ตอนที่ 6 ข้าไม่หย่า!!

          “ทุกคนออกไปจากตรงนี้ให้หมด ข้าต้องการอยู่กับฮองเฮาตามลำพัง และนับจากนี้ประกาศออกราชโองการจากข้า ปลดหวงกุ้ยเฟยออกจากวัง”

          เสียงดังสนั่นทั่วอุทยานหวงกุ้ยเฟยถึงกับเป็นลมเมื่อได้ยิน ก่อนที่ทุกคนจะรีบออกจากอุทยานตามคำสั่งฮ่องเต้หยงไป๋

          “เห้ย ๆ อะไรกันเนี่ย ข้าให้ท่านปลดข้านะ ไม่ใช่ปลดหวงกุ้ยเฟย ท่านไปสั่งใหม่เดี๋ยวนี้เลยนะ”

          มิลกี้ถึงกับปวดหัวตึบที่ดีใจนึกว่าฮ่องเต้จะปลดตัวเอง ที่ไหนได้ดันไปปลดคนอื่นซะงั้น

          “นางทำผิดฐานทำร้ายเจ้า และยังใส่ร้าย ข้าทำถูกแล้ว”

          ฮ่องเต้ดวงตาอ่อนแสงลงด้วยความรู้สึกผิด

          “พอ ข้าไม่สนใจ ท่านปลดข้าเถอะข้าขอร้องนะ ๆ หย่ากันเถอะ หย่ากัน ๆ”

          มิลกี้หมดหนทางจึงนั่งคุกเข่าพร้อมกับเข้าไปกอดเอาคนตรงหน้าอย่างขอร้อง เวลากิ๊กงอนที่จับได้ว่าหล่อนมีคนอื่น วิธีนี้มักได้ผลตลอด

          “ข้าไม่หย่า!! เจ้าเป็นฮองเฮาของข้า ข้าทำไม่ได้หรอก ประชาชนคงครหากันทั่ว หากเจ้ายอมเป็นฮองเฮาต่อข้าจะให้เบี้ยหวัดเจ้าเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว”

          พระองค์ทรงหยิบเอาประชาชนขึ้นมาอ้างด้วยหมดหนทางจะรั้งนางเอาไว้ พร้อมกับยื่นข้อเสนอให้แบบใจป้ำ แต่คนที่งก ๆ แบบมิลกี้ก็ชักจะเริ่มสนใจขึ้นมา

          “ท่านหลอกข้ารึเปล่า”

          หล่อนยังไม่ไว้ใจจึงถามขึ้นอีก ทั้งที่ในใจเต้นตุบตับเพราะแค่คิดถึงเงินที่จะได้มิลกี้ก็มีความสุขสุด ๆ แล้ว ถ้าเงินดีก็น่าสนใจไม่น้อย

          “เจิ้นจะหลอกเจ้าไปเพื่อสิ่งใดกัน หรือเจ้าต้องการสิ่งใดเพิ่มอีกหรือไม่”

          ฮ่องเต้ถามฮองเฮาที่กำลังแสดงสีหน้าลังเลออกมาอย่างชัดเจน จึงรีบเพิ่มข้อเสนอให้อีก

          “งั้นข้าขอเปิดร้านเหล้า และขอผู้ชายหล่อ ๆ เออ รูปงามนะ หลาย ๆ คนเลยนะ”

          มิลกี้บอกสิ่งที่ต้องการพร้อมกับทำหน้าเพ้อฝัน หากหล่อนเปิดร้านเหล้าแล้วเอาเด็กเสิร์ฟหน้าตาหล่อเหลาไปทำงาน คงมีสตรีสูงศักดิ์ขึ้นคานหลายคนไปเที่ยวแน่ ฮี่ ๆ นี่หล่ะกลุ่มเป้าหมายของหล่อน ยุคนี้มีแต่ที่สำหรับผู้ชาย จะมีที่สำหรับผู้หญิงบ้างจะเป็นไรไป

          “ร้านเหล้าคือสิ่งใดกัน”

          พระองค์ทำหน้างงอย่างไม่เข้าในในสิ่งที่ฮองเฮากล่าวออกมา

          “เออ ก็ร้านอาหารไงแล้วก็ขายเหล้าขายสุราด้วย อืม เรียกโรงเตี๊ยม”

          มิลกี้อธิบายอย่างจริงจังเพื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจในสิ่งที่กำลังจะทำ ตัวเงินตัวทองของอีมิลกี้แท้ ๆ ฮ่องเต้

          “เจ้าจะทำไปเพื่อสิ่งใดฮองเฮา ทรัพย์สมบัติที่เจ้ามีตอนนี้ก็นับว่ามากมายนักและไหนจะชายรูปงามที่เจ้าต้องการอีก ข้าให้ไม่ได้หรอก”

          พระองค์รีบปฏิเสธทันทีไม่ใช่หวงทรัพย์สมบัติ แต่พระองค์ทรงหวงฮองเฮาขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ เป็นถึงฮองเฮาไยจึงอยากเปิดโรงเตี๊ยม พระองค์ไม่เห็นด้วยอย่างแรงยิ่งเรื่องชายรูปงามอีกยิ่งไม่มีทาง

