ตอนที่23ปรนนิบัติ 1

เบื้องหน้าของทั้งสองคืออ๋องหนุ่มในอาภรณ์สีม่วงเข้มกำลังนั่งจิบชาด้วยกิริยาเนิบนาบฉาบทับความสูงศักดิ์เลิศล้ำ ในมือถือตำราเล่มหนาที่เปิดอ่านไปแล้วหลายหน้า บ่งบอกได้ว่าเขาอยู่ตรงนั้นมานานมากแล้ว

มิได้ออกไปหาสิ่งของให้ผู้ใดทั้งสิ้น

ถังไห่เฉิงเงยหน้าคมคายจากตำรา ถามเสียงขรึม

“มีอะไร?”

เว่ยฉีเหลือบตามองเย่เสียแวบหนึ่ง กำลังจะเอ่ยคำรายงานที่ตระเตรียมมากับคนงามหมายช่วยสหายของอีกฝ่าย กลับได้ยินเสียงเย็นเยียบจากนายเหนือหัวเอ่ยตัดบทว่า

“ช่างเถอะ! เจ้าไปเบิกทองจากบัญชีส่วนกลางในนามข้า เพื่อนำไปมอบให้หอเหินหย่า แจ้งว่าขอไถ่ตัวคน นามลี่เซียน”

เว่ยฉีมองรุ่ยอ๋องอย่างไม่เข้าใจนัก เป็นเย่เสียที่ความคิดฉับไวกว่า นางยื่นหน้าออกจากแผ่นหลังกว้าง ถามเสียงสั่นว่า

“ท่านอ๋อง ลี่เซียนแม้ไม่รู้ความ แต่นางมิใช่คนร้ายแน่ๆ ขอพระองค์ทรงเมตตา อย่าไถ่ถอนนางมาลงทัณฑ์เลยนะเพคะ”

แม่ทัพหนุ่มพลันเบิกตา คิดอยากตีสตรีขวัญเทียมฟ้าเหลือเกิน กล้าเอ่ยวาจาห้ามมัจจุราชมิให้โหดเหี้ยมได้อย่างไร?

เย่เสียย่อมเข้าใจความนัยแห่งแววตาเขา นางรีบหดหัวมุดเข้าแผ่นหลังหุบปากเงียบ ยืนตัวสั่นต่อไป

ทว่าเพียงครู่พลันโผล่หัวออกม