ตอนที่ 5 ข้าจะไม่ทนอีกแล้ว!!

          มิลกี้ในร่างของฮองเฮาได้แต่นั่ง ๆ นอน ๆ จนเบื่อหน่าย รอให้ฮ่องเต้สั่งปลดจากตำแหน่งมาเป็นอาทิตย์แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววใด ๆ จนนางเอกเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาจนต้องพาตัวเองออกมาเดินเล่นชมสวนดอกไม้ในอุทยานหลวงที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์แสนสวยงาม มิลกี้เลือกเด็ดเอาดอกไม้กลิ่นที่ชอบใส่ในถุงผ้าที่ใช้ให้นางกำนัลไปเอามาให้ ในหัวเริ่มคิดอะไรดี ๆ ออก ดอกไม้พวกนี้นำไปทำถุงหอมกับน้ำอบได้ คนหัวใสเริ่มคิดช่องทางหารายได้เพิ่มเติม

          “ว้าย!! ใครว่ะ โอ๊ยย หน้าผากกู”

          มิลกี้ร้องออกมาเมื่อมีก้อนหินปริศนาลอยมาที่หน้าผากของนางอย่างจัง ใครกันกล้ามาแกล้งอีมิลกี้ อย่าให้กูเจอนะมึงมิลกี้คิดในใจอย่างเดือดดาล

         

          “คิก ๆ คิก ๆ”

          เสียงหัวเราะเบา ๆ ขบขันอย่างพอใจ ทำให้มิลกี้หันไปมองยังต้นเสียงพร้อมกับเห็นหวงกุ้ยเฟยยืนอยู่กับนางกำนัลคนสนิทไม่ต้องมีตาทิพย์ก็รู้ว่าใครเป็นคนปาหินใส่หัวหล่อน อีนี่วอนอีกแล้ว สงสัยอยากจะเจอกับตีนอีมิ้ลกี้คนนี้

          “บิดาเจ้าตายรึ ถึงได้ขบขันกันเช่นนี้”

          เสียงมิลกี้พยายามพูดเนิบ ๆ อย่างไม่พอใจนัก

          “เหตุใดกล่าวเช่นนั้นเพคะ หม่อมฉันเพียงแต่หัวเราะขบขันกับเรื่องตลกเท่านั้น ฮองเฮาไยต้องกล่าวรุนแรงเพียงนี้ด้วยเพคะ”

          หวงกุ้ยเฟยแสร้งบีบน้ำตาอย่างหน้าสงสารเมื่อเห็นไกล ๆ ว่าฮ่องเต้กำลังเดินตรงมาทางพวกนาง ที่นี้แหละฮองเฮาจะต้องดูเลวในสายตาของพระองค์

          “ตอแหลมาก มึงใช่มั้ยที่โยนก้อนหินมาใส่กูเนี้ย”

          มิลกี้ยืนเท้าเอวถามแบบเอาเรื่อง คิดว่ากูจะสนเหรอกับมารยาทกูนี่ ยิ่งกว่าสก๊อยอีก อีห่านี่รู้จักกูน้อยไป

          “แล้วอย่างไรเจ้าคะ มีหลักฐานหรือไม่ หึ เจ้ามันก็โง่เหมือนเดิมฮองเฮา กรี๊ดดดดด อย่าเพคะฮองเฮา”

          ตู้มมมม!!! หวงกุ้ยเฟยกระซิบกับนางจบก็ดึงมีของมิลกี้มาที่อกพร้อมกับทิ้งตัวลงไปในสระบัวข้าง ๆ

          “เหี้ย !! กูไม่ได้ทำนะ ขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ โอ๊ย กูจะเป็นลม”

          มิลกี้ถึงกับตกใจที่อีกฝ่ายทิ้งตัวสระไปเสียดื้อ ๆ กรรมอะไรของกูนะเนี้ย อีหน้าวอกนี่ก็เหมือนกันคิดจะทำอะไรของมึงกันแน่ แต่แล้วหล่อนก็กระจ่างทันทีเมื่อเห็นว่าเหล่านางกำนัลกำลังวิ่งมาพร้อมกับฮ่องเต้ที่เดินหน้าดำหน้าแดงมา เหล่าคนใช้ต่างพากันลงไปช่วยหวงกุ้ยเฟยขึ้นมาจากน้ำที่ตอนนี้หน้านั้นซีดเซียวราวกับกระดาษ

          “หวงกุ้ยเฟยเพคะ ฮือ ๆ ฮองเฮาทำเกินไปแล้วนะเพคะ ฮือ ๆ”

          นางกำนัลคนสนิทร้องไห้ขึ้นอย่างจะขาดใจตาย เมื่อเห็นฮ่องเต้เดินเข้ามาไกลจนจะถึง พร้อมกับกอดร่างหวงกุ้ยเฟยเอาไว้

          “เพี๊ยะ!! ใจหยาบช้านัก เจ้าเป็นถึงแม่ของแผ่นดินแต่จิตใจคับแคบ อิจฉาริษยา”

          ฮ่องเต้ตบหน้าของฮองเฮาจนเกิดรอยนิ้วแดงเถือกขึ้นทันที พระองค์จ้องฮองเฮาด้วยความไม่พอใจ ไม่ใช่รักใคร่หวงกุ้ยเฟยอะไรแต่อย่างไรนางก็ได้ชื่อว่าเมียคนหนึ่ง จะปล่อยปะละเลยก็เกรงจะถูกเหล่าขุนนางติติงได้ อีกอย่างบิดาของหวงกุ้ยเฟยก็มีอำนาจไม่น้อย

