บทที่ 3.2 ใครคิดอยากทำลายองค์หญิง

เว่ยหลานกล่อมซือเอ๋อร์นอน ครั้นเจ้าก้อนกลมหลับสนิทจึงย่างกรายตนเองไปยังห้องข้าง ๆ ซึ่งบัดนี้จางหมัวมัวนอนร้องครางเจ็บปวดเพราะการถูกโบยบริเวณแผ่นหลัง ฮุ่ยลู่และอี๋หนี่ล่าถอยออกไปเพื่อเปิดทางแก่นาย

 ดวงตาหงส์พลันฉายแววอำมหิต “ข้าจะให้โอกาสจางหมัวมัวสารภาพ ที่ผ่านมาเจ้าทำอะไรกับองค์หญิงบ้าง และใครอยู่เบื้องหลังเจ้า”

            “เบื้องหลังอะไรกันเพคะ ฮองเฮาทรงให้หม่อมฉันดูแลองค์หญิงเอง หาใช่คนอื่นส่งมา” จางหมัวมัวเปล่งเสียงสะอื้น เงยหน้ามองผู้ปกครองวังหลังอย่างอ้อนวอน

            “จนป่านนี้ยังปากแข็งอีกรึ” เว่ยหลานกอดอก นางปรบมือสามครั้งส่งสัญญาณให้นางกำนัลด้านนอกนำของเข้ามา

            มันคือกรรไกรอันแหลมคม สตรีหงส์หยิบขึ้นมา ครั้นจางหมัวมัวเห็นปลายคมสะท้อนกับแสงไฟ ขนทั่วร่างพลันลุกชัน ฮองเฮาดูเหมือนอ่อนโยนลงกับองค์หญิงเผยลู่ซือ ทว่าโหดร้ายกับนาง ส่วนใหญ่มักเอาเวลาไปกำจัดสนมมากกว่า ไม่เคยลงโทษแม่นมอาวุโสเช่นนาง

            “หม่อมฉันจงรักภักดีฮองเฮานะเพคะ ความผิดตีองค์หญิงครั้งเดียว ถึงขั้นทำให้พระองค์มองหม่อมฉันในแง่ร้ายเลยหรือ”

            “อ้อ ความผิดครั้งเดียว” เว่ยหลานกล่าวย้ำ ร่างระหงเดินเข้าใกล้แม่นมบุตรสาว กรีดนิ้วเรียวยาวบนใบหน้าอีกฝ่าย ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วจรดบนผิว จางหมัวมัวรู้สึกเย็นยะเยือกทั่วเรือนกาย

            “พะ...เพคะ”

            “ได้ยินว่าเจ้าชอบผมตนเองมาก ดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี เช่นนั้น...”

            เว่ยฮองเฮาขยับกรรไกร ค่อย ๆ ตัดผมจางหมัวมัวทิ้งด้วยสายตาเย็นชา นางยังมิอาจทำร้ายคนตรงหน้าหนักเพราะยังไม่ยอมรับสารภาพ มีเพียงวิธีการทำลายสิ่งที่รักเพื่อให้เจ็บปวด ข่มขู่ว่าฮองเฮาเช่นนาง ดวงตาไม่มืดบอดเหมือนครั้งอดีตแล้ว

            แต่จะโทษเว่ยฮองเฮาคนเดิมก็ไม่ได้ จางหมัวมัวคือแม่นมของตระกูลเว่ยที่มีโอกาสเข้าวังหลัง ทว่าอาจเพราะความโลภ จึงถูกผู้อื่นชักจูงจมูก ยอมทรยศหักหลังนายตนเพื่อเงินจำนวนสูง

            เว่ยหลานไม่เพียงตัดทิ้งแค่ส่วนปลาย แต่นางตัดขึ้นสูงจนผมขาดแหว่งไม่เป็นทรง เมื่อเรียบร้อยดีจึงหยิบคันฉ่องพกพาขึ้นมา ยามจางหมัวมัวมองตนเองในกระจก นางก็กรีดร้องออกมาสุดเสียงราวคนเสียสติ

            “หากไม่สารภาพ ข้าอาจทำมากกว่านี้” เว่ยหลานแสยะยิ้ม

            ใครที่มันกล้าทำร้ายบุตรสาวนางทั้งทางตรงหรือทางอ้อม สิ่งนั้นย่อมคืนสนองเท่าทวี อย่าคิดถามถึงความปรานี นางเคยทำงานนักฆ่า หากตัดสินใจลงมือ มันผู้นั้นไม่มีทางรอดอย่างแน่นอน

