๔ กลำกลืนฝืนทน

ใครเล่าจะเชื่อเรื่องโชคชะตา…

แม้แต่ไป๋เหยียนหลันเองก็ไม่เคยเชื่อมาก่อน หากแต่สวรรค์กลับเล่นตลกกับนางเสียจนหมดหนทางปฏิเสธ ด้ายแดงที่เคยถักทอมาเนิ่นนานแต่พอถูกละลายลงในสายน้ำก็ไม่หลงเหลือแม้เศษเส้นใยให้เหนี่ยวรั้งไว้

นางไม่คิดเลยว่าเพียงแค่พบกับจางสือ บุรุษหนุ่มธรรมดาผู้หนึ่งจากร้านขายถั่วเหลือง หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับเต้นกระหน่ำรัวราวกับกลับไปเป็นดรุณีน้อยที่เพิ่งรู้จักคำว่ารักอีกครั้ง…

แน่นอน…ว่านางอยากมีชีวิตที่สงบและเรียบง่าย ไม่ต้องเข้าไปพัวพันกับความวุ่นวายหรือแก่นแย่งชิงอำนาจกับผู้ใดทั้งสิ้น

ทว่าหลี่เจิ้งเฉินกลับมีฐานะสูงศักดิ์เป็นถึงหลี่อ๋อง…มีอำนาจในมือ วันข้างหน้าย่อมไม่อาจมีภรรยาเพียงหนึ่งเดียวได้

แต่จางสือนั้น…กลับสามารถรักมั่นเพียงนาง ถึงแม้ฐานะเขาจะต่ำต้อยกว่าเพราะต้องเลี้ยงดูมารดา น้องสาว น้องชายและยังหาเช้ากินค่ำก็ช่างเถอะ…

หากใจรักมั่น ไป๋เหยียนหลันเชื่อว่าสวรรค์ก็ต้องเมตตาให้ชีวิตคู่ของนางและเขาราบรื่นเป็นแน่

“เหยียนหลันรีบกินขาหมูตุ๋นร้อนๆ นี่ก่อนเถิด” น้ำเสียงของจางฮูหยินเอ่ยดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มประจบประแจ้ง นางได้ยินข่าวมาว่าคุณหนูไป๋จากร้านน้ำเต้าหู้ตรงประตูเมืองผู้นี้ติดตามบุตรชายมาด้วยเงินติดตัวจำนวนมาก…ดังนั้น จึงรีบเอาใจราวกับเห็นแก้วแหวนเงินทองมาเคาะประตู!

นี่เลยว่าโชคหล่นทับได้หรือไม่!?

เกรงว่าสวรรค์คงเห็นความลำบาก นับตั้งแต่สามีด่วนจากไปนั้น…ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางต้องอบรมสั่งสอนบุตรทั้งสามมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย

ใบหน้าของไป๋เหยียนหลันคลี่ยิ้มบางๆ น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมา “รบกวนท่านแม่แล้วเจ้าค่ะ”

หากฟังให้ดี ย่อมจับได้ถึงความเยือกเย็นที่แฝงอยู่ในรอยยิ้ม

จางสือเหลือบตามองมารดาราวกับส่งสัญญาณบางอย่าง ก่อนจะหันมาทางคนรัก เอ่ยเสียงทุ้มอ่อนโยน “ข้าเคยบอกแล้วใช่หรือไม่…ว่ามารดาของข้านางใจดีนัก ย่อมรักและเอ็นดูเจ้าเสมือนบุตรสาวในไส้ผู้หนึ่งแน่นอน”

“ใช่เจ้าค่ะ!”

จางเยว่ผู้เป็นน้องสาวของจางสือรีบเอ่ยเสียงหวานทันที “หากพี่ชายของข้ารักท่าน…พวกเราก็รักท่านด้วยเช่นกัน!”

เพล้ง!

ทันใดนั้น จู่ๆ กลับมีเสียงตะเกียบไม้กระแทกโต๊ะก็ดังขึ้น

จางเวิ่น…น้องชายอีกคนของจางสือพลางถอนหายใจฟึดฟัดคล้ายไม่พอใจ ใบหน้าบึ้งตึงฉายออกมาอย่างชัดเจน เขาแค่นเสียงด้วยความไม่สบอารมณ์ “เหอะ! หากมัวแต่ประจบกันไปมาเช่นนี้ เมื่อไหร่จะได้กินเสียที!”

จางฮูหยินหัวเราะกลบเกลื่อนออกมาทันที นางหันขวับถลึงตามองคล้ายไม่พอใจ พลางเอ่ยปรามบุตรชาย “เวิ่นเอ๋อร์!...ระวังคำพูดเสียบ้าง อย่างไรแม่นางผู้นี้ก็คือคนรักของพี่ชายเจ้า วันหน้าย่อมเป็นพี่สะใภ้”

นางพูดด้วยใบหน้าใจดี หากแต่ในแววตากลับแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจที่เผยออกมาเพียงครู่หนึ่งก่อนแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอบอุ่นดุจมารดาใจดีดั่งพระแม่กวนอิมที่ใครก็ยากปฏิเสธได้

จะให้บุตรชายไม่รู้ความผู้นี้มาทำเสียเรื่องไม่ได้!

“…”

ไป๋เหยียนหลันยกยิ้มเล็กน้อย หาได้เอ่ยสิ่งใด นางคีบหมูตุ๋นที่จางสือตักใส่ชามให้อย่างเชื่องช้า

ไฉนนางจะมองไม่ออกเล่า…ว่าความหวังดีที่ห้อมล้อมอยู่รอบตัวในยามนี้ ล้วนเคลือบไว้ด้วยทองคำมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ

“ท่านแม่นั่งลงกินก่อนเถอะ…หากเย็นชืด ข้าเกรงว่าจะไม่อร่อยเอาได้” น้ำเสียงทุ้มของจางสือกล่าวกับมารดาอย่างอ่อนโยนราวกับเป็นบุตรชายที่กตัญญูรู้ความ

จางฮูหยินพยักหน้า ก่อนนั่งลงตรงข้ามไป๋เหยียนหลิน

นางกวาดสายตามองถุงเงินที่ตั้งอยู่ริมผนังมุมห้อง ถุงผ้านั้นถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา แม้จะไม่มีผู้ใดเปิดดูแต่รูปลักษณ์กลับฟ้องชัดอันแน่นเต็มไปด้วยเงินทองด้านในไม่ใช่น้อย

เรื่องนี้จางสือ…บุตรชายของนางกล่าวว่าเห็นกับตา!

“เหยียนหลัน…”

ฮูหยินชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ พร้อมตักผักดองใส่ชามข้าวของไป๋เหยียนหลันอย่างเอาอกเอาใจ “ฐานะของสกุลจางก็ยากจน ข้าวปลาอาหารแต่ละมื้อที่กินยังต้องคิดแล้วคิดอีก…”

นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน สีหน้าประดับด้วยรอยยิ้มใจดีอย่างคนเมตตา หากแต่สายตากลับเหลือบมองถุงเงินใบโตซึ่งวางอยู่ใกล้ร่างของไป๋เหยียนหลันครั้งแล้วตาลุกวาว “แต่หากเหยียนหลัน อยากอยู่ที่นี่นานเท่าใด...ก็ตามใจเถอะ อยู่ให้นานที่สุดเท่าที่ใจเจ้าต้องการ อย่างไรเสียจวนหลังนี้ถือเป็นบ้านของเจ้าแล้ว”

น้ำเสียงนุ่มหวานนั้นดูเหมือนซาบซึ้งใจยิ่งนัก ทว่าในใจของจางฮูหยินกลับคำนวณผลประโยชน์จากแขกคนพิเศษผู้นี้แทบทุกลมหายใจเข้าออก

จะให้ขาดทุนไม่ได้เด็ดขาด!

ไป๋เหยียนหลันหันไปสบตานางด้วยรอยยิ้มบางๆ

“หากท่านแม่ขาดเหลือสิ่งใดก็จดลงในรายงานแล้วนำมาให้ข้าเถอะเจ้าค่ะ” เรื่องนี้นางพอเข้าใจได้และหาใช่เรื่องใหญ่อันใด อย่างไรเสียวันข้างหน้านางย่อมกลายเป็นสะใภ้อยู่แล้ว

จางสือเงยหน้าขึ้นสบตานางทันที ดวงตาเปล่งประกายวูบไหวเพียงเสี้ยวลมหายใจ ก่อนที่เขาจะหันไปกล่าวกับมารดาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “ท่านแม่เรื่องค่าใช้จ่ายภายในจวนเป็นหน้าที่ของบุรุษ…ลูกในฐานะผู้นำ ย่อมไม่อาจปล่อยให้เหยียนหลันต้องลำบากจัดการสิ่งเหล่านี้ได้”

เขาพูดพลางปรายตากลับมองไปยังไป๋เหยียนหลันด้วยแววตาที่อ่อนโยนเป็นพิเศษ

ไป๋เหยียนหลันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระบายยิ้มอ่อนโยนออกมา นางรับรู้ได้ถึงความใส่ใจและจิตใจงดงามของจางสือเพราะเขาเป็นเช่นนี้อย่างไร ทั้งอ่อนน้อม ถ่อมตนและไม่เคยคิดเอาเปรียบหรือบังคับใจผู้ใด

นางจึง...ตกหลุมรักเขาอย่างไม่รู้ตัว

น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างเรียบง่าย ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนักแน่น “เรื่องเช่นนี้...ข้าเต็มใจ”

จางฮูหยินระบายยิ้มออกมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของสตรีตรงหน้า นางพลางเอื้อมมือไปแตะหลังมืออีกฝ่ายเบาๆ ด้วยแววตาเมตตาเอ็นดูเต็มเปี่ยม

“นับว่าเป็นเด็กสาวที่น่าเอ็นดูเสียยิ่งนัก! ทั้งไม่ถือตัวและไม่รังเกียจสกุลจางของพวกเรา…ข้ารู้สึกชื่นใจแทนจางสือยิ่งนัก”

จางเยว่กล่าวต่อจากมารดาอย่างรู้ความ “น่าอิจฉาพี่ใหญ่จริงๆ ที่ได้สตรีงดงามทั้งจิตใจและรูปโฉม!”

