ฮูหยินไร้ค่าหลังจวน

ฮูหยินไร้ค่าหลังจวน

last updateLast Updated : 2025-09-07
By:  วอลจูCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
29Chapters
10.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ในวันที่จวนสกุลไป๋ต้องรักษาหน้าเอาไว้ ไป๋ซูเหยาถูกบีบบังคับให้สวมใส่อาภรณ์มงคลสีแดง สวมผ้าคลุมหน้า...และขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแทนผู้เป็นพี่สาวต่างมารดาที่หายตัวไป หากไม่แต่งเข้าจวนหลี่อ๋องก็ต้องกลายเป็นอนุภรรยาลำดับที่สิบห้าของเศษรฐ๊เฒ่าอ้วนลงพุงแทน ไป๋ซูเหยาต้องแต่งงานกับบุรุษที่เย็นชาอย่าง...หลี่เจิ้งเฉินอย่างไร้หนทางขัดขืน และทั้งที่เขารู้ว่า...นางหาใช่สตรีในดวงใจทว่ากลับรับเอาไว้ จวนหลี่อ๋องใหญ่โตโอ่อ่า ทว่ากลับคับแคบเหลือเกิน นางไม่มีแม้แต่พื้นที่จะได้หายใจ ต้องอยู่ภายในเงาของไป๋เหยียนหลันไม่สามารถเอ่ยปากบอกกลับผู้ใดได้ มิหนำซ้ำ อารมณ์ของบุรุษผู้นี้ก็เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย นางถูกตราหน้าว่าแย่งชิงวาสนาของผู้อื่นทั้งที่ถูกบังคับอย่างไร้หนทางให้เลือก นางถูกกักขังให้อยู่เรือนหลังจวน ถูกเขามองด้วยสายตาเหยียดหยาม ดูแคลน ถูกเขาสาดคำพูดหยามเกียรติ ใส่อย่างไร้ศักดิ์ศรี...ราวกับว่านี่เป็นความผิดของนาง

View More

Chapter 1

๑ เป็นเพียวตัวแทน

« James Newton, voulez-vous épouser Amber Dylan, en bonne santé et dans la richesse jusqu'à ce que la mort vous sépare ? » demanda le prêtre en lisant le livre qu'il tenait à la main.

La foule regardait avec impatience et bonheur, attendant l'union du couple. Amber contemplait ses doigts avec un sourire timide, caché aux yeux par le voile sur sa tête.

James regarda la foule assise dans la foule, son regard se posa sur ses parents qui l'exhortaient du regard à dire oui et à en finir avec le mariage. Son regard se posa sur son oncle, assis à côté de ses parents, sans expression.

James jeta un dernier coup d'œil vers la porte. Il semblait impatient et attendait quelqu'un, mais la déception se lut rapidement lorsqu'il ne trouva pas la personne qu'il cherchait. Son regard se porta à nouveau sur Amber, qui se demandait pourquoi son « oui » tardait autant.

« Oui… je le veux… » murmura James, suffisamment fort pour que tout le monde l'entende. La salle s'est remplie d'une joyeuse clameur à l'union. Les lèvres d'Amber étaient étirées sous son voile, pleines de bonheur.

Le prêtre hocha la tête et poursuivit : « Avant que je ne les déclare mari et femme, si vous avez une objection à cette union, exprimez-la maintenant ou gardez le silence à jamais… » Le silence se fit dans la salle aux paroles du prêtre.

James, qui semblait déçu un instant plus tôt, eut une lueur d'espoir. Il regarda vers la porte : peut-être qu'elle s'opposerait au mariage, mais elle était toujours vide.

« Si vous avez une objection au mariage, exprimez-la maintenant ou gardez le silence à jamais… » Le prêtre répéta à haute voix une dernière fois.

L'assistance attendit quelques secondes de répit, mais rien n'était sûr. Chacun attendait joyeusement que le couple soit déclaré mari et femme.

« S'il n'y en a pas, alors, par les pouvoirs qui me sont conférés, je vous déclare mari et femme… »

« JE M'OPPOSE À CETTE UNION ! » Une voix forte résonna dans le silence de la salle, interrompant in extremis les paroles du prêtre.

Des murmures fusèrent dans la salle, les gens se retournèrent pour voir qui avait parlé et quelques-uns fixèrent leur dos, l'incrédulité dans les yeux.

Amber leva les yeux de sous son voile, la terreur envahissant son cœur excité. Pourquoi ? Pourquoi le mariage avait-il été soudainement interrompu ? Pourquoi sa cousine interrompait-elle le mariage ?

L'expression de James était différente de celle des autres, tandis que d'autres étaient emplis de ressentiment et d'incrédulité ; son expression était pleine de bonheur.

Jane descendit lentement l'allée. Elle portait une robe bleu ciel fendue des chevilles aux genoux, laissant apparaître sa peau. Ses cheveux étaient magnifiquement coiffés et les bijoux qu'elle portait semblaient extrêmement coûteux, ajoutant une touche d'élégance à sa silhouette.

Ses yeux étaient gonflés et gonflés ; il était évident qu'elle avait pleuré avant de venir ici.

« Qu'est-ce qui ne va pas chez toi ? Pourquoi es-tu ici ? »

 « Tu t'opposes au mariage à la dernière minute ? Quel est ton problème, Jane ? » demandèrent M. et Mme Jones en lançant à leur fille un regard perplexe.

Tout le monde voulait une explication, et les personnes présentes dans la salle chuchotaient déjà, concluant ainsi à ce qui se passait.

Jane resta ferme devant ses parents, elle regarda la famille de James avant de regarder l'autel.

« Je m'oppose à ce mariage ! Ce mariage ne peut pas avoir lieu, car je suis enceinte de James Newton. » dit Jane d'un ton un peu déprimé.

La salle, déjà remplie de murmures, explosa à nouveau.

« Elle est enceinte ? Du futur mari de sa sœur ? »

« Il est déjà son mari, c’est bizarre. »

« Comment peut-on être enceinte de son propre beau-frère ? »

Amber fut surprise par les paroles de sa cousine à l’entrée, disant qu’elle n’avait pas eu le temps de réagir lorsqu’elle avait évoqué sa grossesse. La bouche d’Amber s’ouvrit brusquement, les mains crispées sur sa robe de mariée, serrant une poignée de ses mains dans un poing serré.

Amber ne réalisa pas que des larmes coulaient déjà de ses yeux ; elle resta figée, incrédule et perplexe.

« QUOI ?! »

« TU ES ENCEINTE DE JAMES ?!! SI C’EST UNE FARCE, ALORS ARRÊTE, CE N’EST PAS LE MOMENT DE FAIRE TES BÂTIMENTS ! » hurla Mme Jones à sa fille qui se tenait devant elle.

 « Ta mère a raison, Jane ! Ce n’est pas le moment de faire des farces, arrête. »

M. et Mme Newton se levèrent également et regardèrent leur fils debout sur l’autel. Si Mme Newton n’avait rien remarqué, M. Newton savait pertinemment ce que son fils manigançait.

Il l’avait clairement averti de ne pas faire de bêtises et de ranger correctement, mais son fils se révéla stupide. James recula, effrayé, face au regard de son père et baissa la tête de honte.

« Maman ! Lâche-moi… » s’écria Jane en se dégageant des mains de sa mère, des larmes coulant sur ses joues tandis qu’elle essayait de s’éloigner.

« Quel genre de famille est-ce ? La sœur est enceinte de son beau-frère. »

« Comment est-elle tombée enceinte de son beau-frère ? C’est ignoble. »

« La sœur et le beau-frère devaient se rouler sous les draps en cachette, comment est-ce possible ? »  

Amber se tenait sur l'autel, observant le drame se dérouler. Elle espérait sincèrement que ce n'était qu'un mauvais rêve et que rien de tel ne se produisait réellement. Des larmes coulaient sans cesse sur ses joues, tombant sur sa robe de mariée.

« Qu'est-ce que tu racontes ? Pourquoi agis-tu si têtue ? La grossesse n'est pas une blague, tu sais ce que tu dis ? Ta sœur est déjà mariée avec lui, pourquoi dis-tu ça ?! » s'écria Mme Jones en secouant sa fille encore plus fort, l'expression emplie de douleur.

« Pourquoi je n'arrive pas à tomber enceinte de lui ? Pourquoi penses-tu que c'est une blague ?! James m'a toujours aimée, personne d'autre ! Nous nous sommes toujours aimées ! Amber me l'a

clairement volé ! » hurla Jane, lasse de voir sa mère la secouer.

BLAPPE !!!

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
29 Chapters
๑ เป็นเพียวตัวแทน
เสียงพูดคุยของแขกเหรื่อพร้อมทั้งเสียงจุดประทัดดังกึกก้องไปทั่วจวนหลี่อ๋อง บรรยากาศโดยรอบอบอวลด้วยความเป็นมงคล ทุกพื้นที่ภายในจวนล้วนถูกประดับตกแต่งอย่างงดงามด้วยดอกไม้นานาพรรณและผ้าแพรชาดสีแดงสัญลักษณ์ของวันแต่งงานพิธีสมรสอันยิ่งใหญ่ของหลี่อ๋องผู้สูงศักดิ์ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ แม้แต่เหล่าสตรีทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็พากันอิจฉาวาสนาของคุณหนูไป๋กันถ้วนหน้าเรื่องราวความรักระหว่างคุณหนูไป๋กับหลี่อ๋องนั้น…มีหรือจะมีผู้ใดไม่รู้จักเกรงว่าแม้แต่เด็กสามขวบยังสามารถเล่าออกมาได้เป็นฉากๆคุณหนูไป๋จากตระกูลพ่อค้าได้บังเอิญพบรักกับหลี่อ๋องผู้สูงศักดิ์ราวกับสวรรค์กำหนดเอาไว้แล้ว เรื่องราวนี้ถูกเล่าต่อๆ กันมา จนกระทั่งถูกนำไปแต่งเติมกลายเป็นบทละครในโรงน้ำชา…เดิมทีตระกูลไป๋เป็นเพียงแค่เจ้าของร้านขายน้ำเต้าหู้เล็กๆ ที่ตั้งอยู่บริเวณทางเข้าออกของชายแดนเท่านั้น ทว่ากลับมีบุตรสาวผู้หนึ่งรูปโฉมงดงามสะคราญราวกับเทพธิดา…ทว่าความงามนี้ย่อมเป็นได้ภัยได้ในคราเดียวกันกล่าวกันว่า…เช้าตรู่วันหนึ่งเกิดเหตุการณ์โจรฉกรรจ์บุกหมายจะชิงตัวคุณหนูไป๋เป็นเมีย ทว่าโชคชะตานำพาให้หลี่อ๋องผ่านมาเห็นเข้าพอดีจึงช่วยเหลือไว
Read more
๒ อวดดี
หลี่เจิ้งเฉินไม่คาดคิดว่าสตรีผู้นี้จะกล้าตอบโต้ด้วยท่าทีอวดดีเช่นนี้!เขากัดฟันกรอดก่อนจะสะบัดมืออย่างแรงจนร่างบอบบางลอยขึ้นเหนือพื้นเพียงชั่วพริบตา แล้วถูกเหวี่ยงกระแทกลงบนเตียงอย่างไม่ไยดีน้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน “ม้าพยศย่อมต้องถูกเฆี่ยน!...สตรีอวดดีสมควรถูกสั่งสอน!”ตุบ!ร่างอรชรของไป๋ซูเหยาพลันกระแทกลงบนเตียงอย่างแรง แม้จะมีฟูกนุ่มรองรับ ทว่าแรงจากการสะบัดของบุรุษผู้นี้กลับรุนแรงราวกับหมายจะให้กระดูกทุกชิ้นในร่างนางแตกร้าวเสียให้ได้“อ๊ะ!” ไป๋ซูเหยานอนตัวงอด้วยความเจ็บปวดทันใดนั้น ดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความตกใจโดยไม่ทันคาดคิดว่าอันตรายจะคืบคลานเข้ามาเร็วเพียงนี้!!!หลี่เจิ้งเฉินก้าวเข้ามาใกล้ สายตาคมกริบเพ่งมองร่างสตรีตรงหน้าอย่างเยียบเย็น มุมปากหนายกยิ้มเยาะไร้ความอ่อนโยนหากนางมิใช่สตรีในดวงใจแล้ว…ไม่ว่าสตรีใดก็อย่าได้หวังว่าเขาจะอ่อนโยน ต่อให้นางกระอักเลือดเจียนตายอยู่ตรงหน้าก็อย่าคิดว่าเขาจะเหลือบแลเห็นใจแม้เพียงเสี้ยวสายตา!“แค่ก! แค่ก!” ไป๋ซูเหยาไอแห้งๆ ออกมาหลายครั้งลมหายใจของนางติดขัดราวกับปอดแทบจะยุบตัว ดวงตาคู่งามพร่าเลือนไปด้วยม่านน้ำใส หากแต่ในใจกลับไม่คิดอ้อน
Read more
๓ พระชายาไร้ค่า