            จางหมัวมัวช่างเอาอกเอาใจนายใหม่เสียจริง ไม่ยอมปริปากพูด คงได้รับเงินมามากสินะ

            อำนาจเงินช่างหอมหวานและน่ากลัว สามารถเปลี่ยนแปลงคนในพริบตาเดียว ยอมทำทุกอย่างเพื่อมัน

            ตัวนางเป็นนักฆ่าก็จริง ทว่าองค์กรนักฆ่าที่ทำงานด้วย มักส่งไปฆ่าคนประเภทเลวทราม เพราะบางทีกฎหมายก็ทำอะไรคนพวกนั้นไม่ได้ ศาลเตี้ยเช่นนางจึงถูกจ้างวานไปจัดการทิ้งในพริบตาเดียว

            “หึ ฮองเฮามัวแต่กล่าวโทษหม่อมฉัน กล่าวโทษผู้ที่อยู่เบื้องหลัง แล้วเคยกล่าวโทษตัวเองหรือไม่เพคะ! ตั้งแต่องค์หญิงเผยลู่ซือวัยแบเบาะ แทบไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากมารดาเลย!”

            “!”

            เว่ยฮองเฮาจุกอก คำพูดของจางหมัวมัวคือเรื่องจริงทุกประการ ทว่านางไม่ได้ทำ แต่เป็นคนเดิมต่างหาก หลังจากนี้ย่อมเปลี่ยนแปลงตนเองใหม่ ปกป้องและเลี้ยงดูลูกน้อยอย่างสุดความสามารถ

            ยามนั้นฮุ่ยลู่และอี๋หนี่เกือบปรี่เข้ามาตบจางหมัวมัว เพราะกล่าวล่วงเกินเบื้องสูง ทว่าเว่ยหลานยกมือห้ามปรามเสียก่อน นางกำนัลคนสนิททำได้เพียงยืนนิ่งตามพระประสงค์มารดาแผ่นดิน

            “ข้าราชบริพารทุกคน ต่างเกรงกลัวฮองเฮากันทั้งนั้น เพราะพวกเขาทำงานด้วยความจงรักภักดีมากเพียงใด ก็ไม่เคยได้รับคำชื่นชม แต่หากทำผิดพลาดนิดเดียว ฮองเฮาก็จะสั่งทำโทษ” จางหมัวมัวกัดฟันเอ่ย ดวงตาทอประกายเกรี้ยวโกรธ

            “เรื่องพวกนี้...ไม่ต้องให้จางหมัวมัวสอน หากข้ายังเป็นเหมือนเมื่อก่อน มีหรือจะสนใจซือเอ๋อร์เช่นนี้ ในเมื่อเจ้าไม่พูดว่าใครอยู่เบื้องหลัง ข้าก็จะสืบเอง และอย่าคิดว่าจะได้ออกจากตำหนักคุนหนิง ข้าคือนายแห่งนี้ ใครหน้าไหนก็มาช่วยเจ้าไม่ได้” เว่ยหลานแสยะยิ้ม สะบัดแขนเสื้อออกจากห้องอย่างคนเหนือกว่า

            ไม่สารภาพ...นางหาได้หวาดกลัว เดี๋ยวคนผู้นั้นติดต่อจางหมัวมัวไม่ได้ ย่อมเผยพิรุธและร้อนรนเอง

           

            เว่ยฮองเฮากลับมายังห้องบรรทม นางขึ้นไปนอนบนเตียงกับเจ้าก้อนแป้ง บุตรสาวกำลังนอนหลับใหล มีเสียงลมหายใจเบาหวิวดังสม่ำเสมอ แก้มยุ้ย ๆ และริมฝีปากอ่อนนุ่ม มองแล้วชวนให้ก้มลงไปจุมพิตเหลือเกิน

            เว่ยหลานหอมแก้มลูกฟอดหนึ่งแล้วดึงเข้ามากอดแนบอก ยามแสงจากตะเกียงส่องกระทบใบหน้าเด็กหญิง นางเห็นบริเวณหางตามีน้ำตาคลอหน่วย อาจเพราะซือเอ๋อร์ยังคงเจ็บปวดกับเรื่องราวในวันนี้กระมัง

            นางเพิ่งกระจ่างความรู้สึกของคนเป็นมารดา...ยามลูกเจ็บปวด แม่เจ็บปวดยิ่งกว่า

            แน่นอนว่าใครที่มันอยู่เบื้องหลัง มารดาผู้นี้จะแก้แค้นเอาคืนให้เอง

            จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายก้อนกลม ๆ อวบอ้วนน่ารักตรงหน้าเด็ดขาด หากจะทำก็ข้ามศพนางไปก่อนเถอะ!