ตอนที่ 3 หนึ่งหลุดพ้น...หนึ่งถือกำเนิด3

ซือหงกลับจวนเพียงหวังได้รับการดูแลจากภรรยาอีกคนที่เหลืออยู่ ภรรยาคนที่เขาให้อภัยในความผิดทั้งหมดเพราะใจรักเกินต้านทาน แค่เพียงนางร่ำไห้สะอึกสะอื้นบอกว่ามิได้ตั้งใจ                               ที่ทำไปทั้งหมดเรื่องภรรยาเอกเพราะรักซือหงมากมายเหลือเกิน มิอาจหักใจแบ่งปันเขาให้ใคร

ทว่ายามที่ชีวิตกำลังตกต่ำ แม่นางน้อยผู้ไร้เดียงสา วาจาดุจน้ำผึ้งเดือนห้า กลับเติบใหญ่เป็นสตรีงามสะพรั่งและพร้อมจะโบยบินจากไปได้ทุกเมื่อ

ยามนี้บุรุษผู้หนึ่งซึ่งเคยองอาจสง่างามจนต้องตาต้องใจสตรีมากมายกลับกลายเป็นอดีตมิอาจย้อนคืน ส่วนสตรีผู้หนึ่งซึ่งสะคราญโฉมไม่สร่างซามีหรือจะทนกับคนที่คล้ายซากศพทุกวัน ทั้งสองต้องทนทรมานจนฝ่ายหนึ่งตายจากอย่างทุกข์ระทม

บั้นปลายชีวิตของซือหงจบลงไม่ดีนักตามคาดการณ์ของใครบางคน

ซีซินรับฟังเรื่องราวรันทดของเขาอย่างเย็นชายามอยู่ในอารามแห่งหนึ่งบนหุบเขาศักดิ์สิทธิ์โบราณ

มีความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ถึงความร้ายกาจแห่งอิสตรี

ซีซินคือองค์หญิงที่เติบโตมากับสงครามวังหลัง

สิ่งที่บ่มเพาะให้นางดำรงอยู่ได้คือจิตใจอำมหิตเลือดเย็นที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น มันฝังแน่นในส่วนลึกของดวงวิญญาณ

แน่นอนว่าเรื่องราวทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือของซีซิน                               นางมิได้จากตายหากแต่เป็นการจากเป็นที่สามารถสั่งสอนสามีให้รู้ซึ้งถึงความผิดแห่งตนโดยไม่เว้นเส้นทางให้กลับใจแต่อย่างใด

เพราะต่อให้นางกำจัดสตรีคนหนึ่ง ย่อมมีอีกคนหนึ่งและคนต่อๆ ไปไม่สิ้นสุด มิสู้ตัดเส้นทางของบุรุษ และหยุดหัวใจรักของตนเองเสีย

ซือหงย่อมถูกลงทัณฑ์อยู่แล้วเมื่อนางผู้เป็นถึงองค์หญิงฆ่าตัวตาย จดหมายเพ้อรำพันเรื่องราวความรักและคำสัญญาทั้งหลาย นางมิได้เขียนให้สามี

แต่นางเลือกที่จะเขียนให้เสด็จพ่อแทน

รวมถึงแผนการเอาคืนอย่างสาสม

แน่นอนว่าเมื่อองค์จักรพรรดิทรงพิโรธยังสามารถพลิกฟ้าคว่ำพสุธาได้ เพียงแต่นางไม่ต้องการให้สามีตายง่ายๆ หากแต่การอยู่แบบมิสู้ตายไยมิใช่วิธีสามัญที่สตรีวังหลังชอบกระทำกัน

เพียงปลดจากแม่ทัพเป็นรองแม่ทัพแล้วส่งไปประจำการกับแม่ทัพที่ขับเคี่ยวแย่งชิงผลงานกันมาเนิ่นนาน

แม้มีอำนาจรองแม่ทัพสามารถสั่งการได้ หากแต่ยังต้องมองสีหน้าของแม่ทัพผู้อยู่เหนือกว่า