บรรยากาศภายในจวนหลี่อ๋องยามนี้ขุ่นมัวและอึมครึมยิ่งกว่ายามฝนตั้งเค้าเสียอีก เหล่าสาวใช้ที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต่างค่อยๆ ถอยห่างออกไปอย่างเงียบเชียบ บ้างก็ถึงกับกลั้นหายใจด้วยความหวาดหวั่นใบหน้าของหลี่อ๋องบัดนี้เขียวคล้ำด้วยโทสะ แววตาคมกริบฉายชัดถึงความขุ่นเคืองจนไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยคำใดแม้แต่ครึ่งคำแล้วไหนจะพระชายาผู้นั้น…สตรีผู้มีใบหน้างดงามแต่ตอนนี้กลับแข็งกร้าวฉายแววดื้อรั้นไม่ยอมโอนอ่อนแม้แต่น้อย!ทั้งที่รอคอยจะได้ครองคู่อยู่ด้วยกันมิใช่หรือ…?ทว่าเพียงคืนเข้าหอคืนเดียวเท่านั้น ไฉนเลยความสัมพันธ์กลับแปรเปลี่ยนราวกับคนแปลกหน้าเช่นนี้แท้จริงแล้วเกิดอันใดขึ้น…พวกนางอยากรู้เสียจริง!แม้ว่าพวกนางจะพยายามถอยหลีกห่างแล้ว ทว่าในความเงียบสงัดกลับได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตนเองหลี่เจิ้งเฉินกัดฟันกรอดคล้ายข่มโทสะ เขาก้าวเข้าไปหาสตรีตรงหน้า ก่อนจะคว้าเรียวแขนของอีกฝ่ายอย่างแรงแล้วออกแรงกระตุกดึง กึ่งลากนางให้เดินตามไปทันที“ปล่อยข้า!” ไป๋ซูเหยาร้องเสียงหลงด้วยความตกใจนางยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางก็ถูกบังคับให้ก้าวตามเขาไปตามแรงดึง หากฝืนก็เกรงว่าจะล้มลงกับพื้นและหากเป็นเช่นนั้น…บุรุษผู้
Read more
๔ กลำกลืนฝืนทน
ใครเล่าจะเชื่อเรื่องโชคชะตา…แม้แต่ไป๋เหยียนหลันเองก็ไม่เคยเชื่อมาก่อน หากแต่สวรรค์กลับเล่นตลกกับนางเสียจนหมดหนทางปฏิเสธ ด้ายแดงที่เคยถักทอมาเนิ่นนานแต่พอถูกละลายลงในสายน้ำก็ไม่หลงเหลือแม้เศษเส้นใยให้เหนี่ยวรั้งไว้นางไม่คิดเลยว่าเพียงแค่พบกับจางสือ บุรุษหนุ่มธรรมดาผู้หนึ่งจากร้านขายถั่วเหลือง หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับเต้นกระหน่ำรัวราวกับกลับไปเป็นดรุณีน้อยที่เพิ่งรู้จักคำว่ารักอีกครั้ง…แน่นอน…ว่านางอยากมีชีวิตที่สงบและเรียบง่าย ไม่ต้องเข้าไปพัวพันกับความวุ่นวายหรือแก่นแย่งชิงอำนาจกับผู้ใดทั้งสิ้นทว่าหลี่เจิ้งเฉินกลับมีฐานะสูงศักดิ์เป็นถึงหลี่อ๋อง…มีอำนาจในมือ วันข้างหน้าย่อมไม่อาจมีภรรยาเพียงหนึ่งเดียวได้แต่จางสือนั้น…กลับสามารถรักมั่นเพียงนาง ถึงแม้ฐานะเขาจะต่ำต้อยกว่าเพราะต้องเลี้ยงดูมารดา น้องสาว น้องชายและยังหาเช้ากินค่ำก็ช่างเถอะ…หากใจรักมั่น ไป๋เหยียนหลันเชื่อว่าสวรรค์ก็ต้องเมตตาให้ชีวิตคู่ของนางและเขาราบรื่นเป็นแน่“เหยียนหลันรีบกินขาหมูตุ๋นร้อนๆ นี่ก่อนเถิด” น้ำเสียงของจางฮูหยินเอ่ยดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มประจบประแจ้ง นางได้ยินข่าวมาว่าคุณหนูไป๋จากร้านน้ำเต้าหู้ตรงประตูเมืองผู้นี
Read more
๕ กลืนน้ำลาย
