บทที่ 1.2

“ฮูหยินจะไปที่ใดเจ้าคะ”

“ไม่ใช่ข้า ข้าจะส่งฮูหยินน้อยออกจากจวนตระกูลอวี้”

“เอ๋!! แต่ว่า...”

“หากไม่ส่งนางออกไปตอนนี้ เกรงว่าหากรอคงไม่มีโอกาสแล้ว แม่ทัพหลันทำความดีเอาไว้มากมาย ทั้งยังเคยช่วยชีวิตท่านพ่อของข้า จะอย่างไรนางก็เป็นคนตระกูลหลันคนสุดท้ายที่เหลือรอด ข้าไม่อาจทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น”

ครู่ต่อมาเสียงทะเลาะกันก็ดังขึ้นด้านนอก หญิงสาวพยายามลุก พยายามขยับ พยายามส่งเสียงถาม แต่ร่างกายนี้บอบบางและอ่อนแรงเกินไป ที่ทำได้ก็คือพยายามเบิกตามองคนหลายๆ คนที่ไม่คุ้นเคย

“เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”

“ท่านแม่สามีเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ท่านไม่เพียงไม่สอบสวนให้ละเอียด แต่กลับสั่งโบยตีนางทันที คิดว่าคนด้านนอกจะไม่สงสัยหรือ”

“ข้าทำอะไรเปิดเผย ไม่ต่ำช้าไร้ยางอายเช่นนาง หามีเรื่องใดที่ข้าต้องกลัว”

“เช่นนั้นเหตุใดไม่ส่งตัวพวกเขาสองคนไปที่ศาลาว่าการเพื่อไต่สวน ให้อย่างไรนางก็เป็นคนในตระกูลแม่ทัพ บิดากับพี่ชายของนางมีความดีความชอบ หากฝ่าบาททรงล่วงรู้ หากกองทหารตระกูลหลันได้ยินเรื่องนี้เข้า ท่านคิดหรือว่าพวกเขาจะไม่กังขา”

“ข้าไม่กลัว”

“ไม่กลัวแน่หรือเจ้าคะ”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“เรื่องยังไม่กระจ่างกลับโบยตีคนปางตาย บุรุษผู้นั้นเป็นใครนอกจากคนของฟางอี๋เหนียงก็ไม่มีใครรู้จัก ไม่สืบหาต้นตอความเป็นมา ตอนนี้กลับบอกว่าถูกโบยตีจนตายแล้วส่งออกไป แม้แต่ศพก็ไม่มียืนยัน กระทำการเร่งร้อนราวกับกลัวว่าจะมีคนรู้เห็น เช่นนี้ท่านยังคิดว่าคนจะเชื่อ?”

“ขะ...ข้าทำเพื่อรักษาชื่อเสียงคนตระกูลอวี้นะเจ้าคะ” ฟางอันโหรวกล่าวดวงตาแดงก่ำน่าสงสาร

“เดิมทีนางก็ไม่ได้เต็มใจแต่งเข้าตระกูลอวี้ แต่เพื่อบ้านเมืองนางจึงยินดีแต่งเข้ามา ตอนนี้ไม่สอบสวนให้ดีกลับพยายามลงโทษนางสถานเดียว ท่านแม่สามี หากเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นกับข้า ท่านก็คงทำเหมือนกันใช่หรือไม่เจ้าคะ พยายามปกปิดทุกอย่าง หากตายได้ก็ยิ่งดี?”

“ข้า...”  อวี้ฮูหยินอึ้งงัน “เจ้าไม่เหมือนกัน เจ้า...”

“ข้าก็แต่งเข้าตระกูลอวี้อย่างเร่งร้อน แม้เคยติดตามท่านพี่ออกรบ แต่หลังจากเขาตายท่านจะไม่รู้เลยหรือว่าข้าได้รับการปฏิบัติเช่นไรในจวน อย่าให้คนข้างนอกกล่าวได้ว่าคนตระกูลอวี้เมื่อหมดประโยชน์ก็ถีบหัวผู้อื่นส่งโดยง่าย”

“เจ้า!”

“หากไม่ใช่เช่นนั้นก็คืนสินเดิมของนางมาเถิดเจ้าค่ะ นอกจากกองทหารที่ส่งคืนไม่ได้ ทรัพย์สินตระกูลหลันที่หลงเหลือก็สมควรคืนเจ้าของ จากนั้นค่อยส่งนางออกไปจากจวน หลังจากน้องรองกลับมาเขาจะทำอย่างไรก็ให้เขาเป็นคนตัดสิน จะหย่าขาด จะลงโทษ จะสอบสวน ก็สมควรจะเป็นเขาออกคำสั่ง เพราะตั้งแต่แรกก็เป็นเขาที่บีบให้นางแต่งเข้าจวน ตระกูลอวี้มิได้ขาดแคลนทรัพย์สิน ทั้งยังเป็นตระกูลแม่ทัพที่มีเกียรติ อีกทั้งหากเรื่องนี้หลังสอบสวนกลับไม่เป็นอย่างที่ท่านคิด วันหน้าท่านก็ยังเหลือทางเอาไว้ให้ตัวเอง” กล่าวจบก็จงใจมองตรงไปยังฟางอันโหรว อีกฝ่ายหลบตาทันที

อวี้ฮูหยินเองก็ลังเล... ทว่าเมื่อครุ่นคิดครู่หนึ่งก็ตกลง “ได้ คืนสินเดิมให้นาง ส่งนางออกไปจากเมืองหลวง ให้นางไปที่...”

“เรื่องนั้นท่านไม่ต้องกังวล ให้เป็นหน้าที่ของข้าก็แล้วกัน ยิ่งคนรู้น้อยเท่าไหร่” นางมองไปยังฟางอันโหรวอีกครั้ง “หลันเฟิงเกอก็ปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น แล้วหากคิดจะลองดีกับคนตระกูลเซิงของข้า ก็ให้พวกมันมา!”

ประตูข้างจวนตระกูลอวี้รถม้าสามคันจอดอยู่ยังจุดที่ไม่สะดุดตา เซิงซือซือส่งหลันเฟิงเกอขึ้นรถม้า ให้สาวใช้สองคนติดตามไปดูแล คนคุ้มกันอีกนับยี่สิบคน

ขบวนรถม้าที่มีทรัพย์สินส่วนหนึ่ง ข้าวของจำเป็น กระทั่งยาสำหรับคนเจ็บป่วย นางเตรียมการรอบคอบ กำชับคนของตระกูลเซิงอย่างหนักแน่น ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องส่งหญิงสาวไปยังหมู่บ้านติงชุนทางเหนืออย่างปลอดภัย