ทะลุมิติทั้งทีขอเป็นเศรษฐีนียุค 70

เสียงหวูดรถไฟแหลมยาวกรีดผ่านม่านอากาศ ขบวนรถจักรไอน้ำสีดำทะมึนกำลังเคลื่อนตัวอย่างอุ้ยอ้ายราวกับอสรพิษเหล็กขนาดยักษ์บนรางที่ทอดยาวสุดสายตา ภายในตู้โดยสารชั้นสามที่ทั้งแออัด เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อไคล กลิ่นสนิม และกลิ่นฝุ่นถ่านหินคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว

บนม้านั่งไม้แข็งกระด้าง มีร่างบอบบางของหญิงสาวผู้หนึ่งเอนซบอยู่กับขอบหน้าต่างที่พร่าเลือนด้วยไอละอองหมอก ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นวาบอยู่ในศีรษะราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง เสวี่ยหรง ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพตรงหน้าพร่าเลือน ก่อนที่ความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนจะหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนที่กำลังจะพังทลาย

ภาพของ หลินเสวี่ยหรง เจ้าของร่างเดิม..

เด็กสาวผู้งดงามราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ แต่ชีวิตกลับน่าสมเพชยิ่งกว่าอะไร ถูกแม่เลี้ยงใจยักษ์เฉดหัวออกจากบ้านหลังบิดาเสียชีวิต เพียงเพื่อเปิดทางให้ลูกสาวแท้ ๆ ของตนได้ครอบครองทุกสิ่งทุกอย่าง คำพูดสุดท้ายที่กรีดลึกลงในใจคือการตัดขาดอย่างไร้เยื่อใย พร้อมเงินสามร้อยหยวน และคูปองปันส่วนจำนวนหนึ่งที่โยนให้ราวกับเศษทาน

“เฮอะ! ช่างเป็นชีวิตที่น่าสมเพชเสียจริง” หลินเสวี่ยหรง หญิงสาวในศตวรรษที่ยี่สิบห้า แค่นเสียงในใจ ดวงตาหงส์ที่เคยหม่นหมองและหวาดกลัวอยู่เสมอ บัดนี้กลับทอประกายเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ กวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างประเมินสถานการณ์

“พวกเธอดูหล่อนสิ นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นเลย คงจะตกใจกลัวจนพูดไม่ออกแล้วล่ะมั้ง” เสียงแหลมเล็กเสียดแก้วหูมาจากกลุ่มเด็กสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ชิงเหอ หญิงสาวผู้มีใบหน้าตกกระ และริมฝีปากบางเฉียบเป็นผู้เอ่ยขึ้น เธอจ้องมองหลินเสวี่ยหรงด้วยแววตาอิจฉาริษยาอย่างไม่ปิดบัง

สหายหญิงอีกคนรีบเอ่ยผสมโรง

“ก็ดูรูปโฉมเธอสิ ขาวผ่องขนาดนั้น ผิวบางเสียยิ่งกว่า¹กระดาษซวนจื่อ จะไปตรากตรำทำงานในชนบทไหวได้ยังไงกัน”

ชิงเหอหัวเราะคิกคัก “ฉันว่านะ สวยอย่างกับตุ๊กตากระเบื้องแบบนี้ จะไปขุดดินไหวเรอะ เผลอ ๆ โดนแดดนิดโดนลมหน่อยก็คงละลายหายไปแล้วมั้ง!”

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังประสานกันราวกับเสียงกาในป่าช้า ผู้คนรอบข้างบางคนมองมาด้วยความสมเพช บางคนก็มองอย่างรอดูเรื่องสนุก หลินเสวี่ยหรงยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาจับจ้องทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้พวกปากหอยปากปูสนทนากันอย่างสนุกปาก

“เงียบไปเลยเห็นไหม คงจะจริงอย่างที่ฉันว่า” ชิงเหอเชิดหน้าอย่างผู้ชนะ “คนประเภทนี้ก็มีดีแค่หน้าตานั่นแหละ พอถึงเวลาต้องใช้แรงงานจริง ๆ ก็เป็นได้แค่ตัวถ่วง”

