บทที่ 5 นายอำเภอสิ้นชีพ

         แม่ทัพสวีจัดการภารกิจในค่ายทหารโดยมอบหมายให้รองแม่ทัพจางหย่งช่วยดูแล จากนั้นเขาก็พาทหารคนสนิทห้านายและซ่งหว่านอิงที่แต่งกายเป็นบุรุษออกไปยังที่ว่าการอำเภอเฟิ่งกู่

         ทว่าเพิ่งจะลงจากหลังม้าก็ได้ยินเสียงคนข้างในเอะอะโวยวายดังลั่น

         "ตายแล้ว! นายอำเภอตายแล้ว!” บุรุษในชุดเจ้าหน้าที่อำเภอผู้นั้นวิ่งหน้าตื่นออกมา

         เสียงฝีเท้าของมือปราบนับสิบตึงๆ ไปทางห้องทำงานของนายอำเภอ

         “ท่านแม่ทัพ! เรื่องใหญ่แล้วขอรับ” เถี่ยหนิวสีหน้าปริวิตก

         “เข้าไปดูกัน!” สวีพานถือกระบี่วิ่งนำหน้าเข้าไปข้างใน

         ขุนนางและเจ้าหน้าที่จำสวีพานได้ก็พากันหลีกทางให้เขาเดินเข้าไปข้างใน

         ร่างของจ้าวจิ้งอันนอนคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะทำงาน เลือดไหลหยดลงจากโต๊ะแมะๆ ลงที่พื้น บางส่วนกระเซ็นไปถูกหนังสือราชการและฎีกาที่กองอยู่บนโต๊ะ แผ่นหลังของเขามีมีดปักอยู่ตำแหน่งตรงหัวใจ

         มือปราบผู้หนึ่งที่มาถึงก่อนสีหน้าอึมครึม “ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยมาถึง ท่านนายอำเภอก็สิ้นลมแล้วขอรับ”

         สวีพานสำรวจสภาพการสิ้นชีวิตของจ้าวจิ้งอันแล้วก็ผงกศีรษะ นอกจากการใช้นิ้วอังปลายจมูกและแตะชีพจรที่ลำคอของนายอำเภอแล้ว มือปราบผู้นั้นมิได้ทำสิ่งใดชวนให้สงสัย

         “หน้าต่างฝั่งนี้ถูกงัด น่าจะมีคนบุกเข้ามา” เถี่ยหนิวเดินไปยังขอบหน้าต่างที่อยู่ไม่ไกลโต๊ะทำงานของนายอำเภอนัก

         บ่าวรับใช้ที่คอยดูแลนายอำเภอจ้าวยังยืนปากคอสั่นพิงหลังอยู่ที่เสาด้านซ้ายของห้อง “ทะ ทะ ท่าน...นาย...อำเภอ!”

         “เจ้าใจเย็นๆ” ซ่งหว่านอิงเดินไปยกมือลูบต้นแขนบ่าวรับใช้ผู้นั้นเบาๆ

         อึดใจหนึ่งบ่าวรับใช้ผู้นั้นจึงค่อยสงบใจได้ จึงเปิดปากเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟัง

         “ข้าน้อยได้ยินเสียงท่านนายอำเภอทะเลาะกับคนผู้หนึ่งขอรับ ท่านนายอำเภอบอกว่าเรื่องนี้ต้องทำไปตามกฎหมาย ไม่อาจจะรับเงินทองได้อีก แต่คนผู้นั้นร้องตวาดว่าบัดซบ จากนั้นท่านนายอำเภอก็ร้องออกมาเสียงดังคล้ายจะเจ็บปวดมาก แต่ข้าน้อยกลัวได้แต่ยืนขาสั่นจนต้องทรุดตัวลงนั่ง พอมีเสียงโครม ข้าน้อยก็วางถาดน้ำชาแล้ววิ่งเข้ามา ท่านนายอำเภอก็...” สายตาของเขาเหลือบไปมองสภาพศพของผู้เป็นนายด้วยความหวาดกลัว

         “ถ้าอย่างนั้น คนร้ายก็คงจะหนีไปทางหน้าต่างแล้ว รีบส่งคนออกไปตามหาเถิด” สวีพานบอกกับมือปราบที่ยืนอยู่ข้างศพ

         พลันเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังใกล้เข้ามา หัวหน้ามือปราบแซ่ชุยพุ่งเข้ามาในห้อง ครั้นเห็นสวีพานก็ประสานมือค้อมศีรษะคารวะ จากนั้นก็เหลือบไปทางโต๊ะ

         “ช่างกล้าจริง! ถึงกับส่งคนมาฆ่านายอำเภอถึงที่ว่าการ พวกมันช่างไม่เกรงกลัวอาญาแผ่นดิน”

         มือปราบที่เฝ้าศพอยู่รีบรายงานหัวหน้ามือปราบชุยถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

         “ถ้าอย่างนั้นข้าจะรีบออกไปสั่งการให้คนตามล่าคนร้ายให้พบโดยเร็วที่สุด ท่านแม่ทัพ ข้าต้องขอตัวก่อนแล้ว”

         “เชิญท่านชุยเถิด ยิ่งจับตัวคนได้เร็วก็ยิ่งดี” สวีพานผายมือเชิญ

         ในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน ย่อมไม่สะดวกจะหารือ สวีพานจึงปล่อยให้หัวหน้าชุยออกไปตามหาคนร้ายเสียก่อน ส่วนเขาและทหารที่ติดตามก็ช่วยเจ้าหน้าที่ตรวจสอบร่องรอยคนร้าย