          “ข้าไม่ได้ทำ”

          มิลกี้ตอบเสียงเรียบอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ที่พร้อมจะปะทุ เกิดมาไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนตบสักครั้ง มีแต่แย่งกันจีบ ดูสิหน้าเป็นรอยไปแล้วมั้งเนี่ย ฮือ ๆ เจ็บอ่า มิลกี้ได้แต่โอดครวญในใจ

          “ข้าเห็นกับตาเจ้ายังกล้าเอ่ยเช่นนี้ ช่างไม่รู้จักละอายข้านี้เกลียดชังเจ้านักฮองเฮา แต่ก่อนว่าเกลียดตอนนี้ยิ่งเกลียดกว่าหลายเท่า กลับไปที่ของเจ้าต่อไปนี้งดส่งผ้าแพรให้ฮองเฮาหนึ่งเดือน เป็นการลงโทษพร้อมกับลดวัตถุดิบอาหารลงอีกครึ่งหนึ่งเป็นเวลาหนึ่งเดือน”

          ฮ่องเต้ประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง เหลากง ๆ รีบรับคำสั่ง

          “พ่ะย่ะค่ะ”

          “ช้าก่อนเสด็จพี่ เรื่องนี้ข้าอยู่ในเหตุการณ์ ฮองเฮาหาใช่คนทำไม่ แต่เป็นหวงกุ้ยเฟยใช้ก้อนหินปาใส่ฮองเฮาก่อน และยังพูดจากวนโทสะ และยังทิ้งตัวลงไปในสระเอง ข้าเห็นกับตาได้ยินกับหู”

          ชายร่างสูงโปร่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองเสี่ยวลี่หน้างดงามนั้นด้วยความสงสาร

         

          “อ๋องสาม เจ้าพูดเป็นความจริงหรือ”

          ฮ่องเต้มองน้องชายก่อนจะหันไปสบตาฮองเฮาที่มองพระองค์ด้วยความเกลียดชังแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใจพระองค์ถึงกับปวดหนึบขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

          “เป็นเรื่องจริงเสด็จพี่ ข้ายืนฝึกวรยุทธ์เร้นกายจึงไม่มีผู้ใดเห็น”

          อ๋องสามรับคำหนักแน่น เพราะเขานั้นแอบมองฮองเฮาอยู่นานแล้ว ถึงแม้จะไม่ใช่สิ่งที่สมควรแต่จะทำเช่นไรได้เขารักพี่สะใภ้ตัวเองจนหมดหัวใจไปแล้ว คราแรกกะจะปล่อยผ่านแต่เมื่อเห็นนางอันเป็นที่รักถูกทำร้ายต่อหน้าพร้อมทั้งทำโทษอีก ความคิดจึงเปลี่ยนไปทันที

          “ฮองเฮา!! เลือดฮองเฮาไหลเพคะ”

          เยี่ยชิงนางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาร้องขึ้นเมื่อบนศีรษะของนางมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อยแต่ในสายตาของคนอื่นที่มองแม่ของแผ่นดินแล้วนั้น แผลนี้นับว่าใหญ่มากนัก ฮองเฮาไม่ควรถูกทำร้ายแม้แต่ปลายเส้นผม

          “ฮองเฮา/ลี่เอ๋อ” ฮ่องเต้และอ๋องสามเอ่ยพร้อมกัน ต่างกันเพียงแค่คำเรียกขานเท่านั้น ฮ่องเต้มองน้องชายด้วยสายตาไม่พอใจที่น้องชายเรียกขานเมียพระองค์อย่างสนิทสนม

          “อย่ามายุ่งกับข้า ทีนี้ข้าขอเป็นฝ่ายพูดบ้าง ข้าเสี่ยวลี่ขอลาออกจากตำแหน่งฮองเฮานี่ นี่ของท่านเอาไปข้าไม่เคยอยากเป็นฮองเฮา อย่าว่าแต่ท่านเกลียดข้าก็เกลียดท่านเช่นกัน ชาติหน้าชาติใดอย่าพบอย่าได้เจอกันอีก”

          มิลกี้ถอดเครื่องประกับมากมายบนหัวโยนใส่ฮ่องเต้อย่างไม่นึกเสียดาย ตบกูซะหน้าหันเลยไอ้ฮ่องเต้ อย่าให้ถึงทีของกูบ้างละกัน หึย ทำไมผัวกูไม่ใจดีและอบอุ่นเหมือนอ๋องสามบ้างนะ

          “ฮองเฮาไยกล่าวเช่นนี้ เจ้าคิดดีแล้วหรือ”

          ฮ่องเต้พูดอย่างไม่เชื่อหูว่าฮองเฮาจะเกลียดตน แต่จากสายตาที่ได้ก็ยืนยันได้อย่างชัดเจน ทำเช่นนี้ไม่ต่างจากขอหย่าเลยหรือ

          “เพคะ โปรดทรงเมตตาด้วย อยู่กันไม่ได้ก็อย่าทรงฝืนเลยเพคะ รังแต่จะแย่กันเสียทุกฝ่าย ส่วนเรื่องเมียน้อยท่านข้าจะไม่เอาความ ถือว่าเป็นการแลกกับการปลดข้าแล้วกัน”

          มิลกี้พูดด้วยเหตุผล เผื่อว่าฮ่องเต้จะเข้าใจ รักก็ไม่รักกูเอาก็ไม่มาเอากู ยังเสือกวุ่นวายอีกไอ้ฮ่องเต้น่าตายนี่