ปัง!หลี่เจิ้งเฉินวางจอกสุรากระแทกลงโต๊ะอย่างแรงด้วยความขุ่นเคือง สายตาคมกริบเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ห้วงความคิดของเขาวนเวียนกลับไปกลับมาไม่พ้นจากดวงตาคู่งามที่แข็งกร้าวคล้ายกลับว่าไม่อาจลืมเลือนมุมปากหนาแค่นเสียงเยาะ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าจอกสุราอีกครั้งทว่า…ไหสุราในมือนั้นกลับถูกอีกฝ่ายช่วงชิงไปอย่างรวดเร็วฟึ่บ!“!!!” หลี่เจิ้งเฉินขมวดคิ้วทันควัน สายตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจโจวตงหยางเลิกคิ้วขึ้นอย่างเชื่องช้าราวกับตั้งใจ เขาถือไหสุราไว้ในมือแน่นไม่ยอมคืนให้ พร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ท่าทางวันนี่หลี่อ๋องคงมีเรื่องทำให้กลัดกลุ้มใจไม่น้อย…ทะเลาะกับพระชายามาหรืออย่างไรกัน”ก่อนหน้านี้เขากำลังเอนกายนอนชมการร่ายรำของเหล่าสตรีงามอย่างสบายอารมณ์ ทว่าคาดไม่ถึงว่าจะมีพ่อบ้านเข้ามาแจ้งว่าหลี่อ๋องมาเยือนถึงที่จวน…!?เดิมทีเดียวโจวตงหยางคิดว่าคงมีราชการด่วนหรือเรื่องสำคัญใดๆ ทว่ามิใช่...หลี่เจิ้งเฉินกลับมานั่งดื่มสุราไหแล้วไหเล่าราวกับอารมณ์มาจากจวนเสียมากกว่าสายตาคมกริบของเขาเหลือบมองสหายตรงหน้าราวกับรอฟังคำตอบ“…” หลี่เจิ้งเฉินสูดลมหายใจแรงด้วยความหงุดหงิด แต่กลับไม่ยอมเอ่ยอันใดออกมาโจว
Read more
๖ สงสารหรือสมเพช
หลี่เจิ้งเฉินอุ้มไป๋ซูเหยสกลับไปที่จวนอย่างเร่งรีบ ซ้ำตลอดทางยังตะโกนเรียกสาวใช้ให้ท่านหมอมาโดยเร็วทุกครั้งยามนี้ที่เขาเหลือบสายตามองนางในอ้อมแขนนั้น ทันใดนั้น…หัวใจแกร่งก็พลันกระตุกวูบรุนแรงอย่างน่าประหลาดใจ เพียงคิดว่าหากสตรีผู้นี้เป็นอันใดไปนี่ก็คงความผิดของเขากระมัง!?ยามนี้ทั่วทั้งเรือนหลัก จุดโคมไฟจนสว่างไสวแต่ทว่ากลับไม่อาจขับไล่บรรยากาศอึมครึมขุ่นมัวภายในเรือนได้ หลี่เจิ้งเฉินนั่งเงียบงันอยู่ข้างเตียง ดวงตาคมกริบทอดมองร่างบอบบางที่ยังคงหลับใหลอยู่ตรงหน้าใบหน้าซีดเซียวไล่สีเลือดฝาดเมื่อครู่ๆ ค่อยๆ ขึ้นสีเล็กน้อยเขาพลางยกมือขึ้นแตะหน้าผากของนางแผ่วเบา…ราวกับไม่ต้องการปลุกให้นางขึ้นมาหลี่เจิ้งเฉินกำมือแน่น ยามนี้เขาถูกความรู้สึกผิดกัดกินอยู่ไม่ใช่นาง...ไม่ใช่นางเลยสักนิดที่ควรถูกลงโทษ...“ข้าขอโทษ…” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา“นี่มิใช่ความผิดของเจ้า…ไป๋ซูเหยา”ก่อนหน้านั้น หลี่เจิ้งเฉินย่อมรู้ดีว่าสตรีที่อยู่ในเกี้ยวเจ้าสาวหาใช่ไป๋เหยียนหลันไม่เพราะมีคนจากสกุลไป๋เร่งร้อนมาแจ้งข่าวแต่เช้าตรู่เสียจนเขาตั้งตัวไม่ทันในยามนั้นเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรรับมือเช่นไรจู่ๆ สตรี
Read more
๗ ปิดเอาไว้ไม่มิด
