Ep.1 (50%)

คำเตือน

เนื้อหาในนิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป อาจมีภาพและเนื้อหารุนแรง การใช้ถ้อยคำหยาบคายเกินไปซึ่งไม่เหมาะสม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นมาจากจินตนาการของผู้เขียนเพื่อให้ได้อรรถรสในการอ่านเท่านั้น ตัวละคร สถานที่ ล้วนไม่มีอยู่จริง โปรดอ่านด้วยความบันเทิง หากมีขาดตกบกพร่องประการใด

ต้องกราบขออภัยด้วยค่ะ

แวะอ่านทำความเข้าใจอีกสักนิดนะคะนักอ่านที่รัก

นิยายเรื่องนี้เราใช้การบรรยายเรียบง่ายและมีคำหยาบคาย ใช้กู มึง และคำอื่นๆ ทั้งนี้ก็เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่าน

สถานที่และเนื้อหาในนิยายเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น จริงบ้างไม่จริงบ้างค่ะ

เนื้อหานิยายเพื่ออรรถรสไม่ได้มีเจตนาจะลบหลู่ หรือดูหมิ่นให้เสื่อมเสียใดๆ ทั้งสิ้น

เหมาะสำหรับผู้หื่นที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป ผู้ที่อายุต่ำกว่า 18 ปีควรได้รับคำแนะนำ

นิยายเรื่องนี้เขียนเพื่อคลายเครียดนะคะ เนื้อหาไม่สั้นไม่ยาว ใช้ภาษาบ้านๆ เน้นอ่านสบายๆ และอ่านเข้าใจง่ายค่ะ เพราะฉะนั้นงดมีดราม่าน้า

คิง​ : อายุ​ 28​ ปี​

เจ้าของธุรกิจทั้งด้านดีและด้านมืด

'พี่ขออ้อนเธอได้ไหมในฐานะลูกแมวตัวหนึ่ง'​

               ...

แนท : อายุ​ 18 ปี​

เรียนอยู่มัธยมศึกษา​ปี​ที่​ 6

'ถ้าเป็นแมวที่เชื่อง​ พี่จะได้ทำมากกว่าอ้อนอีกนะ'

EP 1

1 มกราคม 2560

เป็นช่วงเช้าที่ออกมาซื้อของให้ยายในตลาดสด ต้องเดินลัดผ่านหมู่บ้านโทรมๆ แห่งหนึ่งซึ่งมันจะถึงไวกว่า สาวเท้าเดินมาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคนกำลังมีปากเสียงกันอยู่ที่บ้านหลังซอมซ่อ ผมยืนแอบอยู่ที่สังกะสีเก่าๆ เพื่อดูเหตุการณ์

"จะจ่ายไม่จ่าย!"

"ให้เวลามานานมากแล้วนะฉิบหาย!!"

"ผมกำลังหาเงินมาจ่ายอยู่ ขอเวลาอีกสักหน่อยเถอะ" 

พลั่ก!

เสียงคนกำลังโดนฝ่าเท้าหนักๆ อัดใส่ลำตัว

"เวลาเหี้ยอะไรอีก กูให้มาเยอะแล้ว" 

"พี่...ฮึก...อย่าทำพ่อหนูเลยนะ ขอร้อง" เด็กสาวยกมือขึ้นไหว้อย่างสะอึกสะอื้นพร้อมตัวสั่นเทา ก่อนที่จะคลานเข้าไปกอดขาของชายคนหนึ่งซึ่งกำลังยกเท้าจะเตะพ่อของเธอต่อ "อย่าทำพ่อหนูเลยนะคะ ฮือ..."

"อีเด็กนี่!" อีกคนมันกำลังจะทำร้ายเธอ

"เดี๋ยวก่อนสิพี่" ผมที่ทนดูเฉยๆ ต่อไปไม่ไหวเลยออกมาแทรกหรือเสือกนั่นแหละ "รังแกเด็กมันดูไม่ค่อยแมนเลยนะ" 

"มึงเป็นใครวะ?!" 

"นั่นดิ มาเสือกเหี้ยไร?!!" 

"หลานยายผิง" ผมตอบอย่างกวนตีนแล้วเดินผ่านสองคนนั้นไปอย่างเมินเฉยก่อนจะดึงตัวเด็กและพยุงพ่อของเธอให้ลุกขึ้น "ขอเวลาแป๊บนะ เดี๋ยวพาคนเจ็บกับเด็กไปหลบก่อน" ขยิบตาให้พวกมันหนึ่งทีจากนั้นก็พาลุงกับเด็กให้เข้าไปในบ้าน

เดินออกมาอย่างชิวๆ ไม่ได้มีหวาดกลัวหรือหวาดหวั่น ฝั่งนั้นมีสองส่วนผมตัวคนเดียวโดดๆ แต่ก็สบายๆ ไม่คณามือไอ้คิงหรอก

"เก๋าดีนะมึง!" 

