บทที่ 7 หมอหญิงตัวร้าย

หลินชิงเหอหยิบเอาขวดกระเบื้องออกมา เคาะยาเม็ดหนึ่งใส่ไปในปากของเสี่ยวเถา “ยานี่จะทำให้เรี่ยวแรงของเจ้าฟื้นกลับมา แต่ต่อไปห้ามกินอาหารในคฤหาสน์นี้อีก”

เสี่ยวเถากินยาเข้าไปแล้วก็ทำหน้าเจื่อน “คุณหนูหลิน ท่านไม่ให้ข้ากินอาหารที่นี่ แล้วจะให้ข้าอดอาหารหรือเจ้าคะ”

“ไม่จำเป็น ข้าจะให้บ่าวรับใช้เอาอาหารมาให้เจ้าเอง”

เสี่ยวเถาเป่าปากฟู่ “อ้อ! ค่อยยังชั่ว”

“เล่ามาเถิด อิงเอ๋อร์หายตัวไปได้อย่างไร”

         “ข้ากับคุณหนูกำลังจะไปร้านเสื้อผ้ากันเจ้าค่ะ ระหว่างที่เดินผ่านตรอกเล็กเลียบคลองข้างศาลเจ้า ตอนนั้น...ขะ ข้าถูกตีจนสลบไป พอฟื้นขึ้นมา ถาม...ผู้ใดก็...ก็ไม่มีคนรู้เห็นเหตุการณ์เจ้าค่ะ” เสี่ยวเถาร้องไห้สะอึกสะอื้น

         หลินชิงเหอย่นหัวคิ้ว “ก่อนหน้านั้นมีคนสะกดรอยพวกเจ้าสองคนใช่หรือไม่”

         “เจ้าค่ะ รู้เพียงว่าพวกเขาเป็นผู้ชาย แต่ตอนที่เขาลงมือนั้น ข้าอยู่ด้านหลังคุณหนู พอข้าถูกตีแล้ว เกรงว่าคุณหนูคงจะถูกคนพวกนั้นจับตัวไป”

         หลินชิงเหอกำหมัดแน่น “บัดซบจริง! ระยะนี้ข้าได้ข่าวว่ามีพวกค้ามนุษย์มาป้วนเปี้ยนเสียด้วย อิงเอ๋อร์คงไม่เคราะห์ร้ายหรอกนะ”

         เสี่ยวเถาหน้าเสีย จะว่าไปการคาดการณ์ของหลินชิงเหอก็คล้ายกับสิ่งที่นางกำลังสงสัย สาวใช้คนสนิทของซ่งหว่านอิงถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากเย็น

         “ข้า...ข้าว่า เป็นไปได้นะเจ้าคะ แต่คุณหนูถูกจับสองวันแล้ว ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไรบ้าง”

         หลินชิงเหอกวาดตามองไปรอบๆ ห้องพักของเสี่ยวเถา “เจ้าถูกส่งมาอยู่ห้องทรุดโทรมเช่นนี้ เห็นทีสกุลซ่งคงไม่คิดจะส่งคนออกตามหาอิงเอ๋อร์เลยสินะ”

         เสี่ยวเถาพยักหน้า “เจ้าค่ะ ข้าให้คนมาแจ้งข่าวร้ายที่คฤหาสน์แต่ฮูหยินก็ไม่สนใจ กระทั่งข้าให้คนนำข้าใส่เปลหามมาส่งถึงเรือน ฮูหยินกับคุณหนูรองก็สั่งให้คนนำข้ามานอนที่เรือนนี้ ข้าไม่มีโอกาสได้พบนายท่านเลยเจ้าค่ะ”

         “หึ! นายท่านซ่งไม่เคยใส่ใจอิงเอ๋อร์สักนิด หลิวซื่อเป่าหูอย่างไรเขาก็เชื่อทั้งนั้น” หลินชิงเหอมองดูสภาพของเสี่ยวเถาแล้วก็เศร้าใจยิ่งนัก “ไม่ได้การ เห็นทีข้าจะต้องพาเจ้าออกจากที่นี่ไปให้ได้ก่อน ค่อยไปตามหาอิงเอ๋อร์กัน”

         หลินชิงเหอรู้ว่าต่อให้นางไปแจ้งทางการ คนสกุลซ่งก็จะไม่ให้ความร่วมมือ นายท่านซ่งบิดาของซ่งหว่านอิงหลงภรรยาใหม่อย่างหลิวซื่อหัวปักหัวปำ ปล่อยให้ซ่งหว่านอิงมีชีวิตอยู่ในคฤหาสน์อย่างยากลำบาก

         หลายคราที่ซ่งหว่านอิงถูกวางยาพิษ หากไม่มีหลินชิงเหอ ป่านนี้คงจะลงปรโลกไปพบมารดาที่แท้จริงของนางแล้ว

         หลินชิงเหอเป็นหญิงสาวใบหน้าคมคาย นิสัยแข็งกร้าว มีวิชาแพทย์พอตัว แต่ที่เชี่ยวชาญคือการใช้พิษและแก้พิษ ร้านยาของครอบครัวนางใหญ่ที่สุดในอำเภอและมีถึงสองสาขา นับได้ว่าเป็นคหบดีตระกูลหนึ่ง

         ครั้นนางกลับไปถึงคฤหาสน์ก็โวยวายเรื่องของซ่งหว่านอิงลั่นและขอให้บิดาให้เงินนางไปซื้อสัญญาจ้างของเสี่ยวเถาออกจากตระกูลซ่ง

         หลิวซื่อแม่เลี้ยงของซ่งหว่านอิงเห็นหลินชิงเหอมาเยือนที่คฤหาสน์ก็จุดยิ้มมุมปาก นางกับบุตรสาวเตรียมคำตอบเอาไว้ให้กับหลินชิงเหอแล้ว

         “คุณหนูหลิน อิงเอ๋อร์ไม่อยู่นะ นางไปเยี่ยมท่านยายที่อยู่เมืองต้าซาน น่าจะอีกหลายเดือนถึงจะกลับ”

         หลินชิงเหอร้องเหอะขึ้นมาคำหนึ่ง “หลิวซื่อ ข้าว่าเรื่องนี้ผิดปกติไปหน่อยนะ ไม่มีทางที่อิงเอ๋อร์จะไปต่างเมืองโดยไม่แจ้งข้า”

         “พูดจาเหลวไหล! พี่อิงเอ๋อร์นางเขียนจดหมายทิ้งไว้แจ้งให้ท่านพ่อทราบแล้ว เจ้าพูดจาแบบนี้ เหมือนกับจะกล่าวหาว่าท่านแม่ของข้าโกหก” ซ่งอวี้หลันร้องขัดขึ้น

         หลินชิงเหอมองหน้าสองแม่ลูกที่ปั้นเรื่องโกหกแล้วยิ้มน้อยๆ “อย่างนั้นรึ! เอาไว้ข้าไปถามนายท่านซ่งเองก็แล้วกัน”

         “ต่อให้เจ้าไปถามท่านพ่อ ท่านพ่อก็ต้องตอบเหมือนกับท่านแม่นี่ล่ะ”

         บ้านเกิดของมารดาของซ่งหว่านอิงอยู่เมืองต้าซาน ซึ่งเป็นเมืองหน้าด่านเดิมในยุคที่เพิ่งก่อร่างสร้างแคว้นต้าหลง เป็นเมืองรอยต่อระหว่างแดนเหนือกับภาคกลาง หากเดินทางจากอำเภอฮวาหยางไปเมืองต้าซานต้องใช้เวลาเดินทางราวครึ่งเดือน

