ภารกิจแรก ฟื้นฟูความจำ

กู้เฉียวจิงรู้สึกได้พักเต็มอิ่ม  จนกระทั่งเกือบเที่ยงจึงมีฝีเท้าเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตู  สัมผัสของเธอยังเฉียบคมทำให้นางลืมตาขึ้น  สักพักก็มีเสียงใสกระจ่างขานจากข้างนอก

          “ท่านแม่..ข้าเข้าไปนะขอรับ”

          เด็กน้อยไม่รอคำตอบ  เปิดประตูแล้วเดินเข้ามาหยุดฝีเท้ายืนอยู่ข้างเตียงมองมารดา  กู้เฉียวจิงรีบหลับตาและรับรู้ว่ากำลังถูกอีกฝ่ายพินิจอยู่  มือน้อย ๆ มาแตะที่แขนของเธอพลางเขย่าเบา ๆ

          “ท่านแม่..ท่านพ่อบอกข้าเอาไว้ว่า หากเที่ยงแล้วท่านยังไม่ตื่นให้มาปลุกท่าน  ท่านตื่นขึ้นมาทานอะไรสักหน่อยเถอะขอรับ” 

          หญิงสาวคล้ายพยายามลืมตาขึ้น  นางมองเด็กชายน้อยตรงหน้า นี่คือบุตรชายของนาง  กู้ซวิน  ทั้งที่ความทรงจำไม่ใช่ของเธอทว่ากลับมีความอบอุ่นสายหนึ่งวิ่งไปทั่วร่าง  นางปรายสายตามองไปยังมือน้อย ๆ  ใช่แล้วมันถ่ายทอดมาจากตรงนั้น

           นางลุกขึ้นนั่งพลางเอ่ยถาม 

“ท่านพ่อเจ้า  ยังไม่กลับมาอีกหรือ” 

เด็กน้อยส่ายหน้า  “ท่านพ่อสั่งความไว้  วันนี้จะเข้าป่าลึกอาจจะกลับมาตอนตะวันตกดินขอรับ   ท่านพ่อต้มโจ๊กหมูเอาไว้  ข้าอุ่นไว้ตลอดเวลา  เดี๋ยวข้าไปยกน้ำมาให้ท่านแม่ล้างหน้าล้างตาจะได้ทานข้าวนะขอรับ”

กู้เฉียวจิงไม่เคยได้รับการดูแลเอาใจใส่เช่นนี้มาก่อน  จึงอดตื้นตันซาบซึ้งไปกับเด็กน้อยไม่ได้  อดีตนักฆ่าอย่างกู้เฉียวจิงจึงคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

“ลำบากเจ้าแล้ว”

เด็กน้อยรีบวิ่งออกไปเอาน้ำ  พลางคอยปรนนิบัติมารดาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง จากนั้นก็ออกไปตักโจ๊กใส่ถ้วยรอกู้เฉียวจิง ดูน่ารักน่าเอ็นดู 

          ในขณะที่ทานโจ๊ก กู้เฉียวจิงพลางนึกถึงชะตาของกู้ซวิน หลังจากเข้าตระกูลเสิ่น   ทว่ารายละเอียดตัวประกอบเล็ก ๆ มีน้อยมากกล่าวถึงไม่กี่ฉาก  นางจำได้ว่าเด็กคนนี้ออกรบกับเสิ่นเยี่ยหง ได้รับบาดเจ็บจนเสียชีวิต  ตอนนั้นเองที่กู้เฉียวจิงคลั่งเกือบเสียสติ 

          เด็กที่แสนดีขนาดนี้กลับต้องมาตาย  นักเขียนชะตาโหดร้ายไม่เบา   หลังจากทานอิ่มแล้ว  พักผ่อนครึ่งค่อนวัน  เรี่ยวแรงพลังก็ได้คืนมาหลายส่วน  กู้เฉียวจิงบิดตัวไปมา

          “แม่จะออกไปเดินดูสวนเสียหน่อย”

กู้ซวินรีบออกมาห้ามปราม  “ไม่ได้นะขอรับท่านแม่  ท่านจะไม่สบายเอาได้  ท่านพ่อสั่งเอาไว้ให้ท่านพักผ่อนอยู่ที่เรือนเท่านั้น”

กู้เฉียวจิงเอามือลูบแขนบุตรชายเบา ๆ  “แม่เบื่อที่จะอยู่ในห้องแล้ว  ไม่ต้องห่วงแม่จะรับผิดกับพ่อเจ้าเอง”

