที่โต๊ะของเธอเหลือกันแค่เพียงสี่คน ซึ่งล้วนแต่เป็นเพื่อนสนิทกันมา ปุณภพหันมามองหน้าของณิชาเมื่อได้ยินธัญญ่าพูด ด้วยอาการที่ไม่ได้เมา “สงสัยไม่มีผู้ชายตกถึงท้องแน่ ๆ ถึงได้หงุดหงิด ยกแก้วไม่ยอมวางเลย” ปกติแล้วทั้งสองคนเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันที่เถียงกันเป็นประจำ เพราะปุณภพไม่ชอบที่ณิชาชอบทำท่าไร้เดียงสาเวลาอยู่กับหนุ่ม ๆ ที่เธอจะจีบ “ตอนนี้กำลังเครียดเพราะผู้ชายแย่งกันอยากจะตกถึงท้องมากกว่า” คนตอบสีหน้าเศร้า แล้วก็เผลอร้องไห้ออกมา แบบไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น “ฉันไม่ใช่หนุ่ม ๆ ของแกนะ ที่อยู่ดี ๆ จะมาบีบน้ำตาเรียกร้องความน่าสงสาร” ปุณยังคงทำปากดี ทั้งที่ความจริงก็รู้สึกตกใจ ที่เห็นหญิงสาวร
ตอนที่ 9 คุณพ่อจอมปากแข็ง เข้าเดือนที่เก้ามหาวิทยาลัยปิดเทอพอดี ท้องที่เคยโตไม่มากตอนนี้ก็เห็นชัดเจน มีนาจะเดินไปไหนแต่ละที่ก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยเพราะเธอตัวเล็กนิดเดียวต้องแบกท้องที่ใหญ่ไปด้วยตลอด อรรถพันธ์เห็นแล้วก็สงสารภรรยา คอยทำทุกอย่างแทนหมดแม้แต่กินข้าวกินน้ำก็จะยกมาให้ “พี่อรรถคะมีนาขอกลับไปอยู่บ้านพ่อกับแม่นะ อย่างน้อยก็มีคนอยู่เป็นเพื่อนตลอดเวลาไม่รู้จะคลอดตอนไหน แล้วอยู่แต่คอนโดมันเบื่อ พี่อรรถก็ไปนอนกับมีนาที่บ้านนู้นได้ เพราะห้องนอนก็ยังอยู่” ชายหนุ่มเห็นด้วยเพราะเขาเองถ้าให้อยู่คอนโดทั้งวันทั้งคืนแค่สองวันก็เบื่อจะแย่แล้ว และตอนนี้มีนาอยู่มาเกือบสัปดาห์แล้วมีนากลับไปอยู่บ้านทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างอรรถพันธ์กับดอนเริ่มดีขึ้นและตอนนี้ดอนก็กลับมาโสดสนิทเพราะเขาจับได้ว่ามีนยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดจนถึงขั้นเป็นผู้ค้า เขาจึงค่อย ๆ ห่างและในที่สุดก็เลิกกัน “จะได้เลี้ยงหลานแล้ว อยากรู้ผู้หญิงผู้ชาย พ่อกับแม่ก็ไม่ยอมดูเพศลุงเลยต้องนั่งลุ้นว่าจะสอนหลานเตะฟุตบอลหรือจะพาไปเรียนแต่งหน้าดี” ทุกคนต่างพากันหัวเราะเพราะดอนเป็นชายรักชาย
ตอนที่ 8เมื่อเธอกลับมาพร้อมกับหัวใจดวงน้อย มีนากลับมาเรียนได้แค่เพียงเดือนเดียวมหาวิทยาลัยของเธอก็สอบปลายภาคและปิดเทอม หญิงสาวอยากจบให้ไวขึ้นจึงลงเรียนในภาคฤดูร้อน เสียงหญิงสาวที่ลุกไปอาเจียนในช่วงเช้ามาสองวันติด ทำให้อรรถพันธ์รู้สึกว่ามีนาต้องเป็นอะไรแล้ว “ไปหาหมอไหม วันที่สองแล้วนะ อาการมันเป็นอย่างไรไหนบอกพี่มาหน่อย” “มันเวียนหัว อยากอ้วกคลื่นไส้ และอยากกินพวกของรสจัด เผ็ดจัดเปรี้ยวจัด” หญิงสาวพูดจบเธอก็หันมามองหน้าชายหนุ่มทันที ทั้งสองคนต่างพากันทำหน้าตกใจก่อนจะพูดพร้อมกันโดยมิได้ นัดหมาย “ท้อง” อรรถพันธ์ลุกจากที่นอนทันที ทั้งที่ตอนแรกเขาตั้งใจจะเข้าบริษัทสาย “ไปตรวจเลย เอาคลินิกหน้ามหาวิทยาลัยนี่เลย จะได้วางแผนกันถูก ไหนจะเรื่องเรียน ข้าวของต้องซื้อ ฝากท้องอีก” มีนามองหน้าคนตื่นเต้นเกินกว่าเหตุ นี่ถ้าเธอท้องอย่างมากก็เดือนกว่า ๆ เขาจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น ผลออกมาเป็นอย่างที่ทั้งคู่คิดไว้ มีนาเธอตั้งท้องได้เดือนกว่า ๆ “หยุดเรียนเลยภาคฤดูร้อน” ชายหนุ่มหันมาบอกทันท
