๒ อวดดี

หลี่เจิ้งเฉินไม่คาดคิดว่าสตรีผู้นี้จะกล้าตอบโต้ด้วยท่าทีอวดดีเช่นนี้!

เขากัดฟันกรอดก่อนจะสะบัดมืออย่างแรงจนร่างบอบบางลอยขึ้นเหนือพื้นเพียงชั่วพริบตา แล้วถูกเหวี่ยงกระแทกลงบนเตียงอย่างไม่ไยดี

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน “ม้าพยศย่อมต้องถูกเฆี่ยน!...สตรีอวดดีสมควรถูกสั่งสอน!”

ตุบ!

ร่างอรชรของไป๋ซูเหยาพลันกระแทกลงบนเตียงอย่างแรง แม้จะมีฟูกนุ่มรองรับ ทว่าแรงจากการสะบัดของบุรุษผู้นี้กลับรุนแรงราวกับหมายจะให้กระดูกทุกชิ้นในร่างนางแตกร้าวเสียให้ได้

“อ๊ะ!” ไป๋ซูเหยานอนตัวงอด้วยความเจ็บปวด

ทันใดนั้น ดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความตกใจโดยไม่ทันคาดคิดว่าอันตรายจะคืบคลานเข้ามาเร็วเพียงนี้

!!!

หลี่เจิ้งเฉินก้าวเข้ามาใกล้ สายตาคมกริบเพ่งมองร่างสตรีตรงหน้าอย่างเยียบเย็น มุมปากหนายกยิ้มเยาะไร้ความอ่อนโยน

หากนางมิใช่สตรีในดวงใจแล้ว…ไม่ว่าสตรีใดก็อย่าได้หวังว่าเขาจะอ่อนโยน ต่อให้นางกระอักเลือดเจียนตายอยู่ตรงหน้าก็อย่าคิดว่าเขาจะเหลือบแลเห็นใจแม้เพียงเสี้ยวสายตา!

“แค่ก! แค่ก!” ไป๋ซูเหยาไอแห้งๆ ออกมาหลายครั้ง

ลมหายใจของนางติดขัดราวกับปอดแทบจะยุบตัว ดวงตาคู่งามพร่าเลือนไปด้วยม่านน้ำใส หากแต่ในใจกลับไม่คิดอ้อนวอนหรือขอความเมตตาจากบุรุษเบื้องหน้าแม้แต่น้อย

นางค่อยๆ ยันกายขึ้นอย่างยากลำบาก ริมฝีปากซีดเผือด ขอบตาร้อนผ่าวหากแต่ไร้น้ำตา

“…”

“เจ็บหรือ…?” หลี่เจิ้งเฉินเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา แฝงไปด้วยความเยาะเย้ย

ไป๋ซูเหยาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยินยอม ดวงตาคู่งามสบเข้ากับสายตาคมกริบของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ต่อให้จะเจ็บจนแทบยืนไม่ไหว…นางก็จะฝืน แม้ต้องกระอักเลือดออกมาก็ตาม

“เพียงเท่านี้…ยังไม่ถึงกับตาย” น้ำเสียงแผ่วเบา หากแต่แฝงไว้ด้วยความดื้อดึงไม่ยินยอม

หลี่เจิ้งเฉินหัวเราะเยาะในลำคอ คล้ายเห็นคำตอบของนางเป็นเรื่องตลก “ดี!…ถ้าเจ้ายังไม่ตาย งั้นก็ตั้งใจฟังให้ดี”

เขาพลางก้าวเข้ามาใกล้จนเงาทาบทับร่างของนาง ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลง ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอแสงเยียบเย็นดั่งคมมีด

“อย่าได้คิดว่าร่างกายของเจ้าจะยั่วยวนข้าได้!” น้ำเสียงของหลี่เจิ้งเฉินเย็นชา ดวงตาคมกริบกวาดมองอย่างเหยียดหยาม “ไม่ว่าอย่างไร เจ้าก็ไม่มีวันแทนที่ไป๋เหยียนหลันได้…ต่อให้ข้าต้องนอนกับสตรีเช่นนี้ ก็ยังเห็นว่าร่วมเตียงกับขอทานยังดีเสียกว่า!”

มุมปากหนาของเขายกยิ้มร้าย ถ้อยคำที่ออกจากปากล้วนเต็มไปด้วยคำพูดเหน็บแนมทั้งสิ้น

ไป๋ซูเหยาสบตาอีกฝ่ายอย่างแน่วนิ่ง หาได้หลบเลี่ยงหรือหวาดกลัวต่อถ้อยคำข่มขู่ใดทั้งสิ้น

นางสูดลมหายใจลึก คล้ายกำลังระงับโทสะที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก ดวงตาคู่งามทอแววแข็งกร้าวไร้ความสั่นไหวและอ่อนแอราวลูกแมวที่ตกใจ

นางเพียงเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าจะจำไว้…”

“ดี! ว่าง่ายเช่นนี้ เจ้าถึงจะมีชีวิตรอด”

หลี่เจิ้งเฉินเอ่ยพลางเอื้อมมือมาบีบปลายคางเรียวของนางอย่างถือสิทธิ์ ดวงตาคมกริบยังจับจ้องดวงหน้าอีกฝ่ายไม่ลดละ

ทว่าในชั่วขณะนั้น ลมหายใจอุ่นปะทะผิวปลายจมูกพร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากสตรีเบื้องหน้า กลับทำให้แววตาแข็งกร้าวของวูบไหวเพียงอึดใจอย่างไม่ทันตั้งตัวก่อนจะฉาบทับด้วยความเย็นชาอีกครั้ง

เขาสะบัดมือและผละออกในทันที ร่างสูงหันหลังกลับโดยไม่เอ่ยถ้อยคำใดอีก

ฝ่ามือหนาดึงบานประตูเปิดออกอย่างแรงบ่งบอกได้ถึงอารมณ์โกรธในยามนี้ สายลมแรงพัดโชยจากด้านนอกเข้ามาพลันทำให้ม่านบางให้ปลิวไหว เทียนที่จุดสั่นไหวคล้ายจะดับลง

เสียงฝีเท้าของหลี่เจิ้งเฉินค่อย ๆ ห่างออกไปจากห้องหอ

ไป๋ซูเหยากำมือแน่น

แม้นางจะไม่ใช่ตัวเลือกของผู้ใด…แม้จะเป็นเพียงตัวแทนในเท่านั้น แต่หากวันหนึ่งโชคชะตาพลิกผัน นางเอาคืนอย่างสาสมแน่!

ยามเฉิน (เวลา 07.00 – 09.00 น.)

ทั้งที่เป็นคืนเข้าหอ แต่ผู้เป็นนายกลับอยู่ในเรือนได้ไม่ถึงหนึ่งก้านธูปก็ออกไปด้วยท่าทีขุ่นเคือง ทั้งยังมีสีหน้าเคร่งเครียดราวกับโกรธเคืองสิ่งใดอยู่…แม้จะมีเพียงแสงไฟสลัวๆ ทว่าหากมองจากวังหลวงย่อมเห็นได้ชัดเจนแน่

มิหนำซ้ำ ตลอดคืนที่ผ่านพ้นหลี่อ๋องมิได้เพียงแค่ออกจากเรือนเท่านั้น…ทั้งยังออกไปจากจวนหาได้กลับเข้ามาอีกเลย

จนกระทั่งรุ่งสางของวันใหม่ก็ยังคงไร้เงา

เหล่าบรรดาสาวใช้ในเรือนล้วนแต่มองสตรีตรงหน้าอย่างงุนงง หากแต่ไม่มีผู้ใดกล้าปริปากเอ่ยถาม

แท้จริงแล้ว ภายในห้องหอเมื่อคืน…เกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่?

ทั่วทั้งเมืองหลวงมีผู้ใดไม่รู้บ้างว่า หลี่อ๋องหลงใหลคุณหนูไป๋เสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ถึงขั้นส่งแม่สื่อไปทาบทามอยู่หลายคราแต่กลับถูกตระกูลไป๋ปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยเหตุผลว่า…คุณหนูไป๋เป็นเพียงบุตรตระกูลพ่อค้าไหนเลยจะเหมาะสมกับหลี่อ๋องไม่

ทว่าหลี่อ๋องหาได้ถอยออกห่าง ทั้งตามเกี้ยว ทั้งส่งของกำนัลไปมอบให้แก่สกุลไป๋ตลอดและยิ่งกว่านั้นแล้วยังส่งแม่สื่อไปไม่เว้นวันแม้จะถูกปฏิเสธ…ทว่าคล้ายสวรรค์เห็นใจกัน

กระทั่งวันหนึ่ง กลับเป็นฝ่ายตระกูลไป๋เสียเองที่ยื่นข้อเสนอเรื่องสมรสขึ้นมา

หลี่อ๋องมีหรือจะรอช้า…?