ยามนี้บรรยากาศภายในเรือนเงียบงันลงอีกครั้ง เหล่าสาวใช้ต่างกระพริบตาปริบๆ มองกันไปมาด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจสิ่งที่พระชายากล่าวออกมาว่าหมายถึงสิ่งใดกันแน่ไป๋เหยียนหลิน...มิใช่พระชายาไป๋เหยียนหลันหรือ?และหากสตรีที่นั่งกำลังอยู่บนเตียงในตอนนี้ มิใช่พระชายาไป๋เหยียนหลันตัวจริง เช่นนั้นแล้ว...แม่นางผู้นี้เป็นใครกันแน่?ประโยคก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะฟังอย่างแล้วก็ไม่กระจ่างแจ้งพลันก่อความสับสนในใจของทุกคนขึ้นทันที ทว่ากลับไม่มีใครกล้าเอ่ยถามออกไป เหล่าสาวใช้ต่างก็พากันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจโจวตงหยางถึงกับหันขวับไปมองสหายทันที ดวงตาดำขลับเบิกโพลงกว้างอย่างตกตะลึงราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ ก็ไม่ปานเช่นนั้น…คำพูดที่หลี่เจิ้งเฉินหลุดปากเอ่ยเมื่อวันก่อนก็เป็นความจริงอย่างงั้นหรือ!ที่แท้คนผู้นี้ก็มิได้เมามายจนสติเลอะเลือนไป!เขาจ้องมองบุรุษข้างกายตาเขม็ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “เป็นเรื่องจริงหรือ…หลี่เจิ้งเฉิน?”หลี่เจิ้งเฉินกล่าวเสียงแผ่วเบา “นางคือไป๋ซูเหยา…”เขาไม่เคยคิดจะปิดบัง…ทว่าก็หาได้อยากเปิดเผยออกไปให้เป็นเรื่องใหญ่โตชวนวุ่นวายหลี่เจิ้งเฉินขยับฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าวก
Read more
๘ ไม่ไว้หน้า
ถ้อยคำของไป๋ซูเหยาเมื่อครู่…ราวกับตบหน้าของหลี่เจิ้งเฉินฉาดใหญ่ ทว่าเขากลับยังคงยืนนิ่ง ใบหน้าหล่อคมคายเรียบเฉยหาได้แสดงความโกรธเคืองหรือไม่พอใจออกมาเลยแม้แต่น้อยในขณะเดียวกันนั้น นายท่านไป๋กลับสูดหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความอดกลั้น ก่อนจะก้าวตรงเข้ามาหาบุตรสาวตรงหน้าอย่างไม่รีรอ ฝ่ามือใหญ่หยาบกร้านคว้าเข้าที่เรียวแขนของนางทันทีแล้วออกแรงกระชากอย่างแรง น้ำเสียงทุ้มต่ำแผ่วเบาเต็มไปด้วยโทสะ “หุบปากของเจ้าเสีย! ก่อนที่ข้าจะต้องสั่งสอนเจ้าด้วยตนเอง!”!!!ทว่า…เหตุการณ์เช่นนี้กลับไม่พ้นสายตาของหลี่เจิ้งเฉินไม่เว้นแม้แต่เหล่าสาวใช้จากจวนหลี่อ๋องที่ติดตามมาด้วย พวกนางต่างเบิกตากว้างตกตะลึงราวกับย้อนกลับไปเห็นเหตุการณ์เมื่อวานซ้ำอีกครั้งไม่เพียงแต่หลี่อ๋องที่ใช้ความรุนแรงกับพระชายา บัดนี้กลับรวมถึงขั้นบิดาแท้ๆ ยังกล้าทำให้บุตรสาวเจ็บปวดด้วยน้ำมือตนเองอีกหรือ…!?บัดซบเถอะ! พระชายาช่างน่าเห็นใจจริงๆ!ไป๋ซูเหยายังอ่อนแรงจากการพิษไข้ แม้จะไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็น ทว่าเพียงแค่แรงฉุดกระชากน้อยนิดเท่านั้นก็ทำให้เซถลาจนเกือบล้มลงได้ดวงตาคู่งามเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ โชคดีที่ยังฝืนยืนได้อยู
Read more
๙ คนของจวนหลี่อ๋อง
