ตัดสิ้นวาสนา

เพล้ง!!

นางรู้สึกเหมือนโลกหมุนไปชั่วถนัดตา ถ้วยยาร้อนๆ แตกกระจายบนพื้น น้ำบางส่วนกระเด็นมาถูกเนื้อตัวขาวนวลจนแดงเป็นปื้น แต่ถึงกระนั้นนางยังรู้สึกว่าร่างของนางหาได้กระทบพื้นแข็งๆ แต่มีสิ่งนุ่มนิ่มบางอย่างมารองรับร่างนางไว้อย่างทันท่วงที

“โอ้ย!!!”

มู่ลี่เจินที่ถูกทั้งยากระเด็นใส่และร่างของอวิ๋นถิงล้มทับมาทั้งร่างร้องโอดโอยด้วยความเจ็บ หลังจากนั้นจึงผลักอีกฝ่ายออกไปแรงๆ ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความโกรธ

“เจ้าทำอะไรของเจ้า!!”

เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้นางได้สติ เปิดเปลือกตาขึ้นมองภาพตรงหน้า เมื่อครู่นี้นางสะดุดอะไรบางอย่างเข้า หลังจากนั้นจึงไปชนเข้ากับมู่ลี่เจินจนล้มไปด้วยกัน

ทว่านางกลับโชคดีที่ล้มทับอยู่บนร่างอีกฝ่าย มิได้กระทบพื้นโดยตรง มิเช่นนั้นล่ะก็...

มือหนึ่งกอบกุมท้องตัวเองอย่างลืมตัว ดวงตาสั่นระริกด้วยความตระหนก หัวใจเต้นตุบๆ ไม่เป็นจังหวะด้วยความตกใจ เหตุการณ์เมื่อครู่นี้เกิดขึ้นรวดเร็วไปหมด!

“ฮูหยิน!!”

เหมยกั๋วที่มองเห็นภาพตรงหน้าเต็มๆ ตารีบวิ่งเข้ามาประคองอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ไม่สนกฎเกณฑ์อะไรทั้งสิ้น หลังจากที่อวิ๋นถิงล้มลง นางยังเห็นว่าจางจิ้งรีบกระชากบางอย่างและเก็บซุกซ่อนลงในเสื้อตัวนอกอีกด้วย

เฮอะ! เรื่องนั้นพูดไปก็เปล่าประโยชน์!!

“ท...ท่านแม่ ฮึก...พี่สาว...”

มู่ลี่เจินสะอื้นไห้ หันไปร้องเรียกฮูหยินผู้เฒ่าที่เดินตรงเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึงราวกับมัจจุราช หลังจากนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ตวัดมือหนึ่งลงบนใบหน้าอวิ๋นถิงอย่างรุนแรง

เพี๊ยะ!!

“เจ้าคนสารเลว คิดจะทำร้ายเจินเอ๋อร์และหลานของข้าหรือ!!”

เสียงตวาดกึกก้องนั้นทำให้อวิ๋นถิงตัวแข็งทื่อ ความเจ็บบริเวณแก้มมิได้เรียกสตินางจากคำกล่าวเมื่อครู่เลยสักนิด

วาจานั่น...มิได้หมายความว่า...

“ท่านแม่...ข้าบอกแล้วอย่างไรเจ้าคะ เรื่องนี้...ข้ายังไม่อยากให้ผู้อื่นรู้”

อวิ๋นถิงมือสั่นระริก มองดูท่าทางเหนียมอายที่ลูบหน้าท้องแบนราบนั้นแทบลืมสูดลมหายใจ นางกระพริบตาถี่ๆ อย่างอื้ออึง ข่าวใหม่ที่ได้รู้ทำให้นางยิ่งไหวหวั่น

นางและมู่ลี่เจิน...ตั้งครรภ์บุตรของเขาพร้อมๆ กัน

ฮูหยินผู้เฒ่ามองเห็นความแตกตื่นของอวิ๋นถิงเช่นนั้นแล้วก็เค้นเสียงในลำคออย่างพึงพอใจ

นางต้องการให้อีกฝ่ายรู้สึกตายทั้งเป็นเช่นเดียวกับเมื่อตอนที่สกุลจ้าวสูญเสียนายท่านไป!