เมื่อตกปากรับคำแล้ว เขาก็เร่งรัดทุกอย่างให้รวดเร็วและจัดงานแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ ไม่ว่าจะเป็นสินสอดที่ส่งให้ตระกูลไป๋หรือสินเดิมที่คุณหนูเจ้าสาวหอบติดตัวมาล้วนมากมายจนแทบไม่ต่างจากงานสมรสขององค์หญิงเลยแม้แต่น้อย

ทว่า...เหตุใดกัน?

แค่เพียงค่ำคืนเดียว หลังจากเฝ้ารอมาเนิ่นนาน บุรุษผู้หลงรักหนักแน่นถึงเพียงนั้นจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปเสียแล้ว?

ไป๋ซูเหยาวางช้อนโจ๊กลงในชามอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหยิบผ้าผืนเล็กขึ้นมาเช็ดริมฝีปากอย่างเชื่องช้า

นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ทว่าฟังแล้วกลับกดดันผู้ฟังได้อย่างประหลาด “สงสัยสิ่งใดกันหรือ… ไยถึงได้มองข้าด้วยสายตาชวนซุบซิบนักเล่า”

ไฉนเลยนางจะไม่รู้…

ทั้งที่เป็นคืนเข้าหอ…หากแต่เจ้าบ่าวกลับอยู่ไม่ถึงหนึ่งก้านธูปทิ้งเจ้าสาวไว้ในห้องหอเพียงลำพัง

เรื่องเช่นนี้…มีอย่างที่ไหนกัน

จู่ๆ ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องโถงเงียบงันลงทันที

เหล่าบรรดาสาวใช้ที่ยืนเรียงรายอยู่ด้านข้างต่างพากันหลุบตาต่ำทั้งสิ้นบ้างก็ก้มหน้าก้มตาทำเป็นยุ่งกับถาดชาและชามกับข้าวในมือราวกับจะหลบเลี่ยงสายตาของผู้นายหญิงเมื่อถูกจับได้

สาวใช้คนหนึ่งใจกล้าหน่อยรีบก้าวออกมา นางยอบกายลง อ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวออกมา

“พระชายา…หม่อมฉันหาได้คิดอันเพคะ เพียงแต่” น้ำเสียงของนางติดขัดอยู่กลางประโยค ริมฝีปากขยับเล็กน้อยแต่กลับไม่กล้ากล่าวออกมาต่อ

ไป๋ซูเหยาปรายสายตาหันไปมองอีกฝ่ายเพียงครู่ ก่อนจะหันกลับมาวางผ้าผืนเล็กลงบนถาดเบื้องหน้าอย่างแผ่วเบา ใบหน้าคนงามปรากฏรอยยิ้มจางๆ คล้ายจะขบขันแต่ก็ขื่นขม

“สงสัยว่าเหตุใด...หลี่อ๋องจึงทิ้งข้าไว้ลำพังในคืนเข้าหอใช่หรือไม่” นางเลิกคิ้วถาม พลางกวาดสายตามองเหล่าสาวใช้

“หึ! คิดว่ากลายเป็นภรรยาของข้าจริงๆ แล้วหรือ”

!!!

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากทางเดินนอกเรือน ไม่นานนัก ร่างสูงในชุดขุนนางปักลายมังกรสีเข้มก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู

หลี่เจิ้งเฉินก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าทรงอำนาจ แววตาคมกริบกวาดมองรอบห้องเพียงครู่ ก่อนหยุดนิ่งที่ร่างของไป๋ซูเหยาซึ่งนั่งอยู่ด้วยท่าทางสงบ “อย่าคิดว่าแค่เชิดหน้าสั่งสาวใช้ไม่กี่คำ จะทำให้เจ้าดูมีอำนาจขึ้นมา” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบ

“ข้าไม่ชอบสตรีอวดดีและยิ่งไม่ชอบหากคิดจะวางตัวสูงเกินฐานะที่แท้จริงของตนเอง”

ไป๋ซูเหยาเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มบางจนแทบดูเหมือนเย้ยหยัน ดวงตาคู่งามสงบนิ่งไร้แววอ่อนหวาน “ฐานะงั้นหรือเพคะ…” นางเว้นจังหวะราวกับกำลังใคร่ครวญ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“หม่อมฉันร่วมกราบไหว้ฟ้าดินกับหลี่อ๋องแล้ว…เช่นนี้ก็ถือเป็นพระชายาโดยสมบูรณ์มิใช่หรือ”

แม้จะขึ้นเกี้ยวแทนไป๋เหยียนหลันแล้วอย่างไร แต่ผู้ที่ร่วมทำพิธีกับเขานั้นก็คือนาง

หากจะยึดตามธรรมเนียม…

นางต่างหากคือภรรยาที่ถูกต้องของหลี่เจิ้งเฉิน!