๓ พระชายาไร้ค่า

บรรยากาศภายในจวนหลี่อ๋องยามนี้ขุ่นมัวและอึมครึมยิ่งกว่ายามฝนตั้งเค้าเสียอีก เหล่าสาวใช้ที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต่างค่อยๆ ถอยห่างออกไปอย่างเงียบเชียบ บ้างก็ถึงกับกลั้นหายใจด้วยความหวาดหวั่น

ใบหน้าของหลี่อ๋องบัดนี้เขียวคล้ำด้วยโทสะ แววตาคมกริบฉายชัดถึงความขุ่นเคืองจนไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยคำใดแม้แต่ครึ่งคำ

แล้วไหนจะพระชายาผู้นั้น…สตรีผู้มีใบหน้างดงามแต่ตอนนี้กลับแข็งกร้าวฉายแววดื้อรั้นไม่ยอมโอนอ่อนแม้แต่น้อย!

ทั้งที่รอคอยจะได้ครองคู่อยู่ด้วยกันมิใช่หรือ…?

ทว่าเพียงคืนเข้าหอคืนเดียวเท่านั้น ไฉนเลยความสัมพันธ์กลับแปรเปลี่ยนราวกับคนแปลกหน้าเช่นนี้

แท้จริงแล้วเกิดอันใดขึ้น…พวกนางอยากรู้เสียจริง!

แม้ว่าพวกนางจะพยายามถอยหลีกห่างแล้ว ทว่าในความเงียบสงัดกลับได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตนเอง

หลี่เจิ้งเฉินกัดฟันกรอดคล้ายข่มโทสะ เขาก้าวเข้าไปหาสตรีตรงหน้า ก่อนจะคว้าเรียวแขนของอีกฝ่ายอย่างแรงแล้วออกแรงกระตุกดึง กึ่งลากนางให้เดินตามไปทันที

“ปล่อยข้า!” ไป๋ซูเหยาร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

นางยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางก็ถูกบังคับให้ก้าวตามเขาไปตามแรงดึง หากฝืนก็เกรงว่าจะล้มลงกับพื้นและหากเป็นเช่นนั้น…บุรุษผู้นี้ย่อมไม่ใส่ใจอันใดอยู่แล้ว

“ท่านมันเอาแต่ใจหลี่เจิ้งเฉิน!” นางหันขวับ ตวาดออกมาด้วยเสียงแข็งกร้าว

“คิดว่ามีอำนาจแล้วจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ”

ดวงตาคู่งามฉายแววโกรธเคืองชัดเจน นางหาได้สนใจฐานะอันสูงส่งของเขาอีกต่อไป

ยามนี้…ไป๋ซูเหยาโมโหไม่น้อยจนลืมความเกรงกลัวทั้งสิ้น

เหล่าสาวใช้ที่เฝ้ามองอยู่ล้วนตกตะลึง บ้างถึงกับยกมือทาบอกอย่างตกใจ แม้จะห่วงใยพระชายา ทว่าก็กลัวเกินกว่าจะก้าวข้ามเส้นของผู้เป็นนาย

พอได้ยินถ้อยคำนั้น หลี่เจิ้งเฉินยิ่งออกแรงกำข้อมือเรียวของนางแน่นจนรอยนิ้วปรากฏเป็นรอยสีแดงช้ำ สายตาคมกริบตวัดมองอย่างเย็นชา

“หึ! ข้าเคยเตือนไว้แล้วมิใช่หรือ…ว่าอย่าได้อวดดีกับข้า”

ยามนี้เขาโกรธมากจริงๆ โกรธจนแยกไม่ออกว่ากำลังเดือดดาลเรื่องใดอยู่กันแน่…เพราะสตรีผู้นี้กล้าวางอำนาจทำราวกับเป็นภรรยาที่แท้จริงของเขาหรือโกรธที่นางกล้าอวดดีเช่นนี้

“หึ! อวดดีหรือ…ข้ากล่าวอันใดผิดกันหลี่อ๋อง!”

อารมณ์ของบุรุษผู้นี้แปรปรวนยิ่งกว่าฤดูกาลเสียอีก!