ใบหน้าของจางฮูหยินยังคงปรากฏรอยยิ้มจางๆ ด้วยความอ่อนโยน ทว่าสายตาของนางนั้นกลับเหลือบไปมองห่อเงินครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่อาจปิดบังความโลภได้

จวนสกุลจางกำลังจะร่ำรวยแล้ว!

ยามซวี (19.00 – 21.00 น.)

เรือนบรรพชลในจวนหลี่อ๋องแม้มิใช่สถานที่หรูหราอันใด

หากแต่กลับเป็นที่ต้องห้ามที่มีความหมายทางใจ…ภายในเรือนแทบไม่มีเครื่องตกแต่งหรือสมบัติอันมีค่าให้โจรผู้ใดอยากลอบเข้ามาขโมยไป หากแต่เพราะใช้เป็นที่เก็บรักษาสิ่งที่หลี่เจิ้งเฉินให้ความสำคัญจึงออกแบบให้มีเพียงทางเข้าเพียงหนึ่งเดียว

แม้แต่หน้าต่างก็ไม่มี มีเพียงช่องระบายอากาศสูงติดเพดานเล็กน้อยเท่านั้น…ทั้งอับชื้นและคับแคบ อากาศภายในคงอุดอู้แทบหายใจไม่ออก

ไป๋ซูเหยาถูกขังอยู่เช่นนี้ตั้งแต่ยามสายของวัน จนกระทั่งฟ้าสีครามกลายเป็นม่วงคล้ำ นางยังไม่ได้กินแม้แต่ข้าวสักเม็ด

ใบหน้าคนงามเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เรือนผมยุ่งเหยิงและริมฝีปากก็แห้งผาก

นางทรุดตัวลงนั่งพิงผนังเย็นชืด หลับตาลงเพียงชั่วครู่ข่มความรู้สึกอ่อนล้าในใจ ทว่าภาพของหลี่เจิ้งเฉินที่ฉุดกระชากลากดึงนางด้วยความโมโหกลับยังติดอยู่ในหัวไม่เลือน

บุรุษผู้นั้น…ไร้สติ บ้าอำนาจและไร้เหตุผลเป็นที่สุด!

ไป๋ซูเหยากัดฟันแน่น มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อเอาไว้แน่น หากมีโอกาสเมื่อใดนางเอาคืนอย่างสาสมแน่!

สถานการณ์ในยามนี้นับว่าย่ำแย่ไม่น้อย สาวใช้ในจวนไม่ว่าผู้ใดต่างก็พากันสงสารและเห็นใจพระชายาทั้งสิ้น พวกนางนำถาดขนม น้ำชาและอาหารมาหมายจะนำเข้าไปให้ทว่ากลับไร้หนทาง

ประตูเรือนบรรพชลถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาและมีเพียงผู้เป็นนายเท่านั้นที่เปิดได้

ยิ่งกว่านั้นแล้ว ตั้งแต่ยามสายจนกระทั่งพลบค่ำ หลี่อ๋องออกจากจวนไปยังไม่กลับมาอีกเลย หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป…เกรงว่าพระชายาคงต้องทรุดหนักเป็นแน่

แม่บ้านผู้อาวุโสยืนอยู่ด้านหน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม หากจะปล่อยนิ่งเฉยก็สุดแสนจะทนดูได้

นางสูดลมหายใจเฮือกใหญ่แล้วกล่าวเสียงหนักแน่น

“ไป! นำของใดก็ได้มาตัดกลอนเหล็กนี่เสีย!”

สาวใช้ที่อยู่บริเวณนั้นต่างหันขวับมองด้วยความตกใจ บางคนก็เอ่ยถามอย่างหวาดหวั่น

“แม่บ้าน…ท่านจะทำสิ่งใดกันหรือเจ้าคะ”

แม่บ้านเม้มริมฝีปากแน่นก่อนกล่าวเสียงต่ำแต่หนักแน่น“เหอะ! ข้าจะช่วยพระชายา หลี่อ๋องผู้นั้นใจร้ายเกินไปแล้ว!”

“กล้าขัดคำสั่งข้าแล้วอย่างนั้นหรือ…”