“เจ้ากล่าวมาสิ! หากหลานของข้าเป็นอะไรไป เจ้าจะรับผิดชอบอย่างไร!!”

อวิ๋นถิงเม้มปากแรงๆ จนได้กลิ่นคาวเลือด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรกล่าวประโยคอะไรออกไปในขณะที่เหมยกั๋วบีบมือของนางไว้แน่น

ยังไม่ทันที่อวิ๋นถิงจะได้เอ่ยอะไรออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เร่งเข้ามายังเรือนเซียงอี้อย่างรีบเร่งนั่นเรียกให้สายตาทุกคู่หันไปมอง ภาพของร่างสูงใหญ่ในชุดข้าราชการเต็มยศถลึงตามองภายในด้วยความเย็นเฉียบ ริมฝีปากหยักเปล่งวาจาแฝงความไม่พอใจมากยิ่ง!

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น” ดวงตาคมลอบสำรวจภายในอย่างรวดเร็ว มุมหนึ่งเหมยกั๋วกำลังประคองอวิ๋นถิงที่แก้มข้างหนึ่งมีรอยแดงช้ำจากการโดนทำร้าย ริมฝีปากนางซีดเซียวไร้สีเลือด เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำสีเขียวแก่ กลิ่นอายคละคลุ้งไปด้วยยาสมุนไพรมากมาย

ส่วนอีกมุมหนึ่งของห้อง มารดาของเขากำลังประคองมู่ลี่เจินที่ใบหน้ามีแต่คราบน้ำตา เสื้อผ้าของนางเต็มไปด้วยคราบยาไม่ต่างกัน ส่วนพื้นห้องมีรอยเศษกระเบื้องแก้วแตกกระจาย

อวิ๋นถิงมองใบหน้าเคร่งขรึมนั่นด้วยความเศร้า นางเห็นเขาพิจารณาร่างกายของนางก่อนจะหยุดลงที่มือข้างหนึ่งของนาง...หลังจากนั้นจึงเบือนสายตาไปยังมู่ลี่เจิน

นางเพิ่งรู้ว่ามันเปียกชุ่มไปด้วยโลหิต

เหมยกั๋วที่ทนดูไม่ไหวจึงเป็นฝ่ายออกปาก

“เรียนท่านแม่ทัพ ฮูหยินไม่สบายมาก ต้องการพักผ่อน แต่นายหญิงยังเรียกให้ฮูหยินมาต้มยาเจ้าค่ะ”

ได้ยินดังนั้นฮูหยินผู้เฒ่าจึงตาเหลือกเลิ่กลั่ก

“เป็นเพราะทุกคนต่างมีงานไม่ว่างมือ ข้าไหว้วานสะใภ้ตัวเองแค่นี้ก็ผิดด้วยหรือ...หรือนี่เป็นเหตุผลที่อวิ๋นถิงต้องทำร้ายเจินเอ๋อร์”

“พี่เยี่ยน...พี่สาวคงไม่พอใจที่ข้ามิไปช่วยต้มยา เมื่อสบโอกาสจึงแสร้งทำเป็นหกล้ม เทถ้วยยาร้อนๆ ใส่ข้าจนผิวไหม้ไปหมด พี่เยี่ยนให้ความยุติธรรมด้วยเจ้าค่ะ”

มู่ลี่เจินกล่าวไปน้ำตาก็ไหลพรากราวกับสั่งได้

ทางด้านจ้าวเฟิงเยี่ยนกำหมัดแน่น มองดูปฏิกิริยาของอวิ๋นถิงที่ไม่เอ่ยวาจาใดๆ ออกมาแล้วก็เค้นเสียงดุดัน

“สิ่งที่อี๋เหนียงกล่าว เจ้าทำจริงหรือไม่”

อวิ๋นถิงช้อนสายตาขึ้นมอง

“จริงเจ้าค่ะ แต่ถิงถิงมิได้มีเจตนาเช่นนั้น”

“เรียนท่านแม่ทัพ หลังจากที่ฮูหยินล้มลงไป ข้าน้อยเห็นจางจิ้งแอบบางสิ่งบางอย่างไว้ในเสื้อ ข้าน้อยเห็นว่าเรื่องนี้จะต้องตรวจสอบอีกที”

ไม่ว่าเปล่ายังเข้าไปหาจางจิ้งที่เริ่มตัวสั่นเล็กน้อย

“หยุด! นางเป็นคนของข้า เจ้าถือดีอย่างไรมาคุกคาม”

“หากนางบริสุทธิ์ใจจริง ต้องให้ยอมตรวจสอบสิเจ้าคะ”

“บังอาจ!”

จ้าวเฟิงเยี่ยนมองดูบทสนทนานั่นไปมาแล้วก็เริ่มย่นคิ้วเข้าหากัน เรื่องภายนอกวุ่นวายยังไม่พอหรืออย่างไร เรื่องในบ้านก็ยังมีไม่เว้นแต่ละวัน!

“หยุดทุกคนนั่นแหละ! เรื่องตรวจสอบอะไรไม่จำเป็น!!”

สิ้นเสียงดุดันราวกับพูดกับลูกน้องนั่นภายในก็แทบจะหยุดการเคลื่อนไหวในทันที อวิ๋นถิงกัดริมฝีปากมองดูสามีที่ทำสีหน้าบึ้งตึงใส่แล้วก็ได้แต่สะท้อนอยู่ในอก  

ไม่ว่านางจะทำดีกับเขาอย่างไร...ยอมรับผิดอย่างไร เห็นทีชั่วชีวิตนี้ก็คงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความรู้สึกอีกฝ่ายได้อีกแล้ว

ฉีเหอที่ยืนอยู่ด้านหลังแม่ทัพบูรพามาเนิ่นนานจึงได้เข้ามามีบทบาท ก้าวเข้ามาก้าวหนึ่ง ส่งหนังสือม้วนหนึ่งไปให้ในขณะที่จ้าวเฟิงเยี่ยนยังแสดงท่าทีเฉยชา รับหนังสือมาก้าวไปยังอวิ๋นถิงที่นัยน์ตาสั่นระริก

“ท่านพี่?”

“หนังสือหย่าของเจ้า”

คนฟังน้ำตาไหลอาบแก้ม โคลงศีรษะไปมาช้าๆ ไม่ยอมยื่นมือออกไปรับสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังยัดเยียดให้ ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายได้เตรียมมันไว้ก่อนหน้านี้

อาจจะเป็นเพราะเรื่องที่มู่ลี่เจินกำลังตั้งครรภ์หรือไม่?

“หากถิงถิงบอกท่านว่าถิงถิงกำลังตั้งครรภ์ ท่านยังจะหย่ากับถิงถิงเช่นนี้หรือไม่เจ้าคะ”

สิ้นประโยคนั้นทำเอาทุกคนในห้องจับจ้องไปที่นางเป็นตาเดียว ไม่เว้นแม้กระทั่งจ้าวเฟิงเยี่ยนที่สบตานางอย่างคาดคั้น ใบหน้าคมสันไม่ได้แสดงความยินดีเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความตระหนกที่เกิดขึ้นในดวงตาแวบหนึ่งแค่นั้น

เป็นขณะเดียวกันกับที่เหมยกั๋วแววตาประกายเมื่อคิดอะไรขึ้นได้ นางผละออกจากร่างเจ้านายก่อนจะวิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว

อวิ๋นถิงยิ้มขมขื่น บอกไม่ถูกว่าควรรู้สึกเช่นไร แม้แต่ความรู้สึกตื่นเต้นสักนิดก็ยังไม่มีให้เห็น

ถึงแม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับบุตรชาย แต่เรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าก็แสนน่าเบิกบานใจ ฮูหยินผู้เฒ่าสังเกตได้ถึงมือที่ยื่นหนังสือหย่านั้นสั่นไหวเล็กน้อย ถึงได้เอ่ยปากยุยง

“เยี่ยนเอ๋อร์ นางพูดก็เพราะมิอยากให้เจ้าหย่าขาดจากนางเพียงเท่านั้น ร่างกายอ่อนแอขี้โรคแบบนี้หรือจะตั้งครรภ์บุตรของเจ้าได้”

จ้าวเฟิงเยี่ยนเพียงยืนมองนางนิ่งๆ เท่านั้น...