          “เช่นนั้นก็หย่ากัน อย่ามาลีลามากความนัก”

          มิลกี้ลุกขึ้นยืนกอดอกเมื่อถูกขัดใจ ให้ขอร้องอยู่ได้ตั้งนานขัดใจอีมิลกี้จริง ๆ

          “ไม่เจิ้นไม่หย่า ก็ได้ ๆ เจิ้นจะยอมให้เจ้าเปิดร้านเหล้าอะไรนั่น แต่มีข้อแม้ว่าเรื่องชายรูปงามนั้นต้องยกเว้น หากไม่ได้เจิ้นจะจับเจ้าขังไว้ที่ตำหนักเจิ้นไม่ให้ออกไปที่ใดได้อีกเลย”

          แม้จะยอมลงให้มาแต่ฮ่องเต้ก็ยังไม่วายยื่นคำขาดพร้อมกับขู่สำทับไปอีก ถ้าไม้อ่อนไม่ได้พระองค์ก็คงต้องใช้ไม้แข็ง

          “ตกลง ผัวขาน่ารักที่สุดเลย ว่าแต่จะเอาเงินมาให้ข้าได้เมื่อไหร่เพคะ”

          มิลกี้กอดแขนฮ่องเต้พร้อมกับซบหน้าลงไปถูอย่างเอาใจ ทำเอาพระองค์ถึงกับนิ่งอึ้งก่อนจะเผลอยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ

          “อยากได้ยามใดก็บอก จะเปิดร้านมีที่ทางแล้วหรือ”

          พระองค์ถามด้วยรอยยิ้มก่อนจะก้มหน้ามาพูดใกล้ ๆ หล่อน ผัวกูนี่ดูไปดูมาก็หล่อดีนะเนี่ย แต่ไม่สนหรอกผัวที่เมินกูมาตลอดแบบนี้ ผัวเมินใครสนก็ในเมื่อในวังนี้มีคนหน้าตาดีตั้งมากมาย นี่คงเป็นความโชคดีเดียวที่หล่อนได้มาอยู่ยุคนี้

          “หาให้ลี่เอ๋อหน่อยสิเพคะ ลี่เอ๋ออยากได้ นะเพคะ นะ นะ”

          นางเขย่าแขนฮ่องเต้อย่างออดอ้อน จนคนที่ชอบทำหน้านิ่งมาตลอดชีวิตหุบยิ้มแทบไปลง พระองค์ตอบตนเองไม่ได้เช่นว่าเหตุใดจึงได้ชอบเวลานางแทนตัวเองและพูดจาออดอ้อนหวานหูเช่นนี้ ทั้งที่แต่ก่อนนางก็ทำออกจะบ่อย

         

          “ได้เจิ้นจะจัดการให้”

          ฮ่องเต้ตรัสด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดจากตอนที่ตบหน้ากูลิบลับ อีมิลกี้ไม่ลืมหรอกนะจะลงบัญชีเอาไว้ก่อน ตอนนี้ได้แผนใหม่กูจะยั่วให้หลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลย นี่ขนาดอ่อยนิดเดียวยังได้มาขนาดนี้ เตรียมหมดตัวได้เลยฮ่องเต้

          “ใจดีที่สุด จุ๊บ งั้นลี่เอ๋อขอตัวกลับก่อนนะเพคะ ลี่เอ๋อปวดหัวแล้วก็เริ่มเจ็บแผลแล้ว”

          มิลกี้หันหน้าด้านที่ฮ่องเต้ตบให้พระองค์ได้เห็นรอยแดงแบบชัดเจนว่าต้นเหตุมันก็มาจากแกนั่นแหละฮ่องเต้ที่ตบกูจนหน้าหัน โอ๊ย หน้าที่งดงามเจ็บไปหมด

          “ข้าผิดต่อเจ้าแล้ว โปรดอภัยด้วย เจ็บมากหรือไม่ลี่เอ๋อเจิ้นขอโทษ”

          ฮ่องเต้ลูบหน้างดงามนั้นด้วยความรู้สึกผิดที่พูดจาร้ายกาจ และยังลงไม้ลงมือกับนางอีกทั้งที่นางไม่ได้มีความผิดใด ๆ เลย เป็นหวงกุ้ยเฟยที่มักใหญ่ใฝ่สูง พระองค์ไม่น่าหูเบาเชื่อนางมาตลอด

          “ลี่เอ๋อเจ็บ ฮึก แต่เจ็บตรงนี้มากกว่าฝ่าบาททรงเชื่อผู้อื่นมากกว่าลี่เอ๋อที่เป็นฮองเฮา”

          มิลกี้จับมือฮ่องเต้มาทบลงที่เต้านมกลมกลึงด้านซ้ายอย่างจงใจ พร้อมกับคิดในใจว่า หึ มาให้กูตบมึงคืนมั้ยจะได้รู้สึก รอให้กูหลอกเอาเงินได้ก่อนเถอะ ชิ