โปรดอย่ารักข้าเพียงเพราะนางสนม

ในค่ำคืนที่สายฝนโปรยปรายอย่างหนัก ร่างของ ‘หลินหลาน’ หญิงสาววัยยี่สิบห้าปีในชุดลำลองสีดำยืดแน่นยืนสั่นสะท้านอยู่ตรงขอบหน้าผาชัน ท้องฟ้าดำดำคลุมคลั่ง ไม่มีแม้แต่แสงจันทร์หรือดาวที่ส่องแสง ความผิดหวังและบาดแผลจากความรักที่ถูกหักหลังทำให้สมองของเธอมืดแปดด้าน คำพูดของคนรักที่ทิ้งเธอ — “เธอไม่เคยมีค่าเลย” — ยังคงดังอยู่ในหัวเหมือนเสียงก้อง

“จบๆ ไปเสียที ชีวิตเฮงซวยแบบนี้...” เธอสูดหายใจเข้าลึก ลมชื้นเย็นเจ็บคอ ก้าวเท้าไปข้างหน้าจนปลายรองเท้าผ้าใบยื่นออกไปพ้นขอบเหว ความลึกเบื้องล่างที่มองไม่เห็นพื้นทำให้หัวใจเธอเต้นตึกตัก ร่างกายสั่นเพราะความหนาวและความกล้าที่ต้องทำสิ่งนี้

ทว่า เมื่อสายตาปะทะกับความมืดมิดและเสียงลมฟัดกระหน่ำจากเบื้องล่าง ความกลัวสายหนึ่งก็พุ่งวาบขึ้นมาจากปลายเท้าไปทั่วทั้งร่าง

‘เชี่ย... สูงขนาดนี้ ตกลงไปกระดูกแตกตาย มันต้องเจ็บมากแน่ๆ เลยว่ะ’

หลินหลานกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ ความกล้าเมื่อครู่หดหายไปจนหมดสิ้น เธอเห็นภาพตัวเองนอนทรมานกับกระดูกหัก ไม่มีใครมาช่วย จนมีเลือดไหลจนเสียชีวิต “ไม่เอาดีกว่าว่ะ เกิดไม่ตายทันทีแล้วต้องนอนทรมานกระดูกหักอยู่ข้างล่างนั่นใครจะช่วย กลัวเจ็บว่ะ กลับบ้านไปนอนกินพาราดีกว่า”

เธอม้วนตัวหันหลังเตรียมจะก้าวเท้ากลับ แต่ก้อนหินเจ้ากรรมใต้พื้นรองเท้ากลับลื่นตะไคร่น้ำจากสายฝน!

“เหวออออ!”

ร่างของหลินหลานเสียหลักลอยคว้างกลางอากาศ ความกลัวเจ็บเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด สายลมบาดผิวหนังทำให้เธอเรียกหายใจไม่ออก ขณะที่ร่างของเธอทุ่มร่วงลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่สติจะดับสูญคือความเจ็บปวดรวดเร็วที่ศีรษะปะทะเข้ากับบางอย่างอย่างแรง — เสียงดังแกร๊งก่อนที่โลกจะดับดำไปทั้งหมด

...

“พระสนม! พระสนมเพคะ! ฟื้นแล้วหรือเพคะ!”

เสียงโวยวายข้างหูพร้อมกับแรงสั่นที่ไหล่ทำให้หลินหลานค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก แสงแดดช่วงเช้าส่องเข้ามาผ่านร่องหน้าต่างทำให้เธอต้องปิดตาเหน็บหน้าอีกครั้ง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกำยานโบราณและสายลมที่พัดผ่านร่องหน้าต่างไม้ทำให้เธอต้องขมวดคิ้ว

พอมองไปรอบๆ เธอก็ต้องตกตะลึง ที่นี่ไม่ใช่พื้นดินที่เธอคิดจะตกลง แต่เป็นห้องนอนโบราณที่สวยงาม เตียงสี่เสาสลักลายดอกไม้และมังกร ผ้าม่านสีชมพูลหวานลอยลื่น และสตรีในชุดโบราณผ้าไหมสีเขียวรวบผมทรงแปลกๆ กำลังร้องไห้น้ำตานองหน้าอยู่ข้างเตียง มือคล้องผ้าเช็ดน้ำตา

“ที่นี่... โรงพยาบาลเหรอ? แล้วทำไมแต่งตัวกันแบบนี้” หลินหลานพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ศีรษะปวดขนาดใหญ่ทำให้เธอแรงไม่ถูก มันไม่ใช่เพียงเท่านั้น — เธอรู้สึกงงงวยเมื่อเห็นมือของตัวเองที่สวมเสื้อแขนยาวผ้าไหมเนื้อนุ่มลายปักพิถีพิถัน สีผิวสว่างกว่าปกติ และมีรอยปักลายเล็กๆ ที่ข้อมือซ้ายที่เธอไม่เคยมีมาก่อน

“พระสนมทรงจำสิ่งใดไม่ได้เลยหรือเพคะ! ข้ากระหม่อม ‘เสี่ยวถาว’ ไงเพคะ หลังจากที่พระสนมตกน้ำไปเมื่อสองวันก่อน อ่องเต้ก็ไม่เคยเสด็จมาเยี่ยมเลยสักครั้ง...” สาวใช้ร้องไห้กระงิกร้องโอดครวญ ตาแดงเหลือดจากการร้องไห้มาก