ในขณะที่บรรยากาศภายในเรือนเซียงอี้ตกอยู่ภายใต้ความอึมครึมจนแทบไม่มีผู้ใดกล้าหายใจออกมาแรงๆ แล้ว ไม่นานนักเหมยกั๋วก็ลากหมอตู้เข้ามาพร้อมกับหอบหายใจแฮก

“ท่านแม่ทัพ...เรื่องที่ฮูหยินตั้งครรภ์ ท่านหมอตู้เป็นผู้ยืนยันได้เจ้าค่ะ”

สิ้นเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจนั่น ทั้งหมดถึงได้หันมาให้ความสนใจหมอตู้ที่ตกอยู่ในที่นั่งลำบากได้แต่มีท่าทีเลิ่กลั่ก มองดูสถานการณ์ตรงหน้าอย่างจนใจ อีกทั้งยังมีแม่ทัพบูรพากำลังจับจ้องที่เขาคล้ายจะแผดเผาให้แหลกสลายไปตรงหน้าอีกต่างหาก!

จ้าวเฟิงเยี่ยนขบกัดฟันแน่น

“หมอตู้”

“ข...ขอรับ”

“ฮูหยินตั้งครรภ์จริงหรือไม่”

สิ้นคำถามหมอตู้ถึงกับสูดลมหายใจเฮือก ลอบมองดูแววตาเศร้าสร้อยของอวิ๋นถิงที่กระตุกริมฝีปากข้างหนึ่งขึ้นอย่างยอมรับโชคชะตา ถัดไปอีกไม่ไกลฮูหยินผู้เฒ่าก็กำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องเขาเขม็งคล้ายข่มขู่

ความกตัญญูจุกแน่นอยู่ในอก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็ตีกันให้ยุ่งไปหมด

หมอตู้ก้มหน้าลง...ไม่ยอมสบตาใครทั้งสิ้น

“พูด!!!”

คราวนี้จ้าวเฟิงเยี่ยนตะเบ็งเสียงดังกึกก้องคล้ายเสียงฟ้าผ่าจนคนทั้งหมดสะดุ้งเฮือก

หมอตู้กลืนน้ำลายลงคอเข้าไปอึกใหญ่

“...ฮูหยินมิได้ตั้งครรภ์ขอรับ”

เหมยกั๋วที่ลอบยิ้มเมื่อครู่ชะงักกึก หันไปมองท่านหมอที่มีสีหน้าไม่สู้ดีอย่างไม่พอใจ

“หมอตู้ เหตุใดท่านถึงได้กล่าวเช่นนั้น เมื่อครู่ท่านยัง...”

“เจ้าหยุดพูดเถิด”

อวิ๋นถิงปรามน้ำเสียงเย็นชา แววตาเศร้าหมองฉาบแววสิ้นหวังแวบหนึ่ง ทว่ากลับยาวนานพอที่จ้าวเฟิงเยี่ยนมองเห็นจนร่างสูงแข็งทื่อขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

หลังจากนั้นร่างหนาก็เดินเข้ามาชิดเรือนร่างบอบบาง มือหยาบกร้านช้อนข้อมือบอบบางให้สูงขึ้น วางหนังสือม้วนนั้นลงในกำมืออีกฝ่าย ก่อนที่ริมฝีปากหยักจึงเค้นคำพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมย

“ต่อจากนี้เจ้ามิใช่ภรรยาข้าอีกต่อไป”

อวิ๋นถิงสะบัดข้อมือออก ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มหวานซึ้งหากแต่เต็มไปด้วยความเยาะหยัน

“ถิงถิงขอสิ้นวาสนากับท่านนับตั้งแต่วันนี้เช่นกัน...”