ทันใดนั้นเอง ร่างที่นิ่งงันราวรูปสลักก็ค่อย ๆ หันกลับมา เสมือนหงส์ที่สะบัดปีกอย่างเกียจคร้าน ดวงตาคู่งามที่บัดนี้ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น จับจ้องไปยังใบหน้าของผู้พูดอย่างตรงไปตรงมา ริมฝีปากแดงระเรื่อดุจผลอิงเถาแย้มออกช้า ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กลับเสียดแทงไปถึงกระดูก

“ก็ยังดีกว่าบางคนที่หน้าตาก็เหมือนดินที่โดนขุดแล้ว”

ประโยคแรกทำให้เสียงหัวเราะชะงักงัน ชิงเหอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

หลินเสวี่ยหรงเอียงคอเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายปิดฉาก

“อีกทั้ง ปากก็ยังเหม็นเหมือนปุ๋ยคอกอีก”

สิ้นเสียงของหลินเสวี่ยหรง ทั้งตู้โดยสารพลันเงียบกริบราวกับป่าช้ายามเที่ยงคืน!

ใบหน้าของชิงเหอแปรเปลี่ยนจากขาวเป็นเขียว จากเขียวเป็นม่วงคล้ำ เธออ้าปากค้างราวกับคนโดนตบหน้ากลางสี่แยก แต่กลับหาเสียงของตัวเองไม่เจอ คำพูดที่หลินเสวี่ยหรงเอ่ยออกมานั้นไม่หยาบคายแม้แต่น้อย แต่กลับคมกริบยิ่งกว่ามีดที่ถูกลับมาอย่างดี

สายตาของผู้คนรอบข้างเปลี่ยนไปในทันที จากความสมเพชในตัวหลินเสวี่ยหรง กลายเป็นความตกตะลึงและขบขันในตัวชิงเหอ

หลินเสวี่ยหรงไม่สนใจสายตาเหล่านั้นอีก รีบดึงสายตากลับมาทอดมองนอกหน้าต่างดังเดิม ทิ้งให้บรรยากาศอันน่ากระอักกระอ่วนปกคลุมกลุ่มของชิงเหอต่อไป

การเดินทางอันยาวนานบั่นทอนทั้งร่างกายและจิตใจ ทว่าเมื่อถึงเวลาปันส่วนอาหารเที่ยง ทุกคนต่างได้รับ²หมั่นโถวที่แข็งกระด้างราวกับก้อนหินคนละหนึ่งลูก พร้อมน้ำดื่มอีกครึ่งกระบอกไม้ไผ่ นี่คืออาหารอันโอชะสำหรับประทังชีวิตไปอีกหนึ่งมื้อ

หลินเสวี่ยหรงรับส่วนของตนมาอย่างเงียบ ๆ เธอไม่ได้คาดหวังความเลิศเลออะไรอยู่แล้ว แต่ในขณะที่เธอกำลังจะนำหมั่นโถวเข้าปาก สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นเหตุการณ์หนึ่ง เด็กหนุ่มที่นั่งเยื้องไปด้านหลังทำหมั่นโถวของตนหล่นลงบนพื้นรถไฟที่สกปรกโสโครก เขาตกใจ รีบก้มลงเก็บและปัดฝุ่นออกอย่างลวก ๆ ด้วยความเสียดาย ก่อนจะยัดมันเก็บไว้ข้างตัวด้วยสีหน้าเจื่อนสนิท

หลินเสวี่ยหรงหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากปรากฏรอยยิ้มที่ยากจะสังเกตเห็น

“นังคนชั้นต่ำนั่นกล้าดียังไงมาต่อว่าฉัน!” ชิงเหอกระซิบกับสหายด้วยความเดือดดาล “ฉันจะทำให้หล่อนไม่มีอะไรจะกินคอยดู!”

ว่าแล้วเธอก็อาศัยจังหวะที่รถไฟกระตุกอย่างรุนแรง แสร้งทำเป็นเซถลาเข้ามาทางหลินเสวี่ยหรง มือหนึ่งยื่นออกไปหมายจะฉกชิงหมั่นโถวในมือเธออย่างรวดเร็ว

ทว่าคนที่เร็วกว่าเธอ ก็คือหลินเสวี่ยหรง!