         ‘หากพวกเขาโกหกเช่นนี้ เกรงว่าอิงเอ๋อร์คงไม่ได้กลับมาแล้ว ไม่ได้การ ข้าต้องรีบไปชวนถังต้าเกอออกเดินทางไปตามหานาง’

         หลินชิงเหอไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำ นางรีบยื่นข้อเสนอที่คาดว่าสองแม่ลูกจะไม่มีทางปฏิเสธ

         “เอาล่ะ ในเมื่ออิงเอ๋อร์ไม่อยู่แล้ว ข้าอยากจะซื้อสัญญาจ้างของเสี่ยวเถา พวกท่านยินดีขายหรือไม่”

         สองแม่ลูกหันไปสบตากัน หลิวซื่ออยากขายสัญญาจ้างงานเสี่ยวเถาออกไปตั้งนานแล้ว ติดที่ซ่งหว่านอิงยังอยู่ บัดนี้นางถูกจับตัวไปแล้วเท่ากับทางสะดวก

         “ได้สิ! สัญญาจ้างของนางยังเหลืออีกสองปี เจ้าแน่ใจหรือว่าจะยอมจ่าย”

         “แน่นอน! คำนวณค่าใช้จ่ายมาเถอะ ข้ายังจะแถมให้ท่านอีกสิบตำลึงเงิน”

         หลิวซื่อตาโต รีบให้บ่าวรับใช้ไปหาพ่อบ้าน ดึงเอาสัญญาจ้างของเสี่ยวเถาออกมา หลังจากรับเงินแล้วก็รีบหันไปขับไล่ไสสงเสี่ยวเถาออกจากคฤหาสน์

         “เจ้าไปเก็บของแล้วตามคุณหนูคนใหม่ของเจ้าออกไปได้แล้ว จากนี้ไม่ต้องกลับมาคฤหาสน์สกุลซ่งอีก” หลิวซื่อเชิดหน้าสั่งเสี่ยวเถาด้วยสายตาชิงชัง

         เสี่ยวเถาประสานมือค้อมศีรษะทำความเคารพ ในใจนึกแช่งชักหักกระดูกเจ้านายใจดำอย่างหลิวซื่อ “ข้าน้อยขอลา เจ้าค่ะ จากนี้หวังว่าจะไม่ต้องย้อนกลับมาพบเจอนายหญิงใจร้ายอย่างนี้อีก”

         หลิวซื่อแสยะยิ้ม “รีบไปซะ”  

“ท่านแม่ พวกเราไปดูเสื้อผ้าใหม่กันดีกว่าเจ้าค่ะ ร้านที่ข้าชี้ให้ท่านดูวันนั้น เพิ่งเปิดใหม่เสียด้วย” ซ่งอวี้หลันรีบคล้องแขนมารดายิ้มประจบ

นางรู้ว่าเงินที่มารดาขายสัญญาจ้างของเสี่ยวเถาออกไปนี้ ถือว่าเป็นเงินได้เปล่าที่จะไม่นำไปรวมกับบัญชีจวน ดังนั้น นางต้องรีบตะล่อมมารดาให้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้กับนาง

         “คุณหนูหลิน เจ้าก็รีบพานางออกไปจากคฤหาสน์ข้าเสียทีเถอะ ข้าไม่อยากเห็นหน้านางอีกแล้ว” ซ่งอวี้หลันบอกกับหลินชิงเหอแล้วพยายามดึงมารดาจากไป

         หลินชิงเหอร้องชิขึ้นมาคำหนึ่ง นางมั่นใจว่าสองแม่ลูกต้องรู้เห็นเรื่องที่สหายของนางหายตัวไปอย่างแน่นอน

         “เสี่ยวเถา เจ้าร่างกายยังอ่อนแอให้คนของข้าไปช่วยเก็บของเถอะ” หลินชิงเหอหันไปสั่งบ่าวรับใช้กับสาวใช้ให้ช่วยประคองเสี่ยวเถากลับไปยังเรือนเล็กท้ายคฤหาสน์