ชีวิตใหม่

ลมหนาวเริ่มหอบกระโชกแรง อวิ๋นถิงห่อตัวเล็กน้อย กระชับเสื้อคลุมตัวนอกในขณะที่ถูมือทั้งสองไปมา ดวงตากลมโตทอดมองผู้คนที่เดินไปมา

“แม่นางอวิ๋น นี่ค่าผ้าปักของเจ้า”

ชายชราผู้หนึ่งเดินออกมาจากร้านผ้าด้วยท่าทางใจดี มือหนึ่งส่งเงินให้หญิงสาวร่างเล็กที่นั่งรออยู่ด้านหน้า

อวิ๋นถิงยื่นมือออกไปรับ

“ขอบคุณเถ้าแก่”

“คราวหน้าก็ปักผ้ามามากกว่านี้อีกหน่อยนะ ฝีมือการปักผ้าของเจ้าน่ะดีมาก จนตอนนี้มีแต่คนมาถามหาเป็นของฝากจากเมืองไห่ถังเชียวล่ะ”

“เถ้าแก่ก็กล่าวเกินไป ข้ายังต้องฝึกอีกมาก”

คนฟังหัวเราะฮ่าๆ มองดูใบหน้าขาวนวลที่ปลายจมูกเริ่มแดงก่ำด้วยไอหนาว

“คนเขาลือกันว่าทัพหลวงที่เพิ่งกลับจากสงครามจะผ่านมาทางนี้ อีกไม่นานในตลาดคนจะมาล้อมดูมาก เจ้าจะรอดูก่อนหรือไม่เล่า” กล่าวไปพลางก็ชะเง้อมองดูผู้คนที่เริ่มมากขึ้นในตลาดยามเช้า

คำว่าทัพหลวงทำให้คนฟังชะงักกึก นับตั้งแต่ก้าวออกมากจวนแม่ทัพในวันนั้น นางตัดขาดจากข่าวสารทั้งหมดในเมืองหลวง ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่องจ้าวเฟิงเยี่ยน ไม่รู้ว่ากองทัพที่ว่าคราวนี้เขาจะเดินทางมาด้วยหรือไม่

แต่ถึงเป็นเช่นนั้นก็หาได้เกี่ยวข้องกับนางอีก

“หากอยู่นานอีกหน่อยข้าคงจะจับไข้อีก เช่นนั้นข้าก็จะไม่ได้ปักผ้ามาให้ร้านท่านสิ”

นางกล่าวอย่างอารมณ์ดีในขณะที่อีกฝ่ายทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะหัวร่อออกมาเบาๆ

“เช่นนั้นเจ้าก็รีบกลับเถิด รักษาสุขภาพด้วย”

อวิ๋นถิงโค้งลำตัวลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาท หลังจากนั้นจึงเดินออกไปจากร้านผ้าอย่างเชื่องช้า ระหว่างทางยังแวะซื้อหมั่นโถวชิ้นหนึ่งด้วยใบหน้าเบิกบาน

ขนม...ที่บุตรชายของนางชอบกิน

นึกถึงบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนแล้วภายในใจก็อุ่นวาบในอก กลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นตามทางท่ามกลางความหนาวพัดมาระลอกแล้วระลอกเล่าทำให้รู้สึกหายใจติดขัดอยู่บ้าง

ท่ามกลางกลีบดอกเหมยที่ร่วงหล่น...ภาพหยดน้ำตาที่ทำให้ดวงตาพร่าเลือนยามเดินออกมาจากจวนแม่ทัพเมื่อห้าปีก่อนยังตราตรึงอยู่ในสมอง วันนั้นคือวันที่นางไม่เหลือใครอย่างแท้จริง

หลังจากตัดสินใจสะบั้นความสัมพันธ์กับจ้าวเฟิงเยี่ยน นางถือใบหย่ากลับไปที่บ้านเดิม ถึงแม้ว่าสองปีหลังบิดาจะมีเพียงจดหมายที่ฝากพ่อค้าเอามาให้โดยมิได้เห็นหน้า แต่นางก็คิดไม่ถึงว่าครอบครัวของนางจะย้ายออกจากเมืองหลวงไปโดยที่นางไม่รู้อะไรเลย!

รวมไปถึงผู้คนระแวกนั้นต่างไม่มีผู้ใดทราบว่าสกุลอวิ๋นย้ายไปที่ไหน

ตอนนั้นเองนางถึงได้ตัดสินใจให้เหมยกั๋วแยกทางกับนางเสีย แต่อีกฝ่ายกลับร้องห่มร้องไห้เพราะอีกฝ่ายเองก็ไร้ญาติมิตร อาศัยในบ้านนางตั้งแต่เด็ก เป็นเช่นนั้นนางจึงยินยอมให้อีกฝ่ายติดตามมาด้วย

