บทที่ 6 โรงเตี๊ยมพักม้า

“ข้าซื้อนางทั้งห้าคนมาจากพ่อค้ามนุษย์กลุ่มหนึ่ง พวกเขาเรียกตนเองว่า กลุ่มพยัคฆ์ดำ ได้ยินว่าตระเวนจับสตรีมาจากภาคตะวันออก หญิงสาวส่วนใหญ่ถูกหลอกลวงว่าจะพาไปเป็นสาวใช้ในเมืองหลวง” เล่าจบ เถ้าแก่เนี้ยก็กลืนน้ำลายลงไปอึกหนึ่ง

“บัดซบ! เจ้าเปิดหอคณิกาอยู่ในตัวอำเภออย่างเปิดเผย เหตุใดจึงกล้าซื้อคนอีกเล่า”

ในแคว้นต้าหลงการเปิดหอคณิกาต้องได้รับการอนุญาตจากทางการ สตรีที่ยินดีจะเป็นหญิงคณิกาจะต้องทำสัญญาด้วยความยินยอมพร้อมใจ และหากต้องการจะเลิกทำงานในหอโคมเขียวก็สามารถไถ่ตัวออกไปได้ ทว่าการซื้อตัวคนผ่านพ่อค้าขายมนุษย์เป็นเรื่องผิดกฎหมายอย่างร้ายแรง

“แม่นางทั้งสี่นั่น ข้าพูดคุยตกลงกับพวกนางแล้ว พวกนางไม่อยากกลับไปลำบากอยู่บ้านนอกจึงปลงใจยินยอมเป็นหญิงคณิกา มีเพียงแม่นางซ่งที่ถูกวางยาจนพูดไม่ได้และไร้เรี่ยวแรง หัวหน้ากลุ่มพยัคฆ์ดำนั่นจึงขายนางในราคาต่ำกว่าผู้อื่น ที่สำคัญกำชับให้ข้าส่งตัวนางเข้าไปในกองทัพเสีย”

ซ่งหว่านอิงที่ยืนอยู่ข้างหลังได้ยินก็กำหมัดแน่น สิ่งที่เถ้าแก่เนี้ยพูดออกมาล้วนเป็นความจริง ทว่ากลับเป็นความจริงที่ชวนให้เจ็บปวดใจ

ซ่งหว่านอิงก้าวออกมายืนหน้าเถ้าแก่เนี้ยหอคณิกาแล้วสะบัดฝ่ามือใส่ใบหน้าที่กำลังเงยอยู่อย่างแรงถึงสองครั้ง

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือนั้นดังพอที่ผู้คุมคุกได้ยิน แต่พวกเขาก็ไม่กล้าขยับเท้า เพราะเกรงบารมีของท่านแม่ทัพที่ยืนอยู่ข้างในพร้อมผู้ติดตาม

ใบหน้าของเถ้าแก่เนี้ยเกาปรากฏรอยนิ้วทั้งสี่ของซ่งหว่านอิงอย่างชัดเจน ครั้นตั้งสติได้ นางเกาก็หันหน้ากลับไปมองคนที่ลงมือกับตนช้าๆ

“นางชั่ว! สตรีที่มีทางเลือกไหนเลยจะอยากเป็นหญิงคณิกา แม่นางสองคนถูกบุรุษหลอกลวงให้หนีตามออกจากบ้าน แต่กลับถูกชายคนรักนำมาขาย พวกนางสิ้นไร้ทางไป สุดท้ายถูกเกลี้ยกล่อมจึงยินยอม ส่วนอีกสองคนนั้นถูกครอบครัวนำมาขาย แม้จะไม่ยินดีแต่ก็ไม่มีบ้านให้กลับ คนที่พยายามจะหนีถูกทุบตีจนตายไปก็หลายคน ส่วนคนที่เหลือก็ถูกส่ง เพียงแต่ข้าก็ไม่รู้ว่าพวกนางถูกส่งไปที่ใด”

เถ้าแก่เนี้ยเกาถูกตบจนหน้าสะบัด เกิดอาการชา ดวงตาพร่าเลือนไปชั่วครู่ ครั้นได้สติก็มองคนที่ทำร้ายตน

“เจ้า! เป็นเจ้าเองรึ!”

