คุณหนูสลับร่างของท่านโหวน้อย

ความอบอุ่นที่ห่อหุ้มรอบกายคือสัมผัสแรกที่นางรู้สึกได้ เปลือกตาหนาค่อย ๆ ถูกยกขึ้น ดวงตาเมล็ดซิ่งกะพริบถี่ ก่อนจะมองเห็นเพดานเรือนที่ไม่คุ้นตาที่นี่ที่ไหน?ไม่ใช่ห้องนอนของข้าที่เรือนเฉิ่งจี้นี่นา…ตี๋ลี่เสวี่ยบอกกับตนเองจนแน่ใจ พลางกลอกนัยน์ตากวาดมองเพดานไปมา ก่อนที่จะค่อย ๆ พยุงกายลุกขึ้นนั่ง ทำให้ผ้าห่มผืนหนาร่วงหล่นลงมา นางจึงได้เห็นสภาพห้องนอนที่นางกำลังนอนอยู่ผนังห้องทาสีขาวนวล ตัดกับกรอบประตูและหน้าต่างที่ทำจากไม้สนสีอ่อน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาเพียงเล็กน้อย ทำให้นางมองเห็นตู้เสื้อผ้าที่ทำจากไม้เนื้อแข็งสีเข้มตั้งอยู่ที่มุมห้องโต๊ะเครื่องแป้งไม้ไผ่ที่ขัดเงาอย่างดี มีคันฉ่องทองแดงทรงกลมตั้งอยู่ สิ่งของบนโต๊ะมีเพียงหวีหยกธรรมดา และกล่องเครื่องประทินโฉมไม้เล็ก ๆ ที่บรรจุผงแป้งและชาดที่มีคุณภาพดี แต่ไร้ของล้ำค่าอย่างไข่มุกหรืออัญมณีอื่นใดอีกด้านหนึ่งเป็นโต๊ะหนังสือข้างหน้าต่างกระดาษและพู่กันวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ผ้าม่านที่ทำจากผ้าฝ้ายเนื้อหนาพลิ้วไหวไปตามแรงลม ไร้ซึ่งสิ้นอับชื้นจากโรงม้าอย่างที่นางคุ้นเคยนี่มัน... ห้องนอนขอ

“ลงโทษแล้วอย่างไร ผู้ใดกลัวกัน!” เพ่ยจูยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ หากแต่สองเท้าก็รีบก้าวออกจากห้อง ด้วยกลัวว่าคุณหนูรองจะตื่นขึ้นมาแล้วลงโทษนางจริง ๆเสี่ยวม่านเห็นอย่างนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างระอา แล้วก้าวเท้าออกจากห้องตามไปเมื่อบานประตูเรือนชิงหนิงถูกปิดสนิท เสียงสนทนาระหว่างเสี่ยวม่านกับเพ่ยจูเบาลงไปเรื่อย ๆ ตี๋ลี่เสวี่ยจึงค่อย ๆ หรี่ตาขึ้นทีละข้าง เมื่อไม่เห็นผู้ใดอยู่ในห้องแล้ว นางจึงได้ผุดลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง“ฟู่วว นึกว่าจะถูกจับได้ซะแล้ว” ตี๋ลี่เสวี่ยตบอกปลอบใจตัวเองเบา ๆ ก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่า “เอ๊ะ! แล้วข้าจะกลัวพวกนางจับได้ด้วยเหตุใด ในเมื่อตอนนี้ ข้าเป็นอาอิ๋งแล้วนี่น่า…”คิดได้เท่านั้น ตี๋ลี่เสวี่ยก็อยากโขกศีรษะลงบนหมอนแรง ๆ หากแต่ได้กลิ่นยาลอยฟุ้งออกมาดึงความสนใจของนางไปเสียก่อนนางเอียงคอมองอย่างสงสัย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยยานั้นขึ้นมาดม“อี๊… ยาราคาถูก…” ตี๋ลี่เสวี่ยย่นจมูก ยู่ปากอย่างดูแคลนถ้วยยาในมือ “ท่านแม่ยังใช้สมุนไพรที่มีราคาแพงกว่านี้มาต้มให้อาอิ๋งกินเลย นายหญิงช่างตระหนี่จริงเชียว!”ตี๋ลี่เสวี่ยเบ้ปาก ก่อนที่จะว