“ข้าไม่ได้กลัวท่านพ่อจะดุ  แต่กลัวท่านไม่สบาย”

“แม่เข้าใจแล้ว  ถ้าแม่รู้สึกเหนื่อยจะรีบพักไม่ฝืนตนเองเด็ดขาดได้หรือไม่”   กู้ซวินรู้ไม่อาจจะห้ามปรามมารดาจึงพยักหน้าและเดินตามออกไป 

แม้ตัวเรือนจะหลังเล็กทว่าก็เก็บกวาดสะอาดสะอ้าน       กู้เฉียวจิง พลางมองไปรอบ ๆ  นางไม่คิดจะปรับเปลี่ยนสิ่งใดของที่นี่  เพราะคืนนี้หลังเสิ่นเยี่ยหงฟื้นความทรงจำ  ภายใน 1-2  วันเธอจะต้องเดินทางไปเมืองหลวงกับเขาและแน่นอนที่นี่ไม่มีสิ่งที่ควรคู่จะนำไปด้วย ทุกอย่างล้วนมีพร้อมในจวนตระกูลเสิ่น 

ในขณะที่กู้เฉียวจิงนั่งเล่นเอนกายอยู่บริเวณกลางเรือน  กู้ซวินก็เอาผ้าห่มที่นอนของนางออกมาผึงแดดไม่มีท่าทีเกียจคร้านหรือเคืองมารดาแม้แต่น้อย  ยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกรักใคร่เด็กน้อยมากขึ้นไปอีก  ตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงเรื่อย ๆ มันใกล้จะลับขอบฟ้า  เสิ่นเยี่ยหงก็กลับมาถึงเรือน

เมื่อประตูเข้ามา  เห็นกู้เฉียวจิงยืนรอรับอยู่  ใบหน้าคมคายเข้มก็ระบายเต็มไปด้วยความอบอุ่น  บุรุษในความทรงจำกับได้มาเห็นตรงหน้าให้ความรู้สึกลึกซึ้งแตกต่างกัน  ที่สำคัญชายผู้นี้หาได้มีความเย็นชาเฉกเช่นในนิยายบรรยาย  กลิ่นอายไม่มีรัศมีเข็นฆ่าอย่างที่แม่ทัพเสิ่นควรจะเป็นแม้แต่น้อย 

เป็นเพียงชายคนหนึ่งที่เธอได้ผ่านช่วงเวลาเร้าร้อนสัมผัสใกล้ชิดกัน  เป็นสามีที่อ่อนโยนอบอุ่นให้ภรรยาและบุตรชาย  ดวงตาที่จ้องมองมาทำให้หัวใจของเธออุ่นซ่านไปทั้งหัวใจ  พลันใจของกู้เฉียวจิงก็รู้สึกสั่นคลอน   หากอยู่ที่นี่ด้วยกันเช่นนี้ต่อไปชีวิตคงสงบและดีไม่น้อย นางอดขำตนเองไม่ได้  ไม่ใช่ว่าจิตวิญญาณของกู้เฉียวจิงคนเดิมกลืนกินนางไปแล้วกระมั้ง

“คิดอะไรอยู่หรือ” 

เสิ่นเยี่ยหงเดินเข้ามาปัดปอยผมตรงหน้าของภรรยาด้วยความมืออันแผ่วเบาอ่อนโยน

“เปล่าเจ้าค่ะ...ข้าแค่รู้สึกโชคดีที่มีท่านอยู่”

“ข้าก็เช่นกัน...เจ้ามาดูสิ  ในที่สุดข้าก็จับจิ้งจอกได้ เฝ้ารอมาตั้งนานก็สำเร็จหนังของมันจะเอาทำเสื้อคลุมขนจิ้งจอกกันหนาวให้เจ้าได้แล้ว”

กู้เฉียวจิงยิ้มอ่อนหวาน  “ท่านพี่...แต่ว่าหนังจิ้งจอกขายได้ราคายิ่งนัก  ท่านเอาไปขายเถอะ มันล้ำค่าจนเกินไป”

“ได้อย่างไร...ข้าตั้งใจนำมาให้เจ้านะ สำหรับเจ้าไม่มีสิ่งใดล้ำค่าเกินไป...เจ้าไม่ต้องกังวลเนื้อไก่ป่าพวกนั้น  ก็ขายได้ราคา”

“ท่านพ่อ  พรุ่งนี้ท่านจะเข้าไปในเมืองหรือไม่ขอรับ”