บางคราเย็นชาเฉียบขาดราวหิมะกลางเหมันต์หรือบางครากลับพลุ่งพล่านเกรี้ยวกราดดั่งพายุโหมกระหน่ำ

ไป๋ซูเหยารู้สึกเหนื่อยหน่ายจนลึกเข้าถึงกระดูก

นับจากนี้ ไม่รู้ว่านางจะอดทนเผชิญหน้ากับหลี่เจิ้งเฉินเช่นไรได้อีกนานเพียงใด หากยามเมื่อใดที่ไป๋เหยียนหลันกลับมา…นางก็พร้อมจะถอยออกจากชีวิตของบุรุษผู้นี้ทันทีไม่คิดจะเรียกร้องสิ่งใดและหลุดพ้นจากความปั่นป่วนทั้งปวงนี้เสียที!

ณ ห้องบรรพชล

เสียงฝีเท้าหนักของหลี่เจิ้งเฉินและเสียงร้องโวยวายขัดขืนของไป๋ซูเหยาดังสะท้อนก้องไปทั่วทางเดินของจวน ราวกับเป็นการประกาศให้ทั่วทั้งจวนได้รับรู้ถึงความโกรธเกรี้ยวที่กำลังปะทุอย่างรุนแรงแต่มีหรือผู้ใดจะกล้าเข้าไปห้ามปรามแม้จะเห็นใจมากเพียงใด

หลี่เจิ้งเฉินยังคงเหนี่ยวรั้งข้อมือเรียวของนางเอาไว้แน่น

แรงฉุดกระชากเต็มไปด้วยโทสะ ไร้ซึ่งความปรานีหรือเห็นใจเลยแม้แต่น้อย…ไม่ว่าอีกฝ่ายจะส่งเสียงร้องค้านหรือฝืนต้านไม่ยอมของนางล้วนไร้ประโยชน์!

“ปล่อยข้านะ! ท่านจะพาข้าไปไหนหลี่เจิ้งเฉิน!”

ไป๋ซูเหยาตะโกนใส่แผ่นหลังกว้าง ทว่าคำพูดของนางกลับถูกละเลยราวกับสายลม

นางพยายามฝืนแรงขัดขืน พยายามสะบัดข้อมือออกจากพันธนาการแข็งแกร่งแต่ไม่ว่าพยายามแค่ไหนก็ไม่อาจหลุดพ้นได้

หลี่เจิ้งเฉินไม่แม้แต่จะหันมามอง เขาเพียงกระชากนางให้เดินตามพลางเอ่ยเสียงเยือกเย็น “อยากวางอำนาจนักใช่หรือไม่…ข้าจะให้เจ้าได้อยู่เงียบๆ อย่างสมใจแน่!”

เอี๊ยดด…!

เพียงชั่วพริบตา ประตูเรือนหลังหนึ่งถูกหลี่เจิ้งเฉินกระชากเปิดออกอย่างรุนแรง ก่อนที่จู่ๆ ร่างของไป๋ซูเหยาจะถูกผลักเข้าไปภายในห้องบรรพชลที่ตั้งอยู่ลึกสุดของจวนอย่างรวดเร็ว

ประตูไม้หนาหนักถูกกระแทกปิดตามหลังจน ปัง! สะท้อนก้องไปทั่ว พร้อมกับเสียงโซ่เหล็กที่ถูกคล้องกลอนอย่างแน่นหนา

!!!

ไป๋ซูเหยาสะดุ้งเฮือก…นางยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ

นัยน์ตาเมล็ดซิ่งพลันหันขวับไปมองด้วยความตื่นตระหนก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงแผ่นหลังของหลี่เจิ้งเฉินที่หายลับไปหลังบานประตูเท่านั้น

นางถูกขังอย่างไร้เหตุผล…หรือบางทีอาจเป็นเพราะความเอาแต่ใจของบุรุษผู้นั้นที่ต้องการกลั่นแกล้งนาง!?

ภายในเรือนมีแสงแดดลอดผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ อย่างเลือนราง พอให้เศษเพียงฝุ่นผงลอยวนอยู่ในอากาศ…ทั้งเงียบสงัดและอึดอัดไม่น้อย

ไป๋ซูเหยากวาดสายตามองรอบๆ ราวกับกำลังหาทางหนีทว่ากับแม้กระทั่งไร้บานประตูเล็กหรือช่องทางใดๆ ก่อนที่สายตาของนางสะดุดเข้ากับโต๊ะไม้ตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่ท้ายห้อง

บนโต๊ะนั้น วางเรียงป้ายวิญญาณไม้ซึ่งแกะสลักอักษรชื่อผู้ล่วงลับไว้อย่างบรรจงเรียงรายแน่นจนเต็มโต๊ะ

หากให้เดาที่นี่คงไม่พ้นห้องบรรพชลกระมัง…!?