ตี๋ลี่เสวี่ยรีบถลาไปทรุดตัวลงนั่งบนเตียงที่เคยเป็นของนาง ดวงตาเมล็ดซิ่งของร่างจ้องมองใบหน้าสวยคมเข้มของตนเองด้วยความรู้สึกแปลก ๆ “ข้า... เพราะเหตุใด... ข้าไม่เข้าใจ...”ถ้อยคำที่ไม่อาจเรียบเรียงเป็นประโยคถูกกล่าวออกมาไม่เป็นคำ พร้อมสีหน้าและแววตาที่สะท้อนถึงความสับสนงงงวยของเจ้าตัว ลืมเหตุการณ์กระอักกระอ่วนที่หน้าเรือนไปเสียสิ้นแท้จริงแล้วในใจของตี๋ลี่เสวี่ยมีหลากหลายคำถามที่อยากกล่าวออกมา หากแต่เมื่อได้เจอหน้าเจิ่งเสวี่ยอิ๋งในร่างของตัวเองแล้ว นางกลับพูดสิ่งใดไม่ออกสักคำเช่นเดียวกับเจิ่งเสวี่ยอิ๋งที่ได้เห็นร่างของตัวเองปรากฏอยู่ตรงหน้าเหมือนกัน “ข้าเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน”“นี่มันเกิดสิ่งใดขึ้น? พวกเราสลับร่างกันได้อย่างไร? แต่ข้าไม่รู้ล่ะ เราจะต้องหาวิธีสลับร่างกลับให้ได้นะ อาอิ๋ง!” ตี๋ลี่เสวี่ยร้องบอกอย่างร้อนรน “ยิ่งเมื่อครู่ ท่านพ่อท่านแม่บอกข้าว่าอีกไม่กี่วัน ขบวนคุ้มกันของท่านลุงต้าปาถูก็จะมารับพวกข้ากลับแล้วด้วย หากพวกเราสลับร่างกลับไม่ทันจะทำเช่นไร?”“แล้วเจ้ารู้หรือว่าพวกเราสลับร่างกันด้วยเหตุใด?” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งย้อนถามเสียงเรียบ ชวนให้ตี

ยิ่งเมื่อครู่ที่นางเห็นท่าทางของท่านพ่อท่านแม่แล้ว พวกเขาล้วนไม่ยินยอมที่จะให้นางปฏิเสธคัดค้านได้เลย ดังนั้น เมื่อไปถึงหนิงเปียน นางย่อมต้องแต่งงานเข้าจวนของอาซือหลันอย่างแน่นอนแต่นั่นไม่ใช่ชีวิตที่นางใฝ่ฝันเลยแม้แต่น้อย!!นางอยากจะออกไปท่องเที่ยวยุทธภพแห่งนี้ ทั่วแผ่นดินและผืนน้ำยังมีอะไรอีกมากให้ข้าได้เรียนรู้และสนุกไปกับมันเหตุใดชีวิตของสตรีจะต้องไปจบที่เรือนหลังของบุรุษพวกนั้นด้วย!!ข้าไม่เอา!!เมื่อตี๋ลี่เสวี่ยมีคำตอบให้แก่ตนเองได้แล้ว นางจึงถอนหายใจออกมา “ลุกขึ้นเถิด อาอิ๋ง”“ลี่ลี่” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเรียกอีกฝ่ายเสียงแผ่วด้วยความหวั่นใจตี๋ลี่เสวี่ยพยักหน้า “ข้า... ข้าตกลงตามที่เจ้าขอแล้ว”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ที่สหายสนิทยอมตกลงตามที่นางขอ“ข้าสัญญานะ ลี่ลี่...” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งย้ำคำเดิม “ข้าจะดูแลร่างของเจ้าและท่านลุงท่านป้าอย่างดีที่สุด”ตี๋ลี่เสวี่ยพยักหน้าเล็กน้อยอย่างจำยอม “อื้อ ข้าเชื่อท่าน...”พวกนางนับว

ขบวนคุ้มกันของต้าปาถูได้แจ้งข่าวว่าพวกเขาจะมาถึงในอีกห้าวันข้างหน้า โดยขอให้หนู่เอ๋อร์เจียง กู่ลี่น่า และตี๋ลี่เสวี่ยไปรอที่นอกเมือง เพื่อที่จะเร่งเดินทางกลับในทันที ด้วยระยะทางระหว่างเมืองหลวงของแคว้นต้าจิ้งกับเมืองหนิงเปียนนั้น ต้องใช้เวลาเดินทางมากถึงสองเดือนด้วยกันหนู่เอ๋อร์เจียงจึงได้เข้าไปแจ้งข่าวแก่เหรินอี้โหว ซึ่งเหรินอี้โหวเองก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด ด้วยข้อตกลง ตั้งแต่ที่หนู่เอ๋อร์เจียงเข้ามาทำงานในวันแรกที่เขาสามารถจากไปเมื่อใดก็ได้ ซึ่งยามนี้ก็ผ่านมาร่วมสิบปีแล้วหนู่เอ๋อร์เจียงเป็นบุรุษที่มีความรู้ความสามารถในการดูแลม้าเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังใจดีพร้อมถ่ายทอดความรู้ให้แก่ผู้ดูแลคนอื่น ๆ อย่างเต็มที่ จึงทำให้การจากไปของเขาไม่ส่งผลกระทบต่อการดูแลม้าในจวนมากนักซึ่งเหรินอี้โหวเองก็พึงพอใจในส่วนนี้เป็นอย่างมาก จึงได้มอบเงินก้อนหนึ่งไว้ให้หนู่เอ๋อร์เจียงไปตั้งตัวที่เมืองหนิงเปียน ซึ่งหนู่เอ๋อร์เจียงก็ไม่ได้ปฏิเสธในสินน้ำใจในครั้งนี้ในระหว่างห้าวันนั้น เจิ่งเสวี่ยอิ๋งและตี๋ลี่เสวี่ยต่างคลุกอยู่ด้วยกันที่เรือนชิงหนิง เพื่อที่จะถ่ายทอดเรื่องราวของแต