คำสรรเสริญเยินยอที่เคยได้รับเมื่อครั้งเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรแปรเปลี่ยนไปเป็นหมางเมิงห่างเหินและดูถูกดูแคลน  บุรุษผู้หยิ่งทะนงคนหนึ่งต้องกลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของคู่แข่ง ทั้งยังมีสหายร่วมรบคอยปัดแข้งปัดขา ย่อมอึดอัดทรมานกระทั่งมิอาจบรรยายเป็นคำพูดได้

ความอัปยศยิ่งอัปยศความอดสูยิ่งอดสู มิกล้าสู้หน้าผู้ใด

ไม่ช้า...ความผิดพลาดกลางสมรภูมิรบย่อมบังเกิด

สุดท้าย...ชายชาญผู้เคยองอาจหาญกล้าจึงกลับบ้านด้วยสภาพย่ำแย่ แม้แต่ขอทานยังเมินเฉยไม่มองหน้า

ส่วนแม่นางน้อยผู้ไร้เดียงสา ซีซินเพียงส่งคุณชายรูปงามตามเกี้ยวแค่สองคน หนึ่งในนั้นยังได้เชยชมสมใจ ชายอีกคนยังเอาหีบใส่เงินมาวางตรงหน้าพร้อมคำสัญญาเป็นมั่นแม่นว่าจักรับนางมาดูแลอย่างดี มอบฐานะภรรยาเอกให้โดยไม่สนใจอดีต

อนุของสามีจึงตีตัวออกห่างหมายโบยบินไปซบอกบุรุษคนใหม่ ไม่ใยดีต่อบุรุษคนเก่าเลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายยังว่าจ้างคนมาลอบทำร้ายสามีไม่เว้นวัน

สกุลเฟิงของซือหงยังตกอับถึงขีดสุดด้วยข้อหาทุจริต           ถูกทางการตรวจสอบและตัดสินโทษทัณฑ์ เนรเทศทั้งตระกูล ต่อมายังถูกเภทภัยกล้ำกลายไม่จบไม่สิ้น เพราะแห้งแล้งหรือกระแสลมแรงกว่าบ้านอื่นหรือไรมิอาจทราบ จวนอดีตแม่ทัพใหญ่จึงเกิดไฟไหม้วอดวายเหลือแต่ซาก

ซือหงเสียใจคล้ายถูกจ้วงแทงจากปลายมีดนับหมื่นเล่มเพราะอนุคนโปรดสวมเขากระทั่งทิ้งร้างเลิกรา ยังต้องพบกับความฉิบหายของตระกูลเพราะตนเป็นต้นเหตุ

จากนั้นพลันตัดสินใจปลิดชีพตนตายในดาบเดียว

ส่วนแม่นางน้อยผู้นั้นย่อมถูกบุรุษคนใหม่ทิ้งขว้างไม่ใยดี ต้องระหกระเหินเร่ร่อน กลายเป็นขอทานข้างถนน

ต่อมายังถูกจับไปเป็นนางโลมชั้นต่ำ เป็นตายมิอาจทราบ

ทุกสิ่งล้วนเป็นจริงดั่งแผนการของซีซินทั้งหมด

เหตุที่ความอดทนของนางสิ้นสุดกระทั่งตัดสินใจกระทำทุกอย่าง คือวันที่อนุนางนั้นใส่ร้ายป้ายสีและสามีหูตามืดบอด

ยามนั้นนางเพิ่งรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ คิดจะแจ้งสามีอย่างยินดี หวังมีชีวิตผาสุกกับบุตรเงียบๆ ไม่แย่งชิงความโปรดปราน กลับถูกบันดาลโทสะ ฝากริ้วรอยบนแก้มนวล ซึ่งนับเป็นบาดแผลอันร้ายแรงที่กลางใจ

นางให้องครักษ์ไปสืบจนรู้ความจริงเกี่ยวกับแผนการทั้งหมดของอนุ คราแรกจะเปิดโปงเอาผิด แต่ก็รู้ว่าสามีหลายใจกับสตรีต่ำช้าคงพากันมารยาสาไถย และแน่นอนว่าคนเช่นนางย่อมมีความสามารถมากพอที่จักทำเรื่องเลวร้ายอย่างสาแก่ใจ