บทที่ 4.1 ฮองเฮากับเหล่าสนม

                วันนี้คือวันคารวะฮองเฮา เว่ยหลานแม้ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับสนม จำต้องตื่นแต่เช้า อย่างไรก็ควรทำความรู้จักพวกนางเอาไว้ เพื่อได้เบาะแสเกี่ยวกับผู้หนุนหลังจางหมัวมัว ยามนี้นางนั่งหน้าคันฉ่อง ปล่อยให้ฮุ่ยลู่และอี๋หนี่แต่งแต้มเครื่องประทินบนใบหน้างาม ผัดแป้งบางเบา จรดพู่กันวาดคิ้วโก่ง ตามด้วยแต้มสีชาดแดงเรื่อบนริมฝีปาก

            เส้นผมดำขลับประดุจน้ำหมึกถูกเกล้าขึ้นเต็มหัว จากนั้นนางกำนัลคนสนิทก็ปักปิ่นหงส์บนนั้น เงาบนกระจกที่สะท้อนออกมาเต็มไปด้วยรัศมีสูงส่ง เมื่อเรียบร้อยดี เว่ยฮองเฮาจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

            นางสวมอาภรณ์ตัดเย็บจากผ้าทอลายเส้นทอง[1] เตรียมย่างกรายไปยังห้องโถงภายในตำหนักคุนหนิง ไม่ลืมสั่งนางกำนัลที่เหลือดูแลองค์หญิงเผยลู่ซือ ส่วนฮุ่ยลู่และอี๋หนี่ติดตามหลังมารดาแผ่นดินไป

           

            “เว่ยฮองเฮาเสด็จ...”

            เสียงขันทีประกาศดังทั่วห้องโถง สตรีร่างหงส์เดินเข้าไปด้านใน ชายอาภรณ์สะบัดพลิ้วไหวราวกับภาพวาดเทพธิดา สนมน้อยใหญ่ต่างนั่งคุกเข่า เว่ยหลานกรีดสายตาทอดมองพวกนาง

            อืม...มีมากมายจริง ๆ ทั้งนิ้วมือและนิ้วเท้านางนับไม่หมดด้วยซ้ำ

            ฮ่องเต้เลวผู้นั้น...จำชื่อบรรดาเมียตนเองได้สักกี่คนกันเชียว

            เว่ยฮองเฮาครุ่นคิดยามเดินตามทาง จวบจนนั่งบนบัลลังก์ซึ่งอยู่สูงกว่าทุกคน สนมฮ่องเต้จึงกล่าวขึ้นพร้อมกัน

            “คารวะฮองเฮาเพคะ ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปี พันพันปี”

            เว่ยหลานได้แต่คิดในใจ! ใครจะอยู่นานถึงขนาดนั้น แค่เจ็ดสิบหรือแปดสิบก็แก่มากแล้ว

            “ไม่ต้องมากพิธี ทุกคนลุกขึ้นได้”

            “ขอบพระทัยฮองเฮาเพคะ”

            สนมทุกคนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนนั่งลงประจำที่ท่าทางสงบเสงี่ยมเรียบร้อย ทว่าในใจคล้ายมีเปลวเพลิง เพราะเว่ยฮองเฮามักหาหนทางเล่นงานอยู่เสมอ ยิ่งใครได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ก็อย่าหวังว่าชีวิตในวังหลังจะสงบสุข

            เนตรหงส์กวาดมองสนมทุกคน โดยเฉพาะนางเอกนิยาย นางคือเซี่ยกุ้ยเฟย หรือเซี่ยหนิงเจียว ผู้ได้รับความรักจากฮ่องเต้ สุดท้ายก็ขึ้นเป็นฮองเฮาหลังเว่ยฮองเฮาตรอมใจตายในตำหนักคุนหนิง

            เซี่ยหนิงเจียวคือบุตรสาวอัครเสนาบดีฝ่ายขวา ซึ่งสกุลเซี่ยเพิ่งมีบทบาทอันแข็งแกร่งในราชสำนักรัชสมัยของฮ่องเต้เผยเจิ้นหยาง แน่นอนว่าการที่มีทั้งอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายและขวาก็เพื่อคานอำนาจกัน

            ฮ่องเต้ผู้นี้ช่างมองขาด บุตรสาวของอัครเสนาบดีทั้งสองคือภรรยาเขาทั้งคู่ นับเป็นการรวบรวมอำนาจไว้ในมือ แต่ไม่รู้ว่าฝั่งขุนนางฝ่ายบู๊ส่งบุตรสาวเข้ามาถวายตัวในวังหลวงรึไม่ ความทรงจำเจ้าของร่างเดิมเลือนรางนัก นางปะติดปะต่อได้เพียงบางอย่างเท่านั้น

