ตอนที่ 2 ละครฉากใหญ่

ตอนที่ 2

ละครฉากใหญ่

พิธีผูกข้อไม้ข้อมือถูกจัดขึ้นอย่างเร่งด่วนตาม ความต้องการของมานพหลังจากที่ทั้งรัชชานนท์และบัวบูชาได้คุยข้อตกลงกันแล้วว่าหญิงสาวจะเป็นเมียของเขาแค่เฉพาะเวลาที่เขาอยู่ที่ไร่แห่งนี้จะไม่มีการจดทะเบียนสมรสไม่มีงานแต่งงานนอกจากที่ชายหนุ่มได้บอกกับบิดาไว้เขายังได้ขอให้บัวบูชาปิดเรื่องนี้เป็นความลับไม่ให้คนรอบตัวของเขารับรู้ว่าเธอกับเขาเป็นอะไรกัน

        “คุณจะไปไหน”

        ชายหนุ่มหันมาถามหญิงสาวที่กำลังจะเดินออกจากห้องทั้งที่ตอนนี้ทั้งคู่ถูกส่งตัวเข้าหอซึ่งมันไม่ควรจะมีใครออกไปจากเรือนหอในเวลานี้

        “บัวจะไปหานมอุ่น ๆ มาให้คุณนนท์กินค่ะ”

        บัวบูชาหันมาตอบเสียงสั่นเพราะตั้งแต่  รัชชานนท์กลับมาจากต่างประเทศและรับรู้ว่าพ่อของเขาต้องการให้แต่งงานกับหญิงสาวก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาจะพูดดีกับเธอจึงทำให้บัวบูชารู้สึกทั้งกลัวและเกรงใจผู้ชายตรงหน้า

        “วันนี้ไม่ใช่วันที่คุณจะต้องมาบริการอะไรผม มานั่งนี่สิเรามีเรื่องต้องคุยกันยาว”

        รัชชานนท์ใช้มือตีลงไปที่ที่นอนเพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาต้องการให้เธอมานั่งข้างๆด้วยท่าทางที่จริงจัง

        “บัวนั่งได้จริงๆหรือคะ”

        คนตัวเล็กแทบจะไม่กล้าขยับตัว สำหรับชีวิตของเธอแล้วมีแค่เพียงแม่ที่เธอมีโอกาสได้ใกล้ชิดนอกนั้นเธอก็ไม่เคยปล่อยตัวเองให้ไปสนิทสนมกับใคร วันนี้เธอต้องอยู่ในห้องนอนแค่เพียงลำพังกับผู้ชายที่เธอรู้สึกไม่คุ้นเคยจึงทำให้รู้สึกประหม่ากลัวไปหมด

        “ในสายตาของคนอื่นคุณอาจจะเป็นผู้หญิงเรียบร้อยแต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกรำคาญ ท่าทางกล้าๆกลัวๆของคุณ เราต้องอยู่กันไปอีกนานถ้ายังไม่คุ้นเคยก็รีบคุ้นเคยซะไม่อย่างนั้นคุณคงจะทุกข์ไปตลอด”

        รัชชานนท์พูดด้วยความหงุดหงิดเพราะเขารู้สึกถึงความไม่เป็นธรรมชาติในตัวบัวบูชา ชายหนุ่มเคยแอบเห็นเวลาที่หญิงสาวอยู่กับบรรดาเมียคนงานในไร่เธอมักจะเป็นคนยิ้มแย้มสนุกสนานแต่ทำไมเวลาที่เธอกับเขาเจอหน้ากันบัวบูชามักจะเปลี่ยนกลายเป็นคนเงียบไม่กล้าแม้แต่จะสบตา มันทำให้เขารู้สึกถึง ความไม่เป็นตัวตนของเธอ

        “บัวขอโทษค่ะ”

        “คำขอโทษนี่ก็เหมือนกันใช้จนน่าเบื่อมาก ถ้าอะไรที่คุณไม่ได้ผิดไม่จำเป็นต้องขอโทษก็ได้ ตอนนี้เราสองคนก็ได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากันแล้วถึงจะไม่มีใครรู้แต่อย่างน้อยคนงานที่ไร่ทุกคนก็รู้เรื่องนี้ดังนั้นทำตัวให้สมกับเป็นเมียผมด้วย”

        รัชชานนท์ถอนหายใจเพราะนี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาตั้งใจจะพูดที่เขาเรียกเธอมานั่งข้างๆเพราะต้องการจะตกลงในรายละเอียดของการอยู่ด้วยกัน