“ไปสิ  เราจะไปขายไก่ป่ากัน”

“ข้าไปด้วยนะขอรับ”

“อืม..ไปด้วยกัน ไว้โตกว่านี้สักหน่อย พ่อจะพาไปล่าสัตว์ด้วย” 

ครอบครัวสุขสรรค์อบอุ่นยิ่งนัก  นัยน์ตาของกู้เฉียวจิงแววหมองหม่นหลุบต่ำลง  หลังจากเสิ่นเยี่ยหงคืนความทรงจำ  ทุกอย่างก็อาจจะสลายไป  นางรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง 

“ข้าจะต้มข้าว  ท่านพี่ไปอาบน้ำเถอะ...”

“ได้ ๆ ซวินเอาไก่พวกนี้ไปขังไว้  วันนี้พ่อจะย่างเนื้อจิ้งจอกให้พวกเจ้ากิน”

หลังจากทานข้าวเสร็จเตรียมจะเข้านอน กู้เฉียวจิงก็หยิบยาออกมาในฐานะเป็นนักฆ่าเรื่องวางยาไม่ใช่เรื่องยาก 

“ท่านพี่ดื่มน้ำเสียหน่อยเจ้าค่ะ”

เสิ่นเยี่ยหงรับน้ำมาจากภรรยา  พลางส่งสายตาหวานซึ้งเจตนาในแววตาชัดเจนคืนนี้เขาจะเคี้ยวกร่ำนางเช่นเคยกู้เฉียวจิงยิ้มเอียงอาย  ความจริงนางไม่ได้อ่อนแอ่อันใด  เพราะแต่ละคืนนางไม่ได้พักผ่อนเลยต่างหาก 

ขณะที่เสิ่นเยี่ยหงกำลังดื่มน้ำ  กู้เฉียวจิงพลันรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง  ภายในใจรู้สึกกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็น  นางปลอบให้ใจสงบลง  นี่คงเป็นนิสัยของเจ้าของเดิม

 “น้องหญิงเข้านอนกันเถอะ”

หลังจากดื่มน้ำเสร็จ  เสิ่นเยี่ยหงก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาพร้อมจะขึ้นเตียงแล้วเมื่อโน้มกายทับร่างมือใหญ่ของเขาก็ลูบไล้ไปทั่วร่างของหญิงสาว  กู้เฉียวจิงสั่นสะท้านถึงจะอย่างไรเสิ่นเยี่ยหงก็นับว่าเป็นบุรุษแปลกหน้า  ทำให้การแสดงออกดูเขินอายและไร้เดียงสา  กระตุ้นอารมณ์ของเสิ่นเยี่ยหงให้ฮึกเหิม 

ทว่าไม่ทันที่เขาจะสอดประสานพลันรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างรุนแรง 

“โอ้ย!!” 

ชายหนุ่มเอามือกุมหัวที่เหมือนกำลังจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ  กู้เฉียวจิงเบิกตากว้างอย่างตกใจนางไม่คาดว่าเสิ่นเยี่ยหงจะมีอาการตอบสนองเช่นนี้

“ท่านพี่..ท่านเป็นอะไร”  

สิ้นคำถาม  เสิ่นเยี่ยหงก็หมดสติไป  กู้เฉียวจิงจะเขย่าอย่างไรก็ไม่ได้สติ       

 หลังจากตรวจดูอาการดูเหมือนว่าจะแค่หมดสติไปเท่านั้น  กู้เฉียวจิงถอนหายใจโล่งอก  นางหยิบยาขึ้นมาอ่านว่ามีคำเตือนหรือไม่  ข้างขวดมีตัวหนังสือเล็ก ๆ อยู่ ๆ เมื่อเพ่งดูก็เห็นอักษรชัดเจนเขียนเอาไว้  

อาการข้างเคียง   ปวดหัวอย่างรุนแรง

           กู้เฉียงจิงสบถคำหยาบในใจ 

แต่ก็ช่างเถอะเป็นนางเองที่ไม่ระวัง  หลังจากนั้นนางก็นำขวดยากลับไปวางที่เดิม  นั่งไปเฝ้าไปเกือบสองชั่วยามเสิ่นเยี่ยหงก็ยังไม่ได้สติ  กู้เฉียวจิงจึงคล้อยหลับไป

          จวบจนกลางดึก  เสิ่นเยี่ยหงก็ลืมตาขึ้น

          แววตาชายหนุ่มหาได้เป็นเช่นเดิม