ซ่งหว่านอิงก้มหน้ามองเถ้าแก่เนี้ยด้วยสายตาดุดัน “ข้าจะบอกให้ หากว่าข้าถูกบุรุษย่ำยีในค่ายทหารนั่น ข้าก็จะฆ่าคนที่ทำเสีย จากนั้นจะกลับออกมาแล้วตามล่าเอาชีวิตพวกเจ้า!”

เถ้าแก่เนี้ยถึงกับตกตะลึง ที่ผ่านมามีเพียงนางที่ข่มขู่สตรีใต้อาณัติ ครั้งนี้ถูกผู้อื่นกดเอาไว้ ซ้ำยังเป็นสตรีที่ถือกระบี่ท่าทางอำมหิต ร่างของเถ้าแก่แห่งหอนางโลมถึงกับสั่นระริก

สวีพานนั่งอึ้ง เขารู้สึกว่าตนเองโชคดีที่มิได้ย่ำยีซ่งหว่านอิง บิดาของเขาเคยสอนว่าการทำให้สตรีแค้นเคืองนั้นอย่ามองเป็นเรื่องเล็ก เพราะพวกนางทำได้สารพัดหนทางเพื่อแก้แค้น

‘ข้าเกือบไปแล้ว นางแค้นฝังใจถึงเพียงนี้ หากเผลอลงมือกับนางไป เห็นทีนางต้องหาวิธีกำจัดข้าอย่างแน่นอน’

“ใจเย็นก่อนเถิด ให้นางสารภาพมาเสียให้หมด จะได้ตามล่ากลุ่มพยัคฆ์ดำพวกนั้นมาลงโทษเสียให้คราวเดีย” สวีพานที่ปล่อยให้นางได้ระบายโทสะ เห็นซ่งหว่านอิงเริ่มควบคุมอารมณ์แค้นไม่ค่อยอยู่ รีบเอ่ยเตือนสติ

“ได้! ข้าจะรอให้จับคนพวกนั้นเสียก่อน ค่อยกลับมาถลกหนังนาง” ซ่งหว่านอิงขยับออกไปยืนข้างๆ แม่ทัพหนุ่ม

         จากคำให้การของเถ้าแก่เนี้ยเกา กลุ่มพยัคฆ์ดำออกจากอำเภอเฟิ่งกู่แล้ว มุ่งหน้าไปยังชายแดน

         “ท่านแม่ทัพ เช่นนั้นก็น่าจะสอดคล้องกับข่าวที่เราเคยได้ยินมานะขอรับ”

         “อืม...หญิงชาวบ้านในละแวกนี้ที่หายไปก็น่าจะเป็นฝีมือของคนพวกนี้” สวีพานพยักหน้ารับ

         เถี่ยหนิวจึงเล่าให้ซ่งหว่านอิงฟังว่า ในตอนที่พวกเขาเพิ่งยกทัพมาตั้งค่ายชั่วคราวซึ่งอยู่ตำบลไป่ซีเจิ้น[1]ห่างจากตัวอำเภอไปทางชายแดน เคยมีชาวบ้านเข้ามาร้องทุกข์หลายครั้ง

         “คนพวกนั้นบอกว่าลูกหลานที่เป็นสตรีถูกลักพาตัวหายไปทางชายแดน พวกเขาพยายามค้นหาในเขตของแคว้นเราแต่ไม่เป็นผล มีคนบอกว่าพวกนางถูกพาไปยังเขตนอกด่าน แถวนั้นเป็นเขตของหกชนเผ่า ล้วนแต่เป็นพวกป่าเถื่อน ชาวบ้านจึงไม่กล้าบุกเข้าไป”