ความหวังสุดท้ายที่นางมีก็คือใช้สินเดิมที่นางนำติดตัวออกมาไม่มากนั้นจ้างรถม้าพาตัวเอง เหมยกั๋วและบุตรในครรภ์ของนางเดินทางมาที่เมืองไห่ถัง...เมืองที่นางจำได้เพียงเป็นบ้านเกิดของมารดา คาดหวังว่ามารดาจะพาทุกคนกลับมาใช้ชีวิตที่นี่

แต่นั่นก็เป็นเพียงความหวังอันริบหรี่

ตอนนี้สิ่งที่คอยค้ำจุนจิตใจของนางมีเพียงอวิ๋นเทียนอี้เท่านั้นที่ทำให้นางยืนหยัดอีกครั้ง

อวิ๋นถิงคลี่ยิ้มเล็กน้อยให้กับชะตาชีวิตของตนเองก่อนจะสลัดความคิดในหัวที่ไม่เข้าท่าออกไป ขาทั้งสองสับเท้าก้าวยาวๆ เมื่อเริ่มรู้สึกขนลุกขนชันเพราะความหนาวเหน็บบ้างแล้ว

--------------------------------------------------------------------------------

“ท่านลุง อี้เอ๋อร์อยากไปดูทางนั้น!”

“อี้เอ๋อร์! เจ้ารอข้าก่อน!”

“ท่านลุง เร็วๆ เข้าสิ”

หวงจื่อเซียงรีบจ่ายเงินซื้อขวดโหลเพื่อหมักสุราขวดหนึ่งอย่างรีบร้อน ทว่าละสายตาไปได้เพียงเสี้ยววินาที ร่างต้วมเตี้ยมในวัยสี่ขวบก็วิ่งหายเข้าไปท่ามกลางฝูงชน

“อี้เอ๋อร์! อวิ๋นเทียนอี้!”

หวงจื่อเซียงตะโกนเรียกเด็กน้อยด้วยใบหน้าที่เริ่มไม่สู้ดีนักเมื่อหางตาข้างหนึ่งมองไม่เห็นเด็กน้อยแล้ว!

“อี้เอ๋อร์ ข้าไม่เล่นด้วยนะ! ขืนยังไม่ออกมา ข้าจะฟ้องแม่ของเจ้าแล้ว!”

หวงจื่อเซียงข่มขู่เพื่อหวังว่าอีกฝ่ายจะกลัว ‘ท่านแม่’ แล้วรีบวิ่งกลับมาเหมือนเคย แต่วันนี้ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเมื่อผู้คนในตลาดต่างพลุกพล่านจนตาลาย ได้ยินว่าวันนี้ทัพหลวงที่ออกรบยาวนานถึงห้าปีได้กำชัยชนะและใช้เมืองไห่ถังเป็นทางผ่านเพื่อกลับเมืองหลวง

อวิ๋นเทียนอี้ คือบุตรชายของ อวิ๋นถิง สตรีรูปโฉมงดงามทว่าร่างกายกลับเจ็บป่วยได้ง่ายกว่าคนทั่วไปที่เขาหลงรักตั้งแต่แรกเจอเมื่อค่ำคืนที่หนาวเย็นจับขั้วหัวใจตั้งแต่ห้าปีก่อน

จำได้ว่าเป็นวันที่เขานำสุราหมักมาส่งให้โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ระหว่างทางกลับมีสตรีผู้หนึ่งตะโกนร้องเรียกขอความช่วยเหลืออยู่ที่ศาลาเล็กๆ กลางทาง

หลังจากพูดคุยจับใจความได้เป็นอันว่าสตรีที่ร้องเสียงดังผู้นั้นคือเหมยกั๋ว น้องสาวบุญธรรมของอวิ๋นถิงที่กำลังสลบไสลไม่ได้สติอยู่ที่พื้น ใบหน้าและเนื้อตัวของนางซีดเซียวคล้ายคนไม่สบายมาแล้วหลายวัน

จำได้ว่าแรกพบนั้นเขาตื่นตะลึงกับรูปโฉมของนางไม่น้อย

นางกำหนังสือหย่าในมือแน่น...และกำลังตั้งครรภ์อีกด้วย!

ทั้งคู่เดินทางมาเพื่อตามหาครอบครัว ทว่ากลับคว้าน้ำเหลว หลังจากพานางไปพบหมอแล้วเขาก็เลยตัดสินใจพานางกลับไปที่บ้านด้วยกัน เกลี้ยกล่อมอยู่นานกว่าพวกนางจะยอมอาศัยอยู่ด้วยกัน

‘ในเมื่อพวกเจ้ายังไม่มีที่ไป เช่นนั้นก็อยู่ด้วยกันเสียที่นี่ อย่างไรเสียข้าก็อยู่ที่นี่คนเดียว’

‘จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร พวกข้าเป็นใครท่านก็ไม่รู้จัก’

‘เพราะข้ารู้อย่างไรเล่า ว่าเมื่อตกที่นั่งลำบากและไม่มีที่พึ่งมันรู้สึกอย่างไร อีกอย่างหากเจ้าออกไปเร่ร่อนไม่มีจุดหมาย ทารกในท้องของเจ้าจะไม่ปลอดภัย’