"หนีตอนนี้ยังทันนะไอ้นี่ ดูการแต่งตัวแล้วคงจะเรียนอยู่สินะมึงอะ" 

"เรียนวิศวะปีสามครับ ว่างๆ พี่สองคนก็ไปเที่ยวเล่นที่มอ.ได้นะ" 

ผัวะ!

ว่าจบผมก็ซัดหน้าไอ้เวรคนที่หนึ่งก่อนจะซ้ำไปอีกหลายหมัดจนมันสู้ไม่ได้ ส่วนอีกคนก็เข้ามารั้งคอทำให้ตอนนี้ผมสู้มันไม่ได้แต่อยู่ๆ ก็เหมือนเสียงอะไรดังขึ้นก่อนไอ้ห่านั่นจะร้องโอดโอยแล้วปล่อยมือออก หันไปดูก็เห็นยัยเด็กถือไม้แบบมือสั่นๆ

เดินไปลูบหัวเธอ "ขอบใจมาก" หยิบไม้มาจากมือน้อยๆ ก่อนจะจัดการเอาไปฟาดไอ้ห่าสองคนนั้นจนพวกมันนอนซมจมกองเลือด แต่ผมยังไม่สะใจง้างไม้เตรียมจะฟาดอีกแต่ก็โดนมือเล็กรั้งไว้

"พอเถอะนะพี่ เดี๋ยวจะถึงตายเอาค่ะ" ดวงตาแดงก่ำร้องขอแล้วดึงมือผมไว้แน่นเพื่อไม่ให้ทำอะไรพวกมันต่อ

ผมเองก็ละมือแล้วทิ้งไม้ลงพื้น "เท่าไร ลุงแกติดหนี้ไว้เท่าไร?!" ถามพวกมันเสียงดัง

"สะ...สามหมื่น" คนที่พอมีสติมันพูดขึ้น

หยิบเงินปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง เป็นจำนวนสามหมื่นบาทถ้วนเนื่องจากนั่นผมจะต้องเอาไปจ่ายค่าเทอมในวันนี้ "เอาไป แล้วก็อย่าเสนอหน้ามาอีกนะ!" ยื่นให้อย่างไม่ลังเล

"พี่..." ยัยเด็กรั้งแขนผมก่อนจะส่ายหน้า

"ไม่เป็นไร" ผมบอกกับเธอ

มันหยิบเงินจากผมไปนับดูแล้วพยุงอีกคนที่เลือดท่วมก่อนจะพากันเดินไปแบบทุลักทุเล

"ขอบใจนะพ่อหนุ่ม เอาไว้ลุงจะหาเงินมาคืนเอ็ง" ลุงแกตะโกนออกมา

ผมยิ้มรับแล้วตะโกนตอบ "ไม่เป็นไรหรอกลุง" ก่อนจะหันมาพูดคุยกับยัยเด็ก "เป็นหนี้ใครอีกไหม?" 

"ไม่มีแล้วค่ะ" 

ย่อตัวลงแล้วลูบผมยาวที่ยุ่งเหยิงอย่างเอ็นดู ก่อนจะหยิบเงินห้าพันบาทที่เหลืออยู่ยัดใส่มือเธอ "เอานี่ไปซื้อของอร่อยๆ กินกับพ่อนะ"

"มันเยอะไปนะพี่" เธอยื่นคืน

"อายุเท่าไร?" ผมยัดมือเข้ากระเป๋ากางเกงเพื่อเลี่ยงไม่เอาเงินคืนก่อนจะเปลี่ยนเรื่องถาม

"สิบสองค่ะ พี่ล่ะ?" 

ดวงตาคู่สวยไร้เดียงสา หน้าตาน่ารักดูใสซื่อ รอยยิ้มที่บริสุทธิ์

ถ้าพูดไปคนต้องหาว่าผมบ้าแน่ๆ แต่อยากจะบอกว่าโดนเด็กตกเข้าให้แล้ว

"พี่อายุยี่สิบสอง"

"หนูชื่อแนท" 

"พี่ชื่อคิง" 

เธอยิ้มกว้างก่อนจะวิ่งเข้าไปในบ้านแล้วหยิบผ้าบางๆ ผืนเล็กมาเช็ดคราบเลือดที่มือทั้งสองข้างให้ผม "ขอบคุณอีกครั้งนะคะ สัญญาว่าถ้าโตไปหนูจะทำงานหาเงินมาคืนพี่คิงนะ"

"โตไปแล้วใช้ชีวิตให้ดีล่ะ หาเงินได้มาก็ให้พ่อเถอะไม่ต้องใช้คืนพี่" ยิ้มกลับแล้วเขย่าศีรษะเล็กเบาๆ "พี่ไปก่อน" พูดทิ้งท้ายแล้วก็เดินออกมาพร้อมกับผ้าเปื้อนเลือดที่ยัยเด็กยัดใส่มือมาให้ด้วย

ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ายายใช้ให้ซื้อของนี่หว่าไอ้ห่าคิง รีบวิ่งสี่คูณร้อยไปในทันที!