         ตำบลไป่ซีเจิ้นตั้งชื่อตามแม่น้ำกว้างที่ไหลเลียบชายแดนไป ซึ่งมีลำคลองใหญ่แยกเข้ามาในตำบลแห่งนี้ ทว่าก่อนจะไปถึงแม่น้ำนั้นได้จะต้องผ่านภูเขาเตี้ยๆ สลับซับซ้อนที่มีป่ารกทึบ

         ซ่งหว่านอิงได้ยินสิ่งที่เถี่ยหนิวเล่าก็ขนลุกขนพอง นึกดีใจที่ตนถูกส่งเข้ากองทัพแทนการส่งไปนอกด่าน ไม่เช่นนั้น ชะตากรรมของนางคงยากจะคาดเดา

         หญิงสาวเผลอเหลือบมองไปทางแม่ทัพหนุ่มอย่างไม่ตั้งใจ

         ‘โชคของข้ายังดีที่พบกับเขา หากเป็นบุรุษอื่น เกรงว่าความบริสุทธิ์นี้คงไม่เหลือแล้ว’

         “เถ้าแก่เนี้ยก็บอกแล้วว่า เรามีวิธีติดต่อกับพวกเขาผ่านโรงเตี๊ยมในตำบล”

         “จะหลอกล่อพวกเขาได้ก็ควรมีสตรีมิใช่หรือ” ซ่งหว่านอิงยกยิ้มมุมปาก

         “เจ้ามีแผนอยู่ในใจใช่หรือไม่”

         “ท่านแม่ทัพก็เล่นงิ้วเป็นสามีใจโหดให้ข้าหน่อยก็แล้วกัน ข้าจะเล่นบทที่พวกมันอยากจะเห็นสักหน่อย แต่คราวนี้ บทของข้าจะเป็นเสือหมอบ แล้วค่อยตะปบและกัดกินพวกมันทีหลัง”

         สวีพานฟังแล้วก็ผงกศีรษะ “ดี! เช่นนั้น เจ้าก็เตรียมตัวเป็นภรรยาที่ข้าเบื่อหน่ายอยากขายทิ้งเสียเถิด”

            อีกฟากหนึ่งของแคว้นต้าหลง ในอำเภอฮวาหยาง หลินชิงเหอบุตรสาวร้านขายยาเหรินซินถังรู้สึกแปลกใจที่สหายสนิทของตนเงียบหายไปจึงไปยังคฤหาสน์สกุลซ่ง

         ทันทีที่เห็นหลินชิงเหอ เสี่ยวเถาสาวใช้ของซ่งหว่านอิงที่นอนบาดเจ็บลุกไม่ขึ้นอยู่ที่เรือนเล็กด้านหลังก็ถึงกับหลั่งน้ำตา

         “คุณหนูหลิน ท่านต้องช่วยคุณหนูด้วยนะเจ้าคะ”

         หลินชิงเหอหน้าเผือดสี รีบผวาเข้าไปนั่งริมเตียง “อย่าเพิ่งพูด! ให้ข้าตรวจร่างกายเจ้าเสียก่อน”

ครั้นตรวจอาการเรียบร้อย หลินชิงเหอก็รู้ว่าเสี่ยวเถาเพียงแค่ร่างกายบอบช้ำไม่มาก แต่กลับถูกวางยาให้ไร้เรี่ยวแรง

“แค่อาหารฟกช้ำพวกนี้ เจ้าพักแค่วันสองวันก็หาย แต่อาการปวกเปียกของเจ้าเกิดจากการวางยาต่างหาก”

เสี่ยวเถาถึงกับตกตะลึง “ข้าถูกวางยาหรือเจ้าคะ”

“อืม เป็นยาไร้เรี่ยวแรง เห็นทีเรื่องนี้คนในคฤหาสน์ก็น่าจะรู้ด้วย ที่อิงเอ๋อร์ถูกจับต้องเป็นฝีมือพวกนางแน่ๆ” หลินชิงเหอนึกถึงใบหน้าของหลิวซื่อกับซ่งอวี้หลัน

[1] ไป๋ซีเจิ้น หมายถึง ลำธารขาว