15

โดยที่เธอไม่ต้องช่วยป้อน ขณะที่ไรอันปรายตามองจานอาหารของกุลนิดาที่ไม่ถูกแตะเลยสักนิด

“ไม่กล้ากินฝีมือผมเหรอที่รัก”

ดวงตากลมโตของกุลนิดาเบิกกว้างเมื่อได้ยินเขาเรียกแบบนั้น หญิงสาวอายหน้าแดงแล้วตอบเสียงขึงดุ “อย่ามาเรียกฉันว่าที่รัก ฉันไม่ใช่ที่รักของคุณ ฉันเป็นแค่...”

เด็กหญิงเงยหน้าจากจานอาหารหลังจากเติมเป็นจานที่สอง แม่หนูน้อยมองหน้าแม่สลับกับคุณลุง ทำให้คนทั้งคู่หยุดเถียงกัน

แต่ไรอันคาใจ “งั้นแม่ของลูก ลองชิมฝีมือหน่อยสิครับ รับรองว่ารสชาติไม่ทำร้ายปากคุณแน่ จริงไหมครับน้ำอิง”

เด็กหญิงยังก้มหน้าจัดการกับของโปรดแสนอร่อยโดยไม่ทันฟัง กุลนิดาเห็นว่าลูกไม่ได้ยินจึงตอบเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่หวานวาววับขึ้น แต่ไม่ได้น่ากลัวสำหรับไรอัน

“อย่ามาเรียกฉันแบบนี้” ดวงตาเย็นชาคู่นั้นมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์

แผ่นหลังของไรอันกำลังเหยียดเกร็งเขาโน้มกายเข้ามาใกล้กุลนิดาแล้วกระตุกยิ้มอย่างชอบใจ

“ที่รักก็เรียกไม่ได้ แม่ของลูกก็ชักสีหน้าใส่ งั้นผมเรียกคุณว่าคนสวยก็แล้วกัน”

“นี่คุณไรอัน เรียกฉันเกรซีเหมือนเดิมดีกว่าค่ะ ถึงฉันไม่ชินก็เถอะ แต่คงไม่ได้ยินบ่อยๆ”

“ใครว่า ผมจะมาทำอาหารให้ลูกกินทุกวันที่ว่าง คุณคงต้องซ้อมฟังให้ชินแล้วละ”

กุลนิดาไม่อยากเถียงกับเขาเรื่องนี้อีก จึงเลือกที่จะเงียบ ขนตายาวเป็นแพทั้งสองข้างขับเน้นดวงตาคู่งามให้ดูมีชีวิตชีวาเมื่อเห็นว่าเขากินอาหารเสร็จแล้ว

“กินเสร็จแล้ว คุณควรรีบกลับได้แล้ว”

อ้อ นี่ไล่เหรอ

ไรอันรู้สึกถึงการถูกขับไล่ผ่านสายตาคู่สวยแต่ตีมึนไม่พูดอะไร

ลมหอบหนึ่งพัดพากลิ่นหอมของดอกกุหลาบที่กำลังบานสะพรั่งหลายกระถางเข้ามาทางหน้าต่าง ช่วงนี้ใกล้ปีใหม่ อากาศค่อนข้างเย็นทำให้ผ้าม่านพรางตาสีขาวโปร่งแสงเคลื่อนไหวตามแรงลม กระดาษวาดภาพระบายสีแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะปลิวมาตกลงบนพื้น

กุลนิดาขยับกายลุกขึ้นจากเก้าอี้แต่ช้าไปกว่าขายาวๆ ของไรอันที่ลุกขึ้นก่อนแล้วเดินไปเก็บแผ่นกระดาษขนาดเอสี่ขึ้นมา

มือหนาพลิกดูอีกด้านหัวกระดาษมีข้อความว่า

‘Father’s Day’

ถัดลงมาเป็นภาพวาดครอบครัวให้เด็กระบายสี เด็กหญิงระบายสีได้อย่างเรียบร้อยสวยงาม ไม่เลอะออกมานอกกรอบ ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากจางหายไปอย่างเฉียบพลันเมื่อสายตาของไรอันสัมผัสกับตัวหนังสือใต้ภาพครอบครัวพ่อ แม่ ลูก

ไรอันอ่านออกเสียงเบาๆ

“มามี้กุล น้ำอิง” ไรอันจ้องภาพชายในชุดซูเปอร์ฮีโร่ที่กำลังยืนจับมือเด็กผู้หญิงซึ่งโอบไหล่ผู้หญิงอีกคนไว้ “แด๊ดดี้อลัน?”

