5 สระบัวร้อน

อวี่เจียงลี่ดำผุดดำว่ายในสระบัวจนพอใจ บ่าวคนสนิทนามลู่เจียว ก็ทำผ้ามาห่อตัวผู้เป็นนาย ก็อดตำหนิอวี่เจี่ยงลี่ไม่ได้

"ฮูหยินอย่าทำเช่นนี้อีกนะเจ้าค่ะ หากใครมาเห็นเข้าจะว่าอย่างไร"อวี่เจียงลี่สีหน้านิ่งไม่เปลี่ยนไปจากเดิม ช้อนสายตามองบ่าวคนสนิททีนึงก่อนจะเดินกลับเรือนนอน

หากแต่เปิดประตูเข้าไปในห้องตน ก็ถึงกับอึ้งเมื่อเห็นหน้าบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเตียง อวี่เจียงลี่ตกใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาบ่าวคนสนิท เพียงนางพยักหน้าสองครั้ง ลู่เจียวก็รับรู้ว่าผู้เป็นนายต้องการสิ่งใด โม่เสี่ยวท่งนั่งอยู่บนเตียงในมือถือจอกสุรา สายตาคมจ้องมองคนที่ผมเปียกปอนที่กำลังเดินตรงมา นางย่อตัวนั่งลงถอดรองเท้าให้สามี สร้างโม่เสี่ยงทางแปลกใจอยู่ไม่น้อย

น้อยครั้งที่อนุภรรยาทั้งหลายของเขาจะทำเช่นนี้ เพราะสิ่งที่เริ่มทำก่อนขึ้นเตียง ก็มันจะเป็นก็เเสดงความรักกันอย่างดูดดื่มและจบลงด้วยการอุ่นเตียง

ถังน้ำอุ่นถูกนำมาวางไว้ไกล้ๆ อวี่เจียงลี่ยกเท้าสามีทั้งสองข้างขึ้นแล้วค่อยๆวนลูบนวดคลึงให้ผ่อนคลาย โม่เสี่ยวท่งจับจ้องทุกการกระทำของฮูหยินใบ้ กวาดสายตามองไปยังใบหน้า เทียบกับเมื่อห้าปีที่แล้วนับว่านางโตเป็นสาวแล้วสวยขึ้นมากจริงๆ

สมล่ำลือที่เมิ่งหลุนได้กล่าวเอาไว้ คิ้วโก้งดั่งคันศร ดวงตาหวานซึ้ง ขนตายาวงอนงาม แก้มและปากเเดงระเรื่อโดยธรรมชาติ เสื้อนอกตัวบางทำให้เห็นผิวขาวนวลกระทบกับเเสงเทียนในห้อง ไหนจะเนินเนื้อที่เอิ่มอิ่มทำบุรุษเช่นเขาขนลุกซู่ไปทั้งกาย

หากเเต่ฮูหยินใบ้เงยหน้าขึ้นมาจับจ้องสามีเช่นกัน สองสายตามองจ้องกันอย่างไม่ยอมแพ้ แววตาของนางยังคงหยิ่งทนงไร้ซึ้งความเกรงกลัวใดๆ

"เจ้านี่มัน!"เป็นโม่เสี่ยวท่งที่เป็นฝ่ายหันหน้าหนีนางไปทางอื่น บุรุษเช่นเขาไม่ชอบสตรีที่หัวดื้อเช่นอวี่เจียงลี่ เขาชอบสตรีที่อ่อนหวานเอาอกเอาใจมากกว่า

อวี่เจียงลี่กระตุกยิ้มมุมปากเมื่อรู้ว่าตนเล่นจ้องตากับสามีแล้วนางเป็นผู้ชนะ นางยกเท้าของเขาขึ้นจากน้ำก่อนจะใช้ผ้าซับจนแห้ง แล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียงห่างกันสักสองศอกเห็นจะได้ โม่เสี่ยวท่งนึกอยากจะปราบพยศฮูหยินใบ้เขาวางกาสุราลงและขยับไปหานางไกล้ๆ มือหนาช้อนคางอวี่เจียงลี่ขึ้นมา ก่อนจะประกบริมฝีปากอย่างรวดเร็วจนร่างบางตาเบิกโพลง

