6 ความลับเปิดเผย

เพราะเมื่อเช้ากินข้าวไม่อิ่ม เมื่อออกมาทำงานสักพักเขาก็หิวข้าวเสียแล้ว วันนี้ไม่มีอะไรมากมาย เขาจึงใช้เสมียนออกไปทำแทน แล้วจดบัญชีมารายงานตน เขายังติดใจอาหารที่เรือนหลังสวนไม่หายรสชาติเช่นนี้เขาไม่ค่อยได้กินมานานแล้ว จึงกลับไปที่เรือนหลังสวนอีกครา

เมื่อมาถึงโม่เสี่ยวทงก็ถึงกับอึ้ง เมื่อฮูหยินใบ้ของเขากำลังบรรเลงพิณอยู่กลางสวนดอกไม้ ใบหน้างามคลี่ยิ้มหวานราวกับมีความสุขกับสิ่งที่รัก สายลมพัดแผ่วปอยผมของอวี่เจียงลี่พัดปลิว ร่างบางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อนงามตา ขับกับผิวขาวผ่อง ท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้อีกทั้งเพลงที่บรรเลงยังเป็นเพลงที่โม่เสี่ยวท่งเเสนจะคุ้นหูยิ่งนัก เขาเคยได้ยินบ่อยครั้งในหอคณิกาอู๋ฮวา

เมื่อเพลงจบก็มีเสียงปรบมือจากใครบางคน ร่างบุรุษใบหน้างามพริ้มแต่งเเต้มพวงแก้มเเละเรียวปากด้วยชาดสีแดง ท่าทีอันเเสนคุ้นตานั่นมัน…

เถ้าเเก่อู๋ แห่งหอคณิกาอู๋ฮวา

เขามาทำอะไรที่นี่?

"ไพเราะมากเลยฮูหยิน ข้าเพียงสอนท่านเพียงสามวัน แต่ท่านกลับจดจำท่วงทำนองได้ถึงเพียงนี้ เห็นทีหากฮูหยินคิดจะเป็นนักดนตรี ข้าคงตกงานแล้วกระมัง"

"อาจารย์กล่าวเกินไป ข้าเล่นเพียงความชอบไม่ได้คิดจะยึดเป็นอาชีพ"คนงามตอบเสียงหวานโม่เสี่ยวท่งถึงกับอึ้ง

เหตุใดนางจึงพูดได้?

นางเป็นใบ้มิใช่หรือ?

"เสียงหวานปานนี้ ฮูหยินจะไม่เรียนร้องเพลงหรอกหรือ? ข้าสอนให้ไม่คิดสักตำลึงเลยนะ"

"วันๆ ข้าเเทบจะไม่เอ่ยคำ เกรงผู้คนจะตกใจเอาหน่ะสิ"เสียงพูดคุยของคนทั้งคู่ทำคนยืนอยู่ร่างสะท้าน ความโกธรระคนสับสนหลากหลายอารมณ์ปนเปกันไป

โม่เสี่ยวทางไร้ซึ่งความหิวโหยรุดไปยังเรือนมารดาทันที เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าเเท้จริงแล้วนางเป็นอะไรกันเเน่

นางมิได้เป็นบ้าใบ้อย่างที่เขาเข้าใจมาตลอดห้าปีหรอกหรือ?

"ข้าไม่เคยบอกว่านางเป็นใบ้"น้ำเสียงเรียบเฉยของมารดาทำโม่เสี่ยวท่งโมโหอีกเป็นเท่าตัว

"หมายความว่ายังไง? "โม่เสี่ยวท่งยิ่งตกใจเมื่อได้ยินคำกล่าวมารดา เขามองไปที่คนรับใช้คนอื่นๆ จางฉีแม่บ้านคนสนิทของหนีฉางฮูหยินพยักหน้า นางไม่ได้เป็นใบ้ดั่งเขาคิดจริงๆ

"นางแค่ไม่ค่อยพูด ไม่ได้แปลว่านางเป็นใบ้"

"แต่นางไม่เคยเอ่ยคำใดกับข้า"

"แล้วที่ผ่านมาเจ้าเคยสนใจนางหรือไม่? "คำเอ่ยของมารดาทำโม่เสี่ยวท่งหน้าชา

ที่ผ่านมาเขาไม่เคยแม้จะชายตาแลนาง กระทั่งใบหน้าของนางเขาก็ไม่เคยมองให้ชัดเลยสักครั้ง

"............."

"แล้วอย่างนี้จะให้นางเอ่ยคำใดกับเจ้า? เจ้าบอกว่าข้าเอาอกเอาใจแต่นาง สร้างเรือนให้นางอยู่ สร้างสวนให้นางเดินเล่น จ้างอาจารย์มาสอนหนังสือให้นาง นั้นเพราะอะไร? ไม่ใช่เพราะเจ้าละเลยหน้าที่ที่สามีพึ่งกระทำหรอกรึ? "

สามีเองเมื่อแต่ภรรยาเข้าจวนก็มีหน้าที่ต้องดูเเลภรรยา แต่งเข้ามากี่คนก็ต้องดูเเลให้เท่าเทียม หากแต่ความจริงข้อนี้โม่เสี่ยวท่งพูดอะไรไม่ออก

"แต่ถึงอย่างไร นางก็ควรพูดกับข้า!"

🌻......น้อนพูดกับทุกคนยกเว้น....สามี😅