ตอนที่ 2 สงครามเมียน้อย

          “ฮองเฮาเป็นอย่างไรบ้าง”

          ไทเฮาถามหมอหลวงอย่างร้อนใจ

          “ข้าแค่เจ็บคอเพคะ ทุกคนอย่าได้กังวล”

          มิลกี้ในร่างฮองเฮาบอก เพราะทุกคนจะได้ออกไปจากห้องนี้เสียที แมร่งน่ารำคาญชิบหาย แต่ละคนอย่างกับโรงงิ้วมาเอง ยิ่งเห็นหน้าผัวแล้วนางยิ่งรำคาญจ้องได้จ้องดี ยัยหน้าวอกข้าง ๆ นั่นอีก นางร้ายชัด ๆ รออีมิลกี้คนนี้แข็งแรงก่อนเถอะ จะตามเอาคืนให้หมด

          “สำออย หากเจ้าไม่มีสิ่งใดทำจงบอกข้า ไม่ใช่มาเรียกร้องความสนใจไร้สาระเช่นนี้”

          ฮ่องเต้พูดจบ ก็สะบัดหน้าหนีไปอย่างเบื่อหน่ายรำคาญ

          “ควายเผือก แค่ก ๆ”

          มิลกี้ด่าสวามีอย่างอดไม่ได้ จนไทเฮาที่ได้ยินถึงกับทำหน้างง ๆ กับคำศัพท์ใหม่นี้

          “คือสิ่งใด บอกข้าได้หรือไม่เสี่ยวลี่”

          นางถามสะใภ้ด้วยความอ่อนโยนจนมิลกี้รู้สึกได้ถึงความหวังดีที่นางมีให้ตน จึงยิ้มส่งกลับไป

          “ข้าพูดเพ้อเจ้อ ไทเฮาขอทรงอภัย”

          มิลกี้กล่าวขอโทษที่เผลอหลุดด่าลูกชายของสตรีแสนใจดีตรงหน้า ในชีวิตเสี่ยวลี่คงมีเพียงไทเฮาที่ทรงรักหล่อนอย่างจริงใจ นอกนั้นล้วนแล้วแต่หวังผลประโยชน์กันทั้งนั้น

          “ข้าเข้าใจ เจ้านอนพักเถอะแล้วข้าจะมาเยี่ยมใหม่ พวกเจ้าดูแลฮองเฮาให้ดีถ้าเกิดอะไรขึ้นอีก หัวพวกเจ้าทุกคนจะหลุดด้วย และพวกเจ้าอย่าได้คิดอยากขึ้นมาแทนที่ฮองเฮา เพราะมันไม่มีวันเกิดขึ้น”

          พระนางพูดกลับฮองเฮาเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะตวัดสายตาเย็นชาไปยังเหล่านางกำนัลนางสนมและหวงกุยเฟ้ยที่ก้มหน้าอยู่

          “เพคะไทเฮา”

          เสียงหวงกุ้ยเฟยดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ก่อนที่ไทเฮาจะเสด็จกลับไปออกไป เหลือเพียงหวงกุยเฟ้ยและนางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาเท่านั้น

          “ยื่นอยู่ทำไมออกไป ข้าต้องการพักผ่อน”

          มิลกี้ไล่ยัยหน้าวอกออกไปเพราะรู้สึกรำคาญสายตายัยคนนี้เสียจริง จ้องกูจังอีวอกนี่ ให้กูมีแรงก่อนเถอะ อีมิลกี้จะไปเยี่ยมมึงถึงตำหนักเลย

          “กล้าไล่ข้างั้นเหรอ เจ้าก็แค่ฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่สนใจ”

          หวงกุ้ยเฟยโมโหจนตัวสั่นที่ถูกไล่แบบตรง ๆ เดิมทีฮองเฮานั้นโง่ ๆ อ่อนแอและยังทำตัวจืดชืดจนน่ารำคาญ ไม่รู้วันนี้ฮองเฮาเสียสติหรืออย่างไรถึงได้กล้าต่อปากต่อคำกับนางเช่นนี้

          “เป็นแม่กูรึไงห๊ะ!! อีดอกนี่ มึงไปไกล ๆ กูเลยนะ แค่ก ๆ”

          มิลกี้ตวาดพร้อมกับเขวี้ยงถ้วยยาที่อยู่ข้าง ๆ ใส่หวงกุ้ยเฟย ก่อนจะไอออกมาเพราะเปล่งเสียงมากเกินไป กรรมของมิลกี้จริง ๆ ต้องมาอดทนอะไรแบบนี้ ย้ำว่าอดทนแล้ว ถ้าแข็งแรงกูถีบไปแล้ว น่ารำคาญ ว่าแล้วก็อยากได้ยาอมสเต็ปซิล พูดแต่ละทีเจ็บคอฉิบหาย เพราะอีหวงกุ้ยเฟยนี่แท้ ๆ กล้าวางยากู

          “โอ๊ย!! ข้าจะไปฟ้องฮ่องเต้ที่เจ้าทำแบบนี้”

          ถ้วยยาโดนหัวของอีหน้าวอกอย่างจัง หวงกุ้ยเฟยเอามือกุมหัวที่โนขึ้นแบบทันตาเห็นแล้วรีบเดินออกไป

          “เชิญ ให้คนมาปลดกูยิ่งดี”

          ใครสน ดีซะอีกไปฟ้องเยอะ ๆ จะได้เลิกเป็นฮองเฮาสักที อยากไปเปิดร้านเหล้าดูท่าน่าจะรุ่งกว่า