Se connecterPartager
บทที่ 4
Dernier chapitre
เกมรักจับอาจารย์ บทที่ 5
คำถามของเขาช่างหนักอึ้งเกินกว่าที่ผมจะเค้นถ้อยคำใดมาหาคำตอบได้ร่างกายของอาจารย์ในยามนี้ร้อนผ่าวราวกับสุมด้วยเปลวเพลิง ทว่าเขากลับไม่ได้ผลักไสสัมผัสของผมเหมือนทุกครั้ง มีเพียงลมหายใจหอบถี่ที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นสุราเข้มข้นที่พรั่งพรูรดรินอยู่ชิดใกล้ ยิ่งใกล้มากเท่าไหร่ กลิ่นอายของเขาก็ยิ่งมอมเมาผมให้จมดิ่งลงไปมากกว่าเดิม“โดนยาอะไร...”เขายกมือขึ้นประคองศีรษะของตนเองที่หนักอึ้ง สีหน้าฉายแววทุกข์ทรมานจนผมไม่อาจทนนิ่งเฉยอยู่ได้ ผมจึงตัดสินใจรีบเรียกแท็กซี่เพื่อพาเขากลับสู่ที่พักโดยเร็วที่สุดตลอดทางภายในรถแท็กซี่ที่เงียบสงัด อาจารย์เหลียงกลับสงบเสงี่ยมผิดคาด ร่างกายที่ร้อนผ่าวราวกับเปลวเพลิงแผดเผารุ่มอยู่ภายในซุกตัวอยู่ภายใต้อ้อมกอดของผมอย่างโหยหา บางคราเขาก็พึมพำถ้อยคำแผ่วเบาที่ไม่เป็นคำศัพท์ ราวกับกำลังต่อสู้กับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังถาโถมเข้าใส่ตัวเขาไม่หยุดหย่อน“เซียวรุ่ย...”ยามที่เขาว่าง่ายเช่นนี้ กลับดูเปราะบางจนน่ารังแกให้แหลกคามือผมทำได้เพียงป้อนน้ำเย็นให้เขาด้วยความกระวนกระวายใจทันทีที่ถึงจุดหมายและควานหากุญแจมาเปิดประตูได้สำเร็จ เพียงก้าวแรกที่เท้าพ้นขอบประตูห้องเข้
เกมรักจับอาจารย์ บทที่ 4
เหตุการณ์ชกต่อยที่เพิ่งผ่านมาไม่นานนี้ เกิดขึ้นไม่ไกลรั้วมหาวิทยาลัยนัก การที่เขาจะรู้เรื่องก็คงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไร แต่ทำไมผลลัพธ์มันถึงได้ตาลปัตรออกมาเป็นแบบนี้ไปได้?อาจารย์เหลียงขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าถูกเคลือบด้วยความเย็นชา “รู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป นายวู่วามเกินไปแล้วเซียวรุ่ย ไม่คิดถึงผลที่ตามมาบ้างเลยหรือยังไง ถ้าไม่อยากโดนลงโทษ ก็รีบเขียนเรียงความสำนึกผิดมาส่งซะ”ไอ้หมอนั่นมันคือเหยื่อที่อาจารย์หามาจากบาร์เกย์หรือไง?ผมเกือบจะโพล่งถามออกไปแล้วนี่ผมกลายเป็นแค่ส่วนเกินในเกมของพวกเขางั้นเหรอแต่ผมจะให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าผมถือไพ่เหนือกว่าอยู่ ผมจึงทำเพียงกล้ำกลืนฝืนทน นั่งลงที่โต๊ะตรงข้ามเขา“ครับ ผมจะเขียน”ผมแสร้งก้มหน้าจัดวางกระดาษและปากกาอย่างนอบน้อมราวกับยอมรับผิด ทว่าในความจริง ผมกำลังแอบเข้าเกมทำได้ตามใจนึกต่างหาก สถานะอารมณ์ของเขาแสดงผลว่า ไม่พอใจอย่างรุนแรง พร้อมแถบข้อความแสดงผลความคิดที่ทำเอาผมหน้าตึง “จะไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ได้อีก”เกลียดขี้หน้าผมขนาดนั้นเลยเหรอผมลอบแสยะยิ้มในส่วนลึกของหัวใจ ยิ่งเขาพยายามผลักไสไม่ให้ผมเข้าใกล้มากเท่าไหร่ ผมก็จะยิ่งเบียดกายเข้า
เกมรักจับอาจารย์ บทที่ 3
ผมโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวพรรณที่ขึ้นสีชมพูระเรื่อ ริมฝีปากของผมคลอเคลียอยู่ไม่ห่างแทบจะอดใจไม่ไหวอยากจะขบเม้มมันเสียให้ได้ใบหูที่ดูบอบบางรับกับกรามคมชัดนั้น ช่างดูละเอียดอ่อนและงดงามราวกับวงพระจันทร์เสี้ยว“ยังเจ็บอยู่ไหมครับ?”อาจารย์เหลียงพ่ายแพ้และทิ้งตัวซบลงกับแผงอกของผมอย่างหมดท่า ริมฝีปากของเขาที่เคยปิดสนิทสั่นระริก เมื่อใบหน้าที่คมคายบัดนี้ปราศจากแว่นสายตาที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกัน แววตาที่เจือไปด้วยความเปราะบางจึงปรากฏชัดมันเป็นภาพที่ช่างยั่วยวน ปลุกสัญชาตญาณดิบ จนผมแทบอยากจะฉุดกระชากคนตรงหน้าลงมาจากสวรรค์ชั้นฟ้าอันสูงส่งให้แปดเปื้อนด้วยน้ำมือของผมเหลือเกินอาจารย์ผู้เยือกเย็นในยามปกติ บัดนี้กลับนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของผมราวกับเด็กน้อยผู้เปราะบาง ฝันที่ผมเคยเฝ้าละเมอซ้ำแล้วซ้ำเล่ากลับกลายเป็นความจริงที่สัมผัสได้เสียที“ดีขึ้นแล้ว” “ค่อยยังชั่วครับ” ผมแสร้งลอบถอนหายใจเฮือกหนึ่งให้ตายเถอะ ใครจะรู้บ้างว่าผมปรารถนาจะจูบซับรอยแดงที่หางตาคู่เย้ายวนนั่นใจจะขาด รอยระเรื่อที่เกิดจากการถูกผมรังแกผ่านเกมปริศนาที่เขาