10 รองแม่ทัพ ( มู่เฉิน )

" ไหนขอพี่ดูหน่อย " จ้าวฟางลู่ ยื่นมือให้พี่รองของนาง จับดูชีพจร

" ชีพจรปกติดี และดูเหมือนจะแข็งแรงขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย ถ้าท่านพ่อกับพี่ใหญ่รู้ต้องดีใจมากแน่ "

" ดังนั้นข้าก็ฝึกวรยุทธได้แล้วใช่ไหมเจ้าคะ " นางถามพี่รองด้วยความดีใจ เค้าพยักหน้ารับน้อย ๆ ท่านแม่ทัพบังเอิญมองเห็นแววตาเป็นประกายซุกซนของนางเข้า

' มิน่าละ หลายวันมานี้เจ้าดูเปลี่ยนไปมาก เป็นเพราะหายป่วยแล้วนั่น เอง แต่เป็นแบบนี้ก็ดี แล้ว

น่ารักดี ' เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย ถ้าไม่สังเกตุดี ๆ ก็จะมองไม่เห็น

แต่มีหรือจะรอดพ้นสายตาของกุนซือหน้าหยกไปได้

" ดังนั้นท่านแม่ทัพ รบกวนท่านช่วยสอน วรยุทธนางด้วยแล้วกัน "

" ทำไมเจ้าไม่สอนเองละ " เค้าไม่ตอบท่านแม่ทัพแต่หันกลับไปพูดกับน้องสาวแทน

" ไม่ใช่พี่ไม่อยากสอนเจ้า แต่พี่ต้องไปช่วยท่านราชครูคัดเลือกบัณฑิตใหม่ต่างหากเล้า "

" นายน้อยขอรับ รองแม่ทัพมู่ มาขอพบขอรับ " ห้าวชวน เดินเข้ามารายงาน ทำให้การสนทนาต้องหยุดชะงักลง

" พาเขาไปรอที่ห้องตำรา "

" ขอรับนายน้อย " ห้าวชวน รับคำแล้วเดินออกไป

" มู่เฉิน ก็มาที่นี่บ่อย เขากับเจ้าก็เคยเจอกันแล้วหลายครั้ง ถ้าให้เขาสอนก็คงไม่ใช่เรื่องยาก หากท่านแม่ทัพอนุญาต ข้าจะคุยกับเขาเอง "

พี่รองพูดพลางมองหน้าท่านแม่ทัพ ดูเหมือนจะขอความคิดเห็น ข้าจึงหันมาจองท่านแม่ทัพอย่างรอคำตอบเหมือนกัน

' ยังไงก็ต้องมีคนมาสอนเพื่อบังหน้าหากอยู่ ๆ เก่งวรยุทธ ขึ้นมาเองคงไม่มีใครเชื่อเป็นแน่ '

" ไม่ต้อง.. ..เดี๋ยวข้าสอนเอง นางเป็นถึง

ฮูหยินแม่ทัพ จะให้รองแม่ทัพมาสอนวรยุทธ ผู้คนทั่วแผ่นดินนี้คงคิดว่าข้าไม่มีปัญญาสอนแม้กระทั่ง

ฮูหยินของตัวเอง " พูดจบท่านแม่ทัพก็ทำหน้าบึ้ง แล้วเดินจากไป

" พี่รอง ท่านแม่ทัพเขาเป็นอะไรหรือเจ้า "

จ้าวฟางลู่มองตามหลังท่านแม่ทัพอย่างไม่เข้าใจ

' ก็แค่ถามความเห็นไม่ใช่หรอ ทำไมต้องโกรธด้วย เข้าใจยากเสียจริง '

" ไม่มีอะไรเขาแค่ทำไหน้ำส้มหกเฉย ๆ "

" หา! " ' นี่แค่หก แล้วถ้าแตกละจะขนาดไหนนะไม่อยากจะคิดเลย '

" ลู่เอ๋อ เจ้าดูเปลี่ยนไปมากเลยนะ "

" หือ .. เปลี่ยนยังไงหรือเข้าคะ "

" เจ้าดูสดใสร่าเริง ไม่ยึดถือกฎระเบียบมากไปเหมือนเมื่อก่อน "

" ข้าผ่านความเป็นความตายมาก็หลายครั้งแล้ว ในขณะนั้นข้ามีเรื่องมากมายที่อยากทำแต่กับไม่สามารกระทำได้ตามใจตน ครั้งนี้เมื่อได้รับโอกาส ข้าก็แค่อยากทำในสิ่งที่ใจปรารถนา เมื่อถึงเวลานั้น จะได้ไม่ต้องมีเรื่องให้เสียใจในภายหลังเจ้าค่ะ "

" เจ้าคิดได้ก็ดีแล้ว พี่ ๆ และท่านพ่ออยากเห็นเจ้ามีความสุข "

" เจ้าค่ะพี่รอง เอ่อ ท่านพ่อและพี่ใหญ่เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ "

" ท่านพ่อสบายดี ส่วนท่านพี่ของเจ้าก็มัวยุ่งอยู่กับงานใน กรมยุติธรรม ไม่ค่อยได้กลับจวนสักเท่าไหร่ "

" ฝากบอกพวกท่านด้วยนะเจ้าคะ ว่าข้าคิดถึงพวกท่านมากเลย และฝากพี่รองและพี่ใหญ่ดูแลท่านพ่อแทนข้าด้วยนะ "

" ได้ ๆ พี่ต้องไปแล้ว ส่วนเจ้าก็จงใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองต้องการเถอะ "

" ทราบแล้วเจ้าค่ะ โลกใบนี้มีพี่ใหญ่ กับท่านแม่ทัพอยู่ มีพวกเค้าช่วยกันแบกไว้คงไม่มีทางถล่มลงมาได้ง่าย ๆ หลอกเจ้าค่ะ ถ้าจะถล่มลงมาจริงก็ยังมีพี่รองกับท่านพ่ออยู่พวกท่านคงไม่ปล่อยให้ข้าเป็นอะไรหรอกใช่ไหมเจ้าคะ "

พี่รองมองนางด้วยรอยยิ้ม แววตาอบอุ่นและอ่อนโยน พร้อมเอามือมาลูบผมของนางเบา ๆ

' ครอบครัวที่อบอุ่นเช่นนี้ ข้าจะรักษาไว้ให้ดี '

ห้องตำรา

ท่านแม่ทัพมองแผนที่ ที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างใช้ความคิด ในแผนที่นี้ รองแม่ทัพ มู่เฉิน ได้

ทำเครื่องหมายจุดที่เป็นค่ายโจรเอาไว้แล้ว

มีทางเข้าหลายทาง นั่นก็แปลว่าพวกมันก็มีทางหนีหลายทางเช่นกัน

" พวกมันมีพรรคพวกเท่าไหร่ "

" ประมาณร้อยห้าสิบ ขอรับท่านพี่ แต่ทั้งหมดเป็นชายฉกรรจ์ พวกมันมีฝีมือพอตัวเลยขอรับ "

" ดูจากแผ่นที่ ที่เจ้าวาดแล้ว การเผชิญหน้ากันโดยตรงอาจทำให้เกิดความสูญเสียมากแน่

คงต้องใช้กลอุบายเข้าช่วย "

รองแม่ทัพมู่เฉิน พยักหน้าแล้วคิดตาม ตั้งแต่เล็กจนโตญาติผู้พี่ของเขาคนนี้ คิดอ่านรอบคอบและยึดถือเอาความปลอดภัยเป็นหลัก เขาจึงเต็มใจที่จะติดตามพี่ชายคนนี้ตลอดไป

" ถ้าอย่างนั้น ให้ข้านำทหารส่วนหนึ่งปลอมตัวเข้าไปป่วน ภายในค่ายของพวกมันก่อนดีหรือไม่ขอรับ "

" ก็ดี ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามนี้ เจ้าเข้าไปป่วนในค่าย ส่วนข้าจะนำทหารแบ่งออกเป็นสี่ส่วน บุกเข้าพร้อมกันทั้งสี่ทิศ คืนพรุ่งนี้เป็นคืนเดือนมืดง่ายต่อการพรางตัวเราจะลงมือในคืนพรุ่งนี้แล้วกัน "

" ข้าจะไปเตรียมการให้พร้อม "

" นายน้อยขอรับ ฮูหยินน้อยให้นำขนมมาให้ขอรับ " ห้าวชวนเดินมาพร้อมกับถือถาดขนมในมือเข้ามาวางลงบนโต๊ะ ส่งกลิ่นหอมลอยมาแตะจมูกของบุคคลทั้งสอง

ท่านแม่ทัพพยักหน้ารับพร้อมยิ้มนิด ๆ รองแม่ทัพ มู่เฉิน หยิบขนมถั่วเขียวเข้าปากแล้วทำหน้าแปลกใจ

" ขนมมีปัญญาหรอ " ท่านแม่ทัพถามพลางหยิบขนมเข้าปากบ้าง

' ก็อร่อยกว่าทุกวัน แถมหอมด้วย '

" เปล่าขอรับท่านพี่ แค่รสชาดของขนมค้อนข้างคุ้นเคยเหมือนกับเคยกินที่ไหนมาก่อน "

" อ๋อ..เมื่อเช้านี้ข้าเห็นฮูหยินน้อยกับเจียวซินเป็นคนทำขอรับ " ห้าวชวน รีบบอกสิ่งที่ตนรู้

" ถึงว่า ..เป็นคุณหนูจ้าว..เอ่อฮูหยินน้อยนี่เอง ถึงว่าเคยกินที่ไหน เป็นจวนสกุลจ้าวนี่เอง " มู่เฉิน ยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี แต่งจากท่านแม่ทัพที่ดูเหมือนจะไม่พอใจกับท่าทีสนิทสนมของฮูหยินและญาติผู้น้อง

' ต้องสนิทแค่ไหนกัน เจ้ากุนซือนั่นถึงกับกล้าเอ่ยปากขอให้ มู่เฉินสอนวรยุทธนาง นี่ข้าพลาดอะไรไปหรือเปล่า '