หลินหลานนิ่งอึ้งไปหลายวินาที ภาพความทรงจำประหลาดที่ไม่ใช่ของเธอเริ่มไหลถาโถมเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว — ร่างนี้คือ ‘หลินซินเอ๋อร์’ สนมลำดับที่ห้าของอ๋องเต้ผู้ครองแผ่นดิน ‘สุราษฎร์สวัสดิ์’ เป็นสนมไร้ค่าที่ตระกูลไร้อำนาจ ไร้ความสำคัญในสายตาอ๋องเต้ และมักจะถูกสนมคนอื่นแกล้งอยู่เสมอ เพราะเธอไม่สวยเท่าพวกเขา ไม่มีทรัพย์สิน และไม่เคยได้รับความรักจากอ๋องเต้เลย

‘เดี๋ยวนะ... นี่ฉันตกเหวตาย แล้วมาสิงร่างสนมในยุคโบราณเนี่ยนะ?!’

หลินหลานยกมือขึ้นเขกหัวตัวเองแรงๆ หนึ่งที “โอ๊ย! เจ็บ!”

เธอยังเจ็บ แสดงว่าไม่ได้ฝัน! ความตื่นตระหนกเริ่มเข้าครอบงำ เธอไม่ได้อยากมาอยู่ยุคโบราณที่ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีชักโครก ไม่มีน้ำประปาแบบนี้ และไม่มีแม้แต่ขนมปังหรือกาแฟ! เธอต้องการกลับไปยังยุคของเธอ ที่มีเพื่อนๆ ที่รัก และแม้จะเสียใจก็ยังมีทางเลือก

“ไม่ได้การแล้ว... ข้าต้องกลับบ้าน!” หลินหลานพึมพำพลางพุ่งตัวลุกออกจากเตียง แม้ว่าศีรษะจะยังคงปวดขนาดใหญ่

“พระสนมจะเสด็จไปไหนเพคะ!” เสี่ยวถาวตกใจรีบวิ่งตาม มือรีบจับแขนของเธอไว้

หลินหลานวิ่งออกไปที่ระเบียงตำหนัก สายตามองเห็นสระน้ำขนาดใหญ่กลางสวน ทะเลาะน้ำใสจนเห็นก้น บริเวณรอบๆ ปกคลุมด้วยต้นไม้และดอกไม้สวยงาม เธอคิดในใจว่าถ้าตกน้ำสลบไปอีกรอบ อาจจะตื่นขึ้นมาในห้อง ICU ยุคปัจจุบันก็ได้! นี่คือทางเดียวที่เธอคิดได้

เธอวิ่งตรงไปที่ขอบสระ เตรียมจะทิ้งตัวลงไป แต่พอเห็นความลึกและเย็นเยียบของน้ำในสระ ชะงักกึกทันที!

‘ถ้าจมน้ำมันจะอึดอัดจนปอดระเบิดเลยนะ... กลัวทรมานอะ! ตกเหวว่าเจ็บแล้วตกน้ำอีกจะทรมานขนาดไหน’

ขณะที่หลินหลานกำลังยืนลังเลก้มๆ เงยๆ อยู่ขอบสระ มือยกขึ้นเตรียมจะกระโดดแต่ก็หยุดอยู่เสมอ เสียงทรงอำนาจและเย็นชาของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว

“ทำอะไรของเจ้า! สนมห้า”

หลินหลานหันกลับไปมอง เจ้าของเสียงคือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมมังกรสีดำปักทองที่สวยงาม สายผมดำสไตล์โบราณทรงสูง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับรูปสลักที่คัดสรรมา แต่สายตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความรังเกียจและระอาใจ ทุกวิถีของเขาแสดงความผิดหวังที่อยู่ภายใน

นั่นคือ ‘อ๋องเต้’ สามีตามกฎหมายของร่างนี้ และผู้ชายที่มีสนมรักอยู่แล้วถึงสามคน!

“ทรงเสด็จมาแล้วหรือเพคะอ๋องเต้” เสี่ยวถาวรีบคุกเข่าลงโขกศีรษะทุกๆ ที

อ๋องเต้แค่นหัวเราะในคอ สายตาจ้องมองหลินหลานที่ยืนงงอยู่ขอบสระ “คิดจะเรียกร้องความสนใจจากข้าด้วยการโดดน้ำอีกรอบอย่างนั้นหรือ? มารยาของเจ้ามันช่างน่ารำคาญสิ้นดี หลินซินเอ๋อร์!” คำพูดของเขาเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง ทำให้เธอรู้สึกหนาวใจ

หลินหลานมองหน้าอ๋องเต้ผู้หล่อเหลาแต่ปากเสียตรงหน้า แล้วถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา

"เหอะ... คิดว่าตัวเองหล่อมากมั้ง เรียกร้องความสนใจบ้านแกดิ ฉันแค่อยากกลับบ้านโว้ย! ถ้าเลือกได้เลือกจะไม่มาอยู่ในยุคนี้แม้แต่นาทีเดียว"

เธอยืนอยู่นิ่งๆไม่คิดตอบ ความเศร้าและความสับสนปนเปกกันในใจ เสียใจที่ถูกแฟนทิ้งหรือเสียใจที่ดันหลงยุคที่ไม่มีไฟฟ้าแบบนี้ " คิดมาแล้วเศร้า ขอเหล้าเข้มๆได้ปะ"