ดวงตาสีฟ้าแฝงอำนาจวาวขึ้นอย่างไม่ยินยอม ไรอันละสายตาจากภาพวาดแล้วเงยขึ้นมองสองแม่ลูก “แด๊ดดี้อลันคือใครหรือครับ ครูซบอกผมว่าคุณยังไม่ได้แต่งงาน”

กุลนิดายังไม่เห็นภาพนั้นแต่สงสัยว่าเกี่ยวข้องอะไรกับทีเชอร์อลัน

“ขอฉันดูหน่อยค่ะ”

กิริยาที่ขอเกือบจะกลายเป็นแย่ง แล้วมองภาพวาดวันพ่อฝีมือลูกสาวตัวแสบ

“น้ำอิง! ทำไมวาดทีเชอร์อลันเป็นคุณพ่อล่ะคะ” กุลนิดาถามเด็กหญิงที่ส่งยิ้มแหย ถ้าน้ำอิงเอาภาพนี้ไปส่งทีเชอร์คงไม่ดีแน่

“ก็ทีเชอร์ลิซาวิชาวาดรูปบอกว่า ให้นักเรียนทุกคนวาดภาพครอบของฉันและให้วาดคุณพ่อหล่อๆ เพราะใกล้วันพ่อแล้ว แต่น้ำอิงไม่มีแด๊ดดี้นี่คะ น้ำอิงกลัวทีเชอร์หักคะแนน เลยวาดทีเชอร์อลันเป็นแด๊ดดี้แทนค่ะ” เด็กหญิงช่างคิดยิ้มหวานแล้วถามกลับว่า “มามี้ว่าน้ำอิงวาดทีเชอร์อลันเหมือนไหมคะ”

กุลนิดาก้มมองภาพวาดในมือ ยอมรับว่าน้ำอิงวาดภาพเก่งมาก เหมือนเกือบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์

“เหมือนนะคะ แต่มามี้คิดว่าลบออกเถอะ” กุลนิดายิ้มเขิน

ไรอันมองอย่างตะลึง เขาเห็นกุลนิดาหน้าแดงเหมือนเขิน เขาขบกรามแน่นแต่เก็บความไม่พอใจไว้ในอก ดวงตามองแม่ของลูกแน่วนิ่งจนไม่อาจเคลื่อนสายตาไปทางอื่น

...กุลนิดากำลังแอบปลื้มผู้ชายในภาพอย่างนั้นหรือ

รถยนต์คันหรูของไรอันขับออกมาจากบ้านหลังเดิม เขาก้มมองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือที่บอกเวลาสองทุ่มแล้ว เขาเอนศีรษะลงพิงพนัก ความรู้สึกที่กลับออกมาจากบ้านหลังน้อยหลังนั้น มีความสุข อิ่มเอม และเสียดแทงหัวใจไปพร้อมกัน

“แด๊ดดี้น้ำอิง ชื่อไรอัน ไม่ใช่อลันสักหน่อย”

ดวงตาสีฟ้าเปี่ยมด้วยอารมณ์มากมายก่อนจะสั่งเสียงเครียด

“ครูซ อีกกี่วันจะถึงวันพ่อ?”

“อีกสองวันข้างหน้าครับ แต่คุณไรอันต้องเดินทางกลับอเมริกาในวันพรุ่งนี้ เพื่อเข้ารับรางวัลนักธุรกิจต้นแบบปี 2018”

ไรอันพึมพำบางอย่างในลำคอ “เข้าใจแล้ว”

ค่ำคืนที่น่าเบื่อหน่ายแม้ชีวิตจะมีครบครันไม่เว้นแม้แต่เพื่อนดีๆ ไรอัน คาเตอร์ กำลังคิดว่าชีวิตช่วงนี้เริ่มขาดบางอย่าง บางอย่างที่ไม่เคยคิดว่าอยากมี เคยเห็นเป็นเรื่องน่ารำคาญ

ลูก เมีย จะมีทำไม สู้เปลี่ยนรสชาติใหม่ๆ ไม่ซ้ำซากจำเจยังดีกว่า เบื่อเมื่อไหร่ก็ลาจากกัน เขาเคยชอบอย่างหลังมากกว่า

จนกระทั่งวันนี้...

เพื่อนรักสามคนของเขาแต่งงานไปแล้วถึงสองคน ‘เหมราช’ เป็นเจ้าของไร่ชาชื่อดัง ส่วนคนปากเสียที่สุดในกลุ่ม ‘พนา แพททิสัน’ เจ้าของไร่ส้มที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือเขาคิดว่ามันจะเป็นคนสุดท้ายที่แต่งงาน แต่เขาคิดผิด มันแต่งงานตามไอ้เหมไปติดๆ เหลือเขากับไอ้โรจน์ หรือ พ่อเลี้ยงรังสิโรจน์ สองคนที่ยังโสด จนกระทั่งเขาเพิ่งมารู้ตัวเองแล้วว่าไม่ใช่หนุ่มโสด แต่เป็นคุณพ่อลูกหนึ่ง...

คนอย่างเขายืนอยู่บนที่สูงจนเคยตัว ใช่ว่าจะคบค้าสมาคมกับใครไปเรื่อยเปื่อย เมื่อก่อน เขาไม่เคยคิดคบหาสมาคมกับพวกเศรษฐีระดับร้อยล้าน เขามันระดับมหาเศรษฐีหมื่นล้านดอลลาร์

ที่ผ่านมา เขามีแต่พันธมิตรทางธุรกิจที่พร้อมจะสลัดคำว่าเพื่อนไปให้ไกลตัวแล้วเปลี่ยนเป็นศัตรูกันเมื่อหากขัดผลประโยชน์ หากพวกมันร้าย เขาจะร้ายกว่า หากพวกมันคิดจะเล่นงานเขา เขาจะทำให้พวกมันพังในเส้นทางธุรกิจเป็นการลงโทษที่บังอาจมาลูบคมคนอย่างเขา