นางตัวเเข็งทื่อริมฝีปากบดเบียดอยู่ภายนอกปากนิ่มหยุ่นของโม่เสี่ยงท่งคละเคล้ากลิ่นสุราทำสตรีไม่เคยชาย ใบหน้าเเดงก่ำ หัวใจเต้นรัว อวี่เจียงลี่ยกมือขึ้นมาผลักอกสามี แต่มันก็เท่านั้นเพราะเขายังบดเบียดเข้ามาเรื่อยๆ หวังจะเชยชิมภายในโพลงปากน้อย

แล้วเเรงบดเบียดก็ผ่อนลงปากหนาค่อยเลื่อนลงมาที่คอ เขาโถมกายลงมาทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมด อวี่เจียงลี่ขมวดคิ้วก่อนจะพบว่าสามีของนางหลับไปเพราะฤทธิ์สุราเสียแล้ว….

เพราะกลิ่นอาหารหอมกรุ่นทำให้โม่เสี่ยวท่งตื่นขึ้นมาจากนิทราเมื่อเขาเดินตามกลิ่นไปก็พบว่า ฮูหยินใบ้ของเขานางกำลังจัดเเจงสำหรับอาหารบนโต๊ะ

สายตานางมองมาที่เขาราวจะบอกว่า 'มาสิ มากินข้าว'ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบรุดไปทันที ไม่รู้ทำไมเขาจะต้องมีความเกรงนางอยู่ หรืออาจเป็นเพราะนางอยู่กับมารดาตนเกินไปจึงซึมซับความทุกอย่างมาราวกับเป็นคนเดียวกัน

อวี่เจียงลี่ใช้ตะเกียบคีบหมูน้ำเเดงให้สามี เมื่อเขากินหมดนางก็คีบเนื้อปลาให้เขา โม่เสี่ยวท่งลอบมองอาการของนางแล้วนึกขัน ดูท่านางคงอยากจะเอาใจเขาอยู่แต่ไม่รู้จะทำเช่นไร

"เจ้าก็กินบางสิ"น้ำเสียงเเลจะห่วงใยแต่การกระทำไม่ใช่เลย เมื่อโม่เสี่ยวท่งคีบหัวไชเท้าใส่จานของฮูหยิน เขาจำได้ว่าตอนเด็กๆ นางไม่ชอบกินหัวไชเท้า อวี่เจียงลี่พลันเงยหน้าจ้องสามีที่ตอนนี้ขำคิกๆ อยู่ในลำคอทำหน้าอมยิ้มสบายอารมณ์

'ท่านเริ่มก่อนเองนะ'เพียงเเค่เห็นหน้า เขาก็รู้ทันทีว่านางจะพูดอะไร ฮูหยินใบ้คีบหัวหอมชิ้นใหญ่ให้เขาบ้าง

"นี่! เจ้าเอาคืนข้ารึ?"โม่เสี่ยวท่งแยกเขี้ยว

'ใช่!'อวี่เจียงลี่ทำหน้าท้าทาย

อาหารมื้อนี้ของทั้งคู่จึงดูคล้ายสงคราม ต่างฝ่ายต่างคีบของที่ตนไม่ชอบใส่จานอีกฝ่าย มีเอามือปิดถ้วยข้าวของตนเอาไว้ แกล้งกันเหมือนเด็กๆ ภาพวัยเยาว์ในหัวของโม่เสี่ยวท่งปรากฎขึ้น

โม่เสี่ยวท่งและอวี่เจียงลี่แกล้งกันไปมาทั้งยิ้มหัวเราะด้วยกัน สายตาคมลอบมองรอยยิ้มของอวี่เจียงลี่รอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นเลยนับตั้งแต่แต่งนางเขามาเป็นภรรยาในจวนนี้ เป็นเพราะอะไรหน่ะหรือก็เป็นเพราะความเจ้าชู้ของเขานั้นเอง….

🌻......สำนึกซะว่าตัวเองเจ้าชู้!!