ตอนที่ 7กลับบ้าน วันนี้ทั้งสองคนช่วยกันเก็บข้าวของเพื่อเดินทางกลับใน วันพรุ่งนี้แต่เช้าทั้งที่ใจทั้งคู่ยังไม่อยากกลับเลย “ใจหายเหมือนกัน ทังที่เรามาอยู่ที่นี่ก็ไม่กี่วัน” อรรถพันธ์เก็บอาหารทั้งหมดลงลงตู้แช่แข็งปากก็บ่นคิดถึงที่นี่ “มีนายังไม่ได้เห็นเกาะนี้เลยเห็นแค่ผ่านระเบียงหน้าบ้าน น้ำทะเลยังไม่เคยได้เล่นสักนิด” ชายหนุ่มมองหน้าคนพูด ตั้งแต่พาเธอมาที่นี่เขาก็เหมือนกักตัวเธอไว้ไม่ยอมพาไปไหน เขาไม่ได้หวงแต่กลัวอันตราย “สักวันเราคงได้มาที่นี่อีก มาแบบไม่ต้องบังคับ มาแบบมาเที่ยว กลับไปคราวนี้คงมีอะไรเปลี่ยนแปลงกับชีวิตเรา” มีนาอยากจะตอบสวนกลับว่าสำหรับเธอเปลี่ยนแปลงตั้งแต่เธอถูกพามาอยู่ที่นี่แล้ว “พี่อรรถคิดว่าพ่อกับแม่ของเราจะยอมให้เราแต่งงานกันเหรอคะ” มีนาคิดในใจว่าเธอยังเรียนอยู่แค่ปีสามพ่อกับแม่เธอไม่น่าจะยอม “ยอมเพราะทั้งสองฝ่ายเขาคุยกันแล้ว พ่อแม่ของมีนาต้องการให้พี่รับผิดชอบและพี่ก็คิดว่ามันคือสิ่งที่ควรทำ ที่นู่นไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงนอกจากอิมที่คงเสียใจจนโกรธพี่ กับดอนที่คงไม่พอใจพี่มาก
ตอนที่ 6มันไม่ควรจะเกิดขึ้นอีก คืนนี้เป็นคืนที่สามที่มีนาถูกพามาอยู่ที่เกาะเธอไม่สบายทั้งสองคืนที่ผ่านมา คืนนี้ฝนตกพอชุ่มฉ่ำลมพายุไม่มี ไข้ของหญิงสาวเริ่มลดลง ไม่ต้องคอยเช็ดตัวกันตลอด “วันนี้อากาศดีจัง” อรรถพันธ์ค่อย ๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้คนตัวเล็กแบบเนียน ๆ เหมือนว่าแค่พลิ
ตอนที่ 6ที่ตรงนั้นเคยเป็นของเรา“คืนนี้คุณกลับไปนอนที่บ้านนะพอดีผมจะใช้ห้องนอนของเรา” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากชื่อที่บอกว่าคือเมฆาทำให้นับดาวรีบรับโทรศัพท์เพราะหวังว่าบางทีเขาอาจจะโทรขอโทษหรือพูดอะไรให้เธอรู้สึกดีขึ้นแต่ทุกอย่างกลับเป็นตรงข้ามกับที่เธอคิด “ได้ค่ะ” “ช่วยจั
ตอนที่ 4เผลอใจ“ฉันดีขึ้นแล้ว คุณไปทำงานเถอะค่ะ” นับดาวหันมาพูดกับสามีเมื่อเห็นว่าเขาทำท่าจะอยู่ดูแลเธอทั้งวันเพราะตลอดเวลาที่อยู่ที่โรงพยาบาลหญิงสาวก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องยอมทิ้งงานเพื่อมาอยู่ดูแลเธอ “อย่าได้คิดว่าผมเป็นห่วงแต่ที่อยากจะอยู่ดูเพราะกลัวจะเป็นอะไรหนักมากไปกว่านี้ไม่อยา
ตอนที่ 3ห่วงแต่ไม่ได้รัก“ในแต่ละวันคุณจะให้ฉันทำอะไรบ้างคะ” นับดาวไม่ได้แกล้งถามแต่เธอไม่รู้จริงๆว่าเธอมีหน้าที่อะไรบ้างนอกจากบริการเขาบนเตียงเพื่อขัดดอก “ทำตัวให้สวยให้หอมให้พร้อมต่อการที่ผมจะกลับมาจัดการคุณทุกคืนเท่านั้นก็พอ” เมฆาหันมาตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบผู้ชนะเ







