บทที่ 2.3

เสร็จไปหมู่บ้านหนึ่งนางยังต้องไปจัดการอีกสองที่ และทั้งสองที่นางทำแบบเดียวกัน นั่นก็คือจัดแบ่งให้คนที่ช่วยนางจัดการ ที่เหลือนางล้วนจัดสรรคืนให้ชาวบ้าน โดยที่ตัวนางเองนั้นไม่ได้เก็บเอาไว้

เช่นกันกับหมู่บ้านติงชุน... หัวหน้าหมู่บ้านพาชาวบ้านมาคุกเข่าเพื่อขอบคุณ หลังได้ยินมาว่านับจากนี้ผลผลิตที่พวกเขาเสียหยาดเหงื่อไปนั้น จะถูกเก็บเป็นค่าเช่าที่ดินเพียงส่วนเดียว ที่เหลือพวกเขาล้วนเก็บเอาไว้กินเอง หรือแม้กระทั่งนำมาขายเพื่อประทังชีวิต

จางซานกับหูสือที่เดินทางไปยังเมืองหลวงกลับมาแล้ว พร้อมกันนั้นก็นำจดหมายตอบกลับมาจากเซิงซือซือ อีกฝ่ายตอบรับคำขอร้องของนางอย่างยินดี ทั้งยังกล่าวชมว่านางนั้นฉลาดหลักแหลม

ส่วนเรื่องใดที่ว่านางฉลาดหลักแหลมน่ะหรือ...

ทุกคนถูกเรียกมารวมตัวกันอีกครั้ง ซานเหอย่วนดูคับแคบไปถนัดตา คนคุ้มกันยี่สิบ สาวใช้อีกสาม แม่นมเซิง รวมตัวนางก็ยี่สิบห้าคนเข้าไปแล้ว

หญิงสาวนำหนังสือขายตัวเป็นทาสยี่สิบสามใบออกมาออกมา ทั้งหมดนี้นางซื้อต่อมาจากตระกูลเซิง ทั้งคนคุ้มกันและสาวใช้ “นี่เป็นหนังสือขายตัวทั้งหมดของพวกท่าน ไม่ปิดบังพวกท่านข้าซื้อมาทั้งหมดแล้วยี่สิบสามใบยี่สิบสามคน ข้า...จะมอบคืนให้พวกท่าน ทั้งยังจะแบ่งที่ดินที่นี่ให้คนละแปลง พวกท่านจะกลายเป็นสามัญชน อิสรชนที่ไม่ขึ้นกับผู้ใดอีก”

ทุกคนสูดหายใจมองนางด้วยสายตาตกตะลึง...

“ข้ารู้ว่าหลายเดือนมานี้พวกท่านลำบากมาไม่น้อย ทั้งยังต้องดูแลข้า ทำงานหนักหลายๆ อย่าง ข้าอยากตอบแทนทั้งหมดนั้น และหากต่อไปพวกท่านอยู่ที่นี่ มีที่ดิน พวกท่านก็สามารถพาพ่อแม่พี่น้อง หรือแต่งฮูหยินมาอยู่ด้วยกัน ปลูกบ้าน ทำนา ทำการเกษตร หรือหากอยากทำงานเช่นเดิม เป็นคนคุ้มกัน เป็นคนช่วยงานในเรือนนี้ ข้าก็จะจ่ายเงินให้เป็นเดือนๆ ไป เรียกว่าเป็นเงินเดือน ทว่าก็ไม่จำเป็นต้องรั้งอยู่ที่นี่ตลอด มีเวลาพัก วันหยุดสลับสับเปลี่ยนกันไป เพราะจะอย่างไรที่นี่ก็ยังต้องมีคนคุ้มกัน มีสาวใช้”

แม่นมเซิงมองนางด้วยสายตาประหลาดใจ “เงิน...เดือน? ฮูหยินไม่มีใครในแคว้นนี้ทำเช่นท่าน ทั้งทาสทั้งสาวใช้...”

นางยิ้ม “แต่ข้าจะทำเช่นนี้เจ้าค่ะ พวกเราจะมีอิสระในการใช้ชีวิต ไม่ว่าผู้ใดล้วนมีสิทธิ์ที่จะเลือกใช้ชีวิต ไม่ว่าจะเป็นข้า เป็นคนคุ้มกัน เป็นสาวใช้”

ทุกคนมองนางด้วยสายตาเทิดทูน “ขอบคุณหลันฮูหยิน!”

แม่นมเซิงยิ้มให้นาง “ท่านช่าง...แตกต่างจากผู้อื่น”

หญิงสาวหัวเราะ “ข้าเองก็อยากแตกต่างจากผู้อื่น ไม่มีใครทำ...เช่นนั้นให้ข้าเริ่มก็แล้วกัน”

เช้าวันหนึ่ง...หลันเฟิงเกอตื่นแต่เช้าอากาศดีมาก นางออกมาเดินเล่นนอกซานเหอย่วน กระทั่งเห็นแล้วว่าชาวบ้านกำลังเดินลงท้องนาเพื่อออกไปไถหว่าน เสียงบ่นงึมงำเรื่องฝนตกไม่ต้องตามฤดูกาล หญิงสาวเดินเข้าไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน ได้ยินพวกเขาหารือเรื่องการเปลี่ยนเส้นทางน้ำจากลำธารสูงขึ้นไปจากบนภูเขา

บางคนกังวลเพราะหน้าฝนน้ำมาก หากเปลี่ยนเส้นทางน้ำเช่นนี้หมู่บ้านอาจเกิดน้ำท่วม นาข้าวก็อาจจะพลอยได้รับความเสียหายไปด้วย บางคนเห็นด้วย บางคนไม่เห็นด้วย หญิงสาวเดินเลยไปยังบ้านของจางซาน เขาเพิ่งแต่งเสี่ยวหวนเป็นฮูหยิน นางมองที่ดินสองแปลงให้เป็นของขวัญแต่งงาน ดังนั้นคนคุ้มกันกับสาวใช้ของนาง จึงนับว่าอยู่ใกล้กับเหอซานย่วนของนางที่สุด

อีกหนึ่งคู่ก็คือเสี่ยวอิงกับหูสือ นางกำลังทำตัวเป็นแม่สื่อ เพราะเห็นว่าทั้งสองนิสัยไม่เลว หากแต่งงานและลงเอยกันได้ก็นับเป็นเรื่องดี

มองพื้นที่ว่างข้างกำแพงซานเหอย่วน บ่อน้ำเก่าที่ถูกทิ้งร้าง เงยหน้าขึ้นไปก็พบกับธารน้ำตกที่ไหลลงมาจากภูเขา แม้อยู่ไกลแต่หากลองใช้วิธีที่ถูกต้อง...

หญิงสาวเดินกลับเข้าไปในเรือน คว้ากระดาษออกมากาง เสี่ยวชิงเห็นก็รีบวิ่งเข้ามาช่วยฝนหมึก “นายหญิงจะทำอะไรหรือเจ้าคะ” นางขมวดคิ้วมองภาพวาดบิดเบี้ยวตรงหน้า