         “ท่านแม่ทัพ ท่านคิดอยากจะหาหลักฐานที่เกี่ยวพันกับจ้าวจิ้งอันใช่หรือไม่” ซ่งหว่านอิงขยับมากระซิบ

         “อืม...การตายของเขาเกี่ยวพันกับพ่อค้ามนุษย์แน่นอน” สวีพานพยักหน้าเล็กน้อย

         ซ่งหว่านอิงชำนาญเรื่องการหาที่ซ่อนเงิน หลังจากท่านแม่ของนางสิ้นชีวิตไป นางเคยเห็นหลิวซื่อผู้เป็นแม่เลี้ยงแอบซ่อนเงินท่านพ่อหลายครั้ง และทุกครั้งก็เป็นนางที่แอบไปฉกมา แต่หลิวซื่อคิดว่าเป็นฝีมือของท่านพ่อของนางจึงได้แต่แสร้งเงียบเอาไว้

         สวีพานเหลือบไปเห็นซ่งหว่านอิงนั่งยองๆ ลงใกล้ผนังที่มีตู้หนังสือก็นึกประหลาดใจ “เจ้าคิดจะทำสิ่งใด”

         หญิงสาวใช้ด้ามกระบี่เคาะไปตามแผ่นไม้ที่พื้นใกล้ผนังอยู่สองสามครั้ง ก็ถอดด้ามกระบี่ออกแล้วงัดแผ่นไม้ขึ้นมาแผ่นหนึ่ง พลันด้านล่างก็มีม้วนกระดาษอยู่ขนาดราวกำปั้น

         “นี่อย่างไร ข้ากำลังค้นหาหลักฐานความผิดของคนผู้นี้อยู่” นางหยิบม้วนกระดาษนั้นขึ้นมาชู

         สวีพานเดินมารับแล้วคลี่ออกดู เขาพลันตะลึง “นี่มันตั๋วแลกเงินทั้งนั้นเลยนี่”

         ซ่งหว่านอิงหยิบเอาจดหมายสองสามแผ่นที่ซ่อนวางอยู่ก้นหลุมนั้นออกมาให้สวีพาน ชายหนุ่มส่งม้วนตั๋วแลกเงินให้นางถือเอาไว้แล้วดึงกระดาษในซองจดหมายออกมาอ่าน เพียงครู่เดียวเขาก็เบิกตาโพลง

         “เงินสกปรกพวกนี้ จ้าวจิ้งอันรับจากคนค้ามนุษย์พวกนั้น” น้ำเสียงของท่านแม่ทัพแข็งกร้าว

         ซือเหย่[1]ที่เพิ่งตามมาสมทบ ได้ยินเสียงของแม่ทัพสวีก็รีบเดินเข้ามาคารวะ “ข้าน้อยมาช้าแล้ว!”

         ครั้นเขาเหลือบไปเห็นศพนายอำเภอที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าก็ซีดเผือด “ใต้เท้าอำเภอถูกคนเลวทำร้ายเสียแล้ว”

         “ซือเหย่กับเสมียนรีบจดบันทึกคดีเถิด เรื่องนี้หาใช่เรื่องเล็กไม่ ข้าคงต้องอยู่ดูแลด้วย” สวีพานเอ่ยอย่างเคร่งขรึม

หลักฐานบ่งชี้ว่านายอำเภอแซ่จ้าวรับเงินสินบนจากพวกค้ามนุษย์ ดังนั้น เขาไม่กล้าปล่อยให้คนเหล่านี้จัดการคดีกันเอง

อู่จั่ว[2]สองคนช่วยกันประคองร่างของนายอำเภอไปนอนคว่ำที่ผ้ารองศพแล้วเริ่มสำรวจบาดแผลภายนอกอย่างละเอียด

ซ่งหว่านอิงลอบสังเกตท่าทางของเจ้าหน้าที่แต่ละคน นางเกรงว่าพวกเขาจะรู้เห็นกับฆาตกร เถี่ยหนิวเดินออกไปสำรวจร่องรอยตรงหน้าต่าง เขาเดินกลับมากระซิบกับสวีพานสองสามประโยค

หลังจากดูการเก็บหลักฐานเรียบร้อยแล้ว สวีพานก็พากลุ่มของตนออกจากที่ว่าการอำเภอ

เถ้าแก่เนี้ยเกาได้ยินข่าวว่านายอำเภอจ้าวจิ้งอันถูกมือสังหารแทงเสียชีวิตในห้องทำงานก็หน้าซีด ครั้นเห็นแม่ทัพสวีเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้ากรงขังก็รีบละล่ำละลัก

“ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพ! ช่วยข้าน้อยด้วยเถิดเจ้าค่ะ ข้าน้อยยังไม่อยากตาย”

สวีพานยกยิ้มมุมปาก รอเจ้าหน้าที่ไขกุญแจประตูเสร็จก็ก้าวเท้าเข้าไปในห้องขัง สายตาของเขาจับจ้องนางอย่างหมายจะข่มขวัญ น้ำเสียงเยียบเย็น

“เช่นนั้น ก็พูดสิ่งที่เจ้ารู้ออกมาให้หมด ข้าจะรับรองความปลอดภัยให้เอง”

เถ้าแก่เนี้ยเกาเคยได้ยินกิตติศัพท์ของแม่ทัพหนุ่มผู้นี้มาไม่น้อย รู้ว่าเขาเป็นกล้าหาญและยุติธรรม นางรีบคลานไปใกล้แล้วเริ่มเล่า

[1] ซือเหย่ หมายถึง ที่ปรึกษาด้านกฎหมายและงานเอกสารของอำเภอ

[2] อู่จั่ว หมายถึง เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