นัยน์ตาเมล็ดซิ่งสั่นคลอวูบไหวครู่หนึ่ง ไป๋ซูเหยาพลางเม้มริมฝีปากแน่น มือทั้งสองข้างกำแน่น ภายในใจปวดหนึบแทบสะอื้นไห้ออกมาทว่ากลับไม่มีน้ำตาสักหยด

เหตุใดสวรรค์จึงกลั่นแกล้งนางเช่นนี้…

นับตั้งแต่มารดาจากไป…ไหนเลยไป๋ซูเหยาจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายเยี่ยงบุตรสาวบ้านอื่น หากเทียบกับไป๋เหยียนหลันนั้น…นางก็ไม่เคยมีโอกาสยืนอยู่ในที่เดียวกันเลยด้วยซ้ำ

ตอนที่ยังต้องอยู่กับบิดาและมารดาเลี้ยงในร้านขายน้ำเต้าหู้นั้น นางดิ้นรนทุกวิถีทางเพื่อหลุดพ้นจากชีวิตเช่นนั้นแต่ครั้นได้ออกมาจริงๆ…นางกลับรู้สึกอยากหนีหายไปจากใต้หล้านี้

ไป๋ซูเหยาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ คล้ายต้องการตั้งสติเพื่อกลั้นอารมณ์มากมายที่ตีรวนอยู่ภายในอก

“เรื่องนี้ข้าผิดหรือ” นางตะโกนลั่น ดวงคู่งามตาแดงก่ำ

“…”

“นางหายตัวไปแล้ว เกี่ยวอันใดกับข้าเล่า!”

ไป๋ซูเหยากัดฟันแน่น มือทั้งสองข้างกำแน่น นางมองไปยังบานประตูเรือนด้วยความโกรธแค้น “คิดว่าข้าอยากจะกลายเป็นเงาของนางหรืออย่างไร!”

“…”

น้ำเสียงหวานตวาดแว่วสะท้อนออกไปถึงภายนอกห้องด้วยความเหลืออด

“ข้าผิดอันใดกันหลี่เจิ้งเฉิน!”

แม้จะรู้สึกเห็นใจพระชายาเพียงใด...ทว่าพวกนางกลับเป็นเพียงแค่สาวใช้ในจวนเท่านั้นจะมีสิทธิ์อันใดกล้าเอื้อนเอ่ยออกไปจึงได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของหลี่อ๋องเดินสะบัดชายแขนเสื้อจากไปด้วยความโกรธเคืองและไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเสียด้วยซ้ำ

ณ ร้านน้ำเต้าหู้สกุลไป๋

บุตรสาวหายตัวไปทั้งคนจะไม่ให้นายท่านไป๋และไป๋ฮูหยิน กลัดกลุ้มใจได้อย่างไร…โดยเฉพาะเป็นบุตรสาวที่โปรดปราน ยิ่งทำให้นายท่านไป๋อารมณ์โกธรเคืองไปหมดทุกอย่าง จนต้องสั่งปิดร้านไม่เปิดอยู่ร้านวัน

ทั้งที่วาสนาอยู่ตรงหน้า อยู่แค่เอื้อมแท้ๆ แต่กลับหลุดลอยไปอย่างไม่อาจไขว่คว้าไว้ได้

เขาเกือบได้ยกฐานะของขึ้นสูงมีลูกเขยเป็นถึงหลี่อ๋อง!

วันข้างหน้ามีหวังได้อุ้มหลานเป็นทายาทหลี่อ๋องผู้สูงส่ง!

เรื่องเหล่านี้ย่อมสามารถเอาพูดโอ้อวดและไปเชิดหน้าชูตา คบค้าสมาคมกับจวนขุนนางทั้งหลายได้แน่!...ทว่าพอคิดแล้วเลือดก็พุ่งขึ้นหน้าทันที เขาทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างแรง เงยหน้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความขุ่นเคือง

ไป๋ฮูหยินเห็นสามีโกรธเกรี้ยวเช่นนั้น นางก็รีบเดินเข้ามาปลอบใจ “ท่านพี่...ใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าเชื่อว่าเรื่องนี้ยังพอแก้ไขได้แน่” นางแสร้งพูดอย่างอ่อนโยน

“หลี่อ๋องอยากได้บุตรสาวสกุลไป๋มิใช่หรือ…ตอนนี้ก็เสมือนกับแต่งไปแล้ว ยังจะกล้ามาเอาเรื่องอะไรอีก”

ทันใดที่คำพูดนั้นหลุดจากภรรยา นายท่านไป๋หันขวับไปมองตาขวาง หัวคิ้วหนาเหยียดขมวดแน่นร่วมกับฟังแล้วขัดใจ

น้ำเสียงเข้มกล้า “เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไรฮูหยิน! วาสนานี้มันควรเป็นของเหยียนหลันมิใช่นังลูกผู้นั้น!”

เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้นปูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธจัด “แล้วเหตุใดนางถึงได้ไม่รักดี! กล้าโยนโอกาสเช่นนั้นทิ้งราวกับไร้ค่า!”

ไป๋ฮูหยินชะงักไป ใบหน้าเจื่อนลงแต่ยังพยายามเสแสร้งหัวเราะฝืนใจ “หากท่านพี่มัวแต่เสียใจเช่นนี้...มิสู้รีบตามหาเหยียนหลันกลับมาดีกว่ารึ ข้าว่าหากปล่อยปลาย่างไว้กับแมวนานๆ เข้า ไป๋ซูเหยาคงกลายเป็นสตรีเฉกเช่นเดียวกันกับมารดาของนางแน่!”

นายท่านไป๋ตวัดสายตามองภรรยาด้วยความระอา

“เหอะ! เจ้าพูดเช่นนี้...นางก็เป็นลูกของเจ้าเช่นกันมิใช่รึ”

ไป๋ฮูหยินหัวเราะเบาๆ พลางเบือนหนีสายตาไม่สบกับผู้เป็นสามี

ลูกเลี้ยงผู้นั้นหรือ...?

หากจะกำจัดออกไปจากสายตาของนางเสียได้ ก็ย่อมเป็นการดีนัก!

นางระบายยิ้มจางๆ หากแต่ในดวงตากลับแฝงแววเย็นชา “แน่นอนเจ้าค่ะ…ลูกของข้าเช่นกัน” ถ้อยคำพูดนั้นเอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยน ทว่าเคลือบไปด้วยหนามพิษ “ทว่าหลี่อ๋องสมควรเป็นสามีของเหยียนหลันมิใช่หรือเจ้าค่ะ…ไฉนท่านพี่ถึงกล่าวออกมาราวกับยินดีกับไป๋ซูเหยากัน”

ไป๋ฮูหยินหันกลับมามองสามี เลิกคิ้วถาม

มิใช่ว่ายามนี้…หลี่อ๋องคงกำลังโกรธเคืองและเดือดดาลถึงขั้นบันดาลโทสะแล้วสั่งลงโทษไป๋ซูเหยาไปเสียแล้วกระมัง?

หากเป็นเช่นนั้น...ก็นับว่าดีต่อนางยิ่งนัก

นางมิได้คาดหวังให้เด็กนั่นได้ดี!

หากทุกอย่างเป็นไปตามแผน เมื่อนั้นค่อยตามตัวไป๋เหยียนหลันกลับมาก็ยังมิสาย

ในเมื่อไป๋ซูเหยามิใช่บุตรสาวแท้ ๆ ของนาง แล้วเหตุใดเล่าจะต้องอาลัยอาวรณ์…นางอยากรีบกำจัดไปให้พ้นๆ หน้า!

สตรีผู้นั้นเพียงเป็นตัวแทน เป็นแค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น!

นายท่านไป๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไฉนเขาดูไม่ออกหรือรู้ทันภรรยา น้ำเสียงทุ้มพึมพำแผ่วเบากับตนเอง “ไฉนข้าจะไม่รู้ว่าเหยียนหลันแอบมีใจให้เด็กหนุ่มขายถั่วเหลืองนั่น…มันแวะเวียนมาส่งของอยู่ร่ำไปจนข้าจำหน้าได้เสียแล้ว!”

ไป๋ฮูหยินได้ยินแล้วชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าเมื่อครู่เจื่อนลงทันที “ท่า…ท่านพี่!”

“หึ! รีบตามไป๋เหยียนหลันกลับมาโดยเร็ว…ก่อนที่ข้าจะไปตามนางกลับมาด้วยตนเอง!” น้ำเสียงของนานท่านไป๋ดังลั่นไปทั่วทั้งร้านด้วยความโมโหโกรธ

คิดว่าเขาโง่งมหรือ…ไฉนถึงเอาแต่ปิดปากเงียบไม่ยอมบอก!