            ถัดจากเซี่ยกุ้ยเฟยคือฉินเยว่ สนมขั้นเฟย หรือที่เรียกกันว่า ฉินเฟย บุตรสาวเสนาบดีกรมพระคลัง  จากความทรงจำของร่างเดิม ดูเหมือนสนมผู้นี้ไร้พิษภัย มักแสดงความห่วงใยแก่เว่ยฮองเฮาเสมอ ทำให้ผู้ปกครองวังหลังไม่ค่อยเพ่งเล็งฉินเฟยเท่าใด

            เว่ยฮองเฮากวาดสายตามองสนมอื่น ๆ ส่วนใหญ่ต่ำกว่าขั้นเฟย แสดงท่าทางนอบน้อมต่อหน้านาง ทว่าแววตาบางคนกลับคุกรุ่นไม่น้อย ดี...ดี การเข้าหากันของสตรีวังหลังย่อมต้องเล่นละคร ดังนั้นนางก็จะแสดงเช่นเดียวกัน

            สตรีหงส์ยกขาไขว่ห้าง เชิดคางมองสนมน้อยใหญ่สีหน้าราบเรียบ “วันนี้ข้าแค่เพียงอยากบอกทุกคนว่าการเป็นสตรีของฝ่าบาท ย่อมมีคนจับตามอง ควรประพฤติตัวเหมาะสม หูตาอันกว้างไกลรู้ชัดว่าใครกำลังทำสิ่งใดอยู่”

            น้ำเสียงเว่ยฮองเฮาครั้งนี้เปลี่ยนจากเดิมถึงสิบส่วน เซี่ยหนิงเจียวกำมือแน่น แต่เพื่อตำแหน่งฮองเฮาแล้ว นางยอมอดทนอยู่ใต้เท้าเว่ยหลาน ยอมให้อีกฝ่ายได้ใจไปก่อน ช่วงนี้ฝ่าบาทไม่โปรดปรานฮองเฮา อีกไม่นานหรอก เดี๋ยวบุตรสาวอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายย่อมถูกโค่นล้มลง

            เว่ยหลานลอบสังเกตอากัปกิริยาสนม ที่นางกล่าวเมื่อครู่ ‘หูตาอันกว้างไกลรู้ชัดว่าใครกำลังทำสิ่งใดอยู่’ พูดถึงเรื่องเบื้องหลังของจางหมัวมัว ถึงแม้แม่นมยังไม่ยอมรับสารภาพ แต่นางรู้ว่ามีคนจงใจจ้างวานให้ทำลายองค์หญิงโดยวิธีการเลี้ยงดูผิด ๆ เด็กเปรียบเสมือนผ้าขาว หากฝังใจไปแล้วก็ยากจะลบเลือนความเจ็บปวด และองค์หญิงเผยลู่ซืออาจเติบโตอย่างขมขื่น

            เมื่อกวาดสายตาโดยรอบ สตรีหงส์เก็บรายละเอียดไว้ในใจ รอให้สืบจนกระจ่างกว่านี้ คนผู้นั้นจะโดนสั่งสอนยิ่งกว่าจางหมัวมัวอย่างแน่นอน

            “คำสอนของฮองเฮา พวกเราน้อมรับเพคะ” เหล่าสนมกล่าวขึ้นอย่างพร้อมเพรียง โค้งศีรษะรับคำสั่งสอนของเว่ยฮองเฮา

            เว่ยหลานยิ้ม คิดในใจว่าพวกนางช่างเสแสร้งดีเสียจริง ต่อหน้านอบน้อมคารวะตามธรรมเนียม แต่ลับหลังจิกกัดทุกขณะ

            แต่คงมีเพียงคนเดียวกระมังที่ยอมเปิดศึกกับนางอย่างตรงไปตรงมา...ตามฉบับนิสัยนางเอกสู้คน

            “เมื่อคืน ฝ่าบาทเสด็จตำหนักหม่อมฉัน ยามแย้มสรวล รูปโฉมหล่อเหลานัก ยิ่งยาม...” เซี่ยหนิงเจียวปิดปากไม่กล่าวต่อ เพียงก้มหน้างุดทำท่าทางเขินอาย แก้มทั้งสองขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อนึกถึงเรื่องใต้สะดือ

[1] ผ้าทอลายเส้นทอง หนึ่งในสิ่งของรายปีของภรรยาจักรพรรดิ โดยฮองเฮาจะได้รับปีละ 2 ม้วน