ไป๋ซูเหยาไม่ได้นั่งรถม้ากลับจวนหลี่อ๋อง นางเลือกที่จะเดินออกจากร้านขายน้ำเต้าหู้ของสกุลไป๋ด้วยฝีเท้าช้าๆ ลัดเลาะไปตามตรอกเล็กสู่ตลาดค้าส่งระหว่างแคว้น ดวงตาคู่งามเหม่อลอยราวกับว่าใต้หล้านี้ไม่มีสิ่งใดน่าสนใจอีกแล้วยามนี้...ถือว่านางตัดขาดจากผู้คนแซ่ไป๋แล้วใช่หรือไม่?และหากนางจะหย่าขาดกับหลี่เจิ้งเฉิน ไม่ข้องเกี่ยวกับเขาอีกเลย เช่นนั้น…นางก็มีสิทธิ์ทำได้ใช่หรือไม่?ปัญหาที่เกิดขึ้นนี้…นางมิใช่ผู้ก่อ หากแต่กลับต้องแบกรับไว้บนบ่าทั้งหมดโดยไร้ทางเลือก ทั้งที่เป็นของไป๋เหยียนหลัน เหตุใดจึงต้องผลักภาระมาลงที่นางด้วยเล่าไป๋ซูเหยาพลันแค่นเสียงหัวเราะเยาะตนเอง ใบหน้าคนงามระบายยิ้มจางๆ คล้ายเย้ยหยันโชคชะตาที่เล่นตลก หากแต่รอยยิ้มนั้นกลับดูงดงามราวดอกเหมยผลิบานท่ามกลางหิมะเหมันต์…ดึงดูดสายตาของบุรุษที่เดินผ่านไปมาอย่างไม่ตั้งใจทว่าหากใครมองเลยจากรอยยิ้มนั้นไปสักนิด...ก็จะพบกับเงาร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งเป็นอันต้องสะดุ้งหยุดส่งสายตาหว่านล้อมทันที!หลี่เจิ้งเฉินเดินตามหลังนางอยู่ห่างๆ สิบก้าว เขาไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใดและมิได้เร่งฝีเท้าเข้าไปหานางในใจย่อมรู้สึกไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่นายท่านไป๋และไ
Read more
๑๐ โกรธแทบคลั่ง
จู่ๆ ภายในใจของไป๋เหยียนหลันกลับปั่นป่วนขึ้นมาราวกับถูกคลื่นโหมกระหน่ำ ความรู้สึกมากมายตีวนขึ้นมาในอกจนไม่รู้ว่าควรจะอธิบายความรู้สึกนี้เรียบเรียงออกมาเป็นถ้อยคำพูดได้อย่างไรนัยน์ตาเมล็ดซิ่งสั่นระริกมองตามแผ่นหลังของไป๋ซูเหยาและหลี่เจิ้งเฉินที่เดินตามกันไปจนลับสายตามือเรียวกำแน่น ความเย็นยะเยือกเกาะกุมทั่วปลายนิ้วท่าทีของหลี่อ๋องในยามนี้...หมายความว่าอย่างไรกันแน่?ไฉนเขาจึงกล่าวว่ารักมั่นต่อนางแต่เพียงผู้เดียว…ซ้ำยังเคยให้สัญญาว่าจะเคียงคู่กับนางไปตลอดชีวิตจนผมขาวโพลน แท้จริงแล้วสิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นเพียงแค่ลมปากเท่านั้นหรือ!?นางหายไปทั้งคนแต่กลับไร้วี่แววว่าเขาจะตามหา ทว่ากลับกลายเป็นนางที่เห็นเขาเอาแต่วิ่งตามหลังสตรีผู้หนึ่งทั้งที่สมควรเป็นเพียงตัวแทนของนางเท่านั้นไป๋เหยียนหลันมีหรือจะทนได้!นางสูดลมหายใจลึกคล้ายตั้งสติระงับโทสะที่เดือดพล่านจนคับแน่นอยู่ในอก ดวงตาคู่งามแข็งกร้าวฉายความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน“จะไปที่ใดหรือ...”จู่ๆ น้ำเสียงทุ้มของจางสือก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเพิ่งเดินออกมาจากร้านค้า ทว่ากลับต้องชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อเห็นท่าทางของไป๋เหยียนหลันในยามนี้หัวคิ้วเข
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status