        “ที่ผมยอมรับคุณเป็นเมียเพราะต้องการให้ คุณพ่อสบายใจแต่เราสองคนต้องร่วมกันเล่นละครให้สมจริง ผมจะกลับมาอยู่ที่ไร่ทุกสัปดาห์ส่วนจะกี่วันคงแล้วแต่ว่างานช่วงนั้นยุ่งมากไหม เมื่อไหร่ที่ผมไปกรุงเทพฯที่นั่นผมจะคือคนโสดแต่เมื่อกลับมาที่ไร่ผมก็จะให้เกียรติคุณในฐานะภรรยา หน้าที่ของคุณคือช่วยน้าบุญตาดูแลพ่อของผมให้ดีที่สุด ส่วนงานที่ไร่ผมก็จะค่อยๆสอนเผื่อบางทีติดธุระที่บริษัทคุณจะได้ช่วยทำหน้าที่แทน”

        คนพูดไม่แม้แต่จะหันมาสบตาคนฟังก่อนที่จะเว้นจังหวะหายใจและเอียงตัวหันมาจ้องหน้าบัวบูชาเหมือนต้องการให้เธอรู้ว่าสิ่งที่เขาจะพูดนับจากนี้คือสิ่งสำคัญ

        “ผมจะไม่ล่วงเกินคุณใดๆทั้งสิ้นเพราะสักวันเราก็ต้องเลิกกันและคุณก็จะต้องไม่แสดงความเป็นเจ้าของหรือรู้สึกอะไรถ้าผมจะมีผู้หญิงคนอื่นเข้ามายุ่งเกี่ยว เธอก็อยู่ส่วนเธอ คุณก็อยู่ส่วนคุณ”

        “คุณนนท์มีแฟนแล้วหรือคะ”

        บัวบูชาพลั้งปากถามออกไป เมื่อรู้ตัวว่าถามในสิ่งที่ไม่ควร สองมือก็รีบปิดปากทันทีแต่ดูเหมือน   ทุกอย่างจะไม่ทันแล้ว

        “ไม่ใช่เรื่องอะไรของคุณ แค่ผมพูดจบคุณก็ดูจะล้ำเส้นแล้วนะ ผมจะมีหรือไม่มีคุณก็ไม่ต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย ในเมื่อเรื่องของเราคุณก็รู้ว่าเหตุผลที่เราต้องอยู่ด้วยกันมันคืออะไร สักวันเมื่อคุณพ่อเข้าใจเราสองคนก็จะเลิกกัน วันนั้นคุณก็ไปตามเส้นทางของคุณ ผมก็จะเดินตามเส้นทางของผม เราสองคนไม่มีอะไรที่จะต้องอยู่บนเส้นทางเดียวกันเลย”

        ชายหนุ่มพูดจบเขาก็ลุกไปนั่งที่ระเบียงห้องนอน มองทอดสายตาไปยังทุ่งกว้างที่เป็นพื้นที่ของไร่ที่เขา   สุดแสนจะรัก เวลานี้ความรู้สึกของเขามันกำลังสับสนในหัวใจ เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เขายอมตบปากรับคำทำตามที่พ่อต้องการมันเป็นเส้นทางที่ถูกต้องไหมเพราะเขาเองเป็นคนที่บูชาความรักเป็นที่สุดแต่กลับต้องมาแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาไม่เคยรู้สึกอะไรด้วย

        ภายนอกห้องมีคนที่กำลังคิดว่าสิ่งที่ทำถูกหรือผิดแต่ภายในห้องนอนกับมีหญิงสาวที่คิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับชีวิตเธอ ตั้งแต่เธอยังเด็กรัชชานนท์คือผู้ชายที่อบอุ่นคือเจ้านายที่มีเมตตา วันนี้เธอมีโอกาสได้เขาเป็นสามีถึงแม้จะเพียงแค่ในนามแสดงละครหลอกคนอื่นแต่บัวบูชาก็ตั้งใจว่าเธอจะทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด ทำตามข้อตกลงของเขาจะไม่ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเธอเป็นภาระหรือเป็นอะไรที่น่ารำคาญ หัวใจของเธอมันตั้งใจแล้วว่าจะมีเพียงแค่เขาคนเดียวแม้ว่าเธอกับเขาจะไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันก็ตามแต่ครอบครัวของรัชชานนท์มีบุญคุณกับ บัวบูชามากจนเธอไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรหมด ถ้าไม่มีมานพป่านนี้เธอก็คงไม่ได้เรียนหนังสือไม่ได้มีความเป็นอยู่ที่ดีแบบนี้  หญิงสาวจึงตั้งใจที่จะเล่นละครเรื่องนี้ให้สมกับบุญคุณของครอบครัวเจ้านายที่มีให้