ในเสี้ยววินาทีที่ชิงเหอพุ่งเข้ามา หลินเสวี่ยหรงผู้เตรียมพร้อมอยู่แล้วขยับตัวเพียงเล็กน้อย มือที่ถือหมั่นโถวอยู่ลดต่ำลงวูบหนึ่ง สลับสับเปลี่ยนกับก้อนหมั่นโถวที่เธอแอบหยิบมาจากเด็กหนุ่มคนนั้นตอนที่เขาเผลอได้อย่างแนบเนียน การเคลื่อนไหวของเธอราบรื่นและรวดเร็วราวกับสายลม ไม่มีใครสังเกตเห็น ยกเว้นดวงตาคู่หนึ่งที่เฝ้ามองอยู่เงียบ ๆ

“ว้าย!” ชิงเหอร้องขึ้นเบา ๆ เมื่อคว้าหมั่นโถวมาไว้ในมือได้สำเร็จ เธอยืดตัวขึ้น ยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ “ขอโทษด้วยนะสหายหลิน มือฉันมันไถลไปหน่อย”

หลินเสวี่ยหรงทำเพียงปรายตามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่ได้เอื้อนเอ่ยวาจาใด ๆ

ชิงเหอรู้สึกราวกับตนเองชกไปบนปุยฝ้าย เธอแค่นเสียงอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันไปอวดสหายแล้วงับหมั่นโถวที่แย่งมาได้เข้าปากไปคำใหญ่หมายจะเย้ยหยัน

ทันใดนั้น!

สีหน้าของเธอก็แปรเปลี่ยนไป รสชาติฝาดเฝื่อน และสัมผัสกรุบกรับของเศษดินทรายทำให้รอยยิ้มของเธอแข็งค้าง เธอพยายามจะกลืน แต่ก็ทำไม่ได้ จะคายก็อับอายผู้คน ใบหน้าจึงบิดเบี้ยวจนน่าขัน

“อุ๊บ!”

ขณะเดียวกันนั้นเอง หลินเสวี่ยหรงก็ค้นพบบางอย่างข้างตัวเธอ

“อ๊ะ! หมั่นโถวของฉันอยู่นี่นี่เอง เกือบจะคิดว่าหายไปซะแล้ว” เธอหยิบหมั่นโถวก้อนที่สะอาดสะอ้านของตนขึ้นมา กัดกินอย่างละเมียดละไม ท่าทางสง่างามราวเธอหงส์กำลังจิบน้ำค้าง

ภาพนั้นบาดตาลึกเข้าไปในใจของชิงเหอ เธออยากจะอาละวาดแต่ก็จุกอยู่ในลำคอ ได้แต่ไอค่อกแค่กออกมาอย่างน่าสมเพช

เรื่องราวทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของ อวี๋ซิน เด็กสาวผู้เงียบขรึมที่นั่งอยู่ไม่ไกล เธอเห็นการกระทำอันรวดเร็ว และเฉียบขาดของหลินเสวี่ยหรงทั้งหมด ดวงตาของเธอทอประกายประหลาดใจระคนชื่นชม เธอไม่เคยเห็นใครเอาคืนได้อย่างเจ็บแสบโดยไม่ต้องขยับปากแบบนี้มาก่อน

อวี๋ซินมองหลินเสวี่ยหรงที่นั่งกินหมั่นโถวอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้มของตน ในใจของเธอได้ตัดสินแล้วว่า หญิงสาวที่งดงามราวภาพวาดแต่กลับร้ายกาจราวกับเธอพญาผู้นี้ คือคนที่เธอสมควรจะผูกมิตรด้วยที่สุด

หลังจากที่อสรพิษเหล็กได้ปลดปล่อยผู้โดยสารกลุ่มสุดท้ายลงแล้ว มันก็ส่งเสียงคำรามกึกก้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเคลื่อนตัวจากไป ทิ้งไว้เพียงกลุ่มยุวชนปัญญาชนจากเมืองใหญ่ให้ยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางสถานีรถไฟเล็ก ๆ ที่ดูรกร้างว่างเปล่า

เบื้องหน้าของพวกเขาคือถนนดินลูกรังที่ทอดยาวเข้าไปในหุบเขา สองข้างทางมีเพียงผืนดินสีเหลืองแห้งแล้งแตกระแหง มองสุดลูกหูลูกตาไม่เห็นแม้แต่เงาของความเจริญ กลิ่นดินและกลิ่นมูลสัตว์ลอยมาปะทะจมูก เป็นการต้อนรับที่ไม่น่าพิสมัยนัก ความฝันสวยหรูเกี่ยวกับการอุทิศตนเพื่อมาตุภูมิในชนบทของหลายคน พลันสลายไปในบัดดล

ไม่นานนัก ก็มีเสียงเกวียนเทียมม้าดังมาจากปลายถนน ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งถือแส้ควบคุมม้าผอมโซให้เคลื่อนมาจอดตรงหน้ากลุ่มยุวชน เขาคือ ผู้ใหญ่บ้านสือ ผิวของเขาคล้ำแดด ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยความกรำงานหนัก แต่ดวงตากลับคมปลาบดุจเหยี่ยวที่มองทะลุปรุโปร่งไปถึงจิตใจคน

“พวกเธอคือกลุ่มยุวชนปัญญาชนที่ถูกส่งมาใช่ไหม?” น้ำเสียงของเขาห้วน และไร้ซึ่งการต้อนรับขับสู้ใด ๆ

ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มก้าวไปข้างหน้าแล้วตอบอย่างนอบน้อม

“ใช่แล้วครับ พวกเราเพิ่งเดินทางมาถึง”

“อืม” ผู้ใหญ่บ้านสือพยักหน้ารับรู้ “สัมภาระเอาขึ้นเกวียน ส่วนคนก็เดินตามมา อย่าโอ้เอ้ ฉันไม่มีเวลาทั้งวัน”

สิ้นคำสั่ง ทุกคนก็รีบยกหีบสมบัติของตนขึ้นบนเกวียนอย่างทุลักทุเล ก่อนจะเดินเรียงแถวตามหลังเกวียนเข้าไปในหมู่บ้านที่ราวกับถูกกาลเวลาลืมเลือน ยิ่งเดินลึกเข้าไป ความสิ้นหวังก็ยิ่งจับขั้วหัวใจของเหล่าปัญญาชนจากเมืองหลวง บ้านเรือนส่วนใหญ่ทำจากดินเหนียวและฟาง หลังคามุงด้วยหญ้าแห้ง เด็ก ๆ ที่วิ่งเล่นอยู่ตามทางก็สวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ขาด ๆ เนื้อตัวมอมแมม สายตาของชาวบ้านที่มองมานั้นหลากหลาย ทั้งอยากรู้อยากเห็น ระแวงสงสัย และบางสายตาก็แฝงไว้ด้วยความเฉยชา

มีเพียงหลินเสวี่ยหรงเท่านั้นที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เธอกวาดสายตามองทุกสิ่งทุกอย่างด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ ในสมองกำลังประมวลผลและเปรียบเทียบข้อมูลกับยุคสมัยที่ตนจากมา ที่นี่ขาดแคลนทุกอย่าง

ซึ่งหมายความว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอมีในมิตินั้น ล้วนแต่เป็นสมบัติล้ำค่า!

เกวียนมาหยุดลงหน้ากระท่อมดินขนาดใหญ่หลังหนึ่งที่ดูเก่าแก่ และทรุดโทรมกว่าบ้านหลังอื่น ๆ ในละแวกนั้น หลังคามีรอยรั่วอยู่หลายแห่ง กระดาษที่เคยแปะอยู่บนช่องหน้าต่างก็ฉีกขาดวิ่นแหว่ง ปล่อยให้ลมหนาวพัดเข้ามาได้อย่างอิสระ

“ถึงแล้ว” ผู้ใหญ่บ้านสือเอ่ยเสียงเรียบ “นี่คือบ้านยุวชน ที่พักของพวกเธอ จัดแจงกันเอาเองว่าจะนอนตรงไหน”

ชิงเหอเบ้ปากด้วยความรังเกียจ

“นี่จะให้พวกเราอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ?! ที่แบบนี้มันจะต่างอะไรกับคอกหมู!!!”

แววตาของผู้ใหญ่บ้านสือตวัดมองหล่อนอย่างเย็นชา

“ในหมู่บ้านต้าซานของเรา แม้แต่คอกหมูก็ยังมีประโยชน์กว่าคนที่ไม่ทำงาน” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “จำไว้ให้ดี พรุ่งนี้เช้าตอนฟ้าสาง ให้มารวมตัวกันที่ลานหมู่บ้านเพื่อรับมอบหมายงาน ใครมาสายจะถูกหักคะแนนสะสม ที่นี่.. หมู่บ้านของเราไม่เลี้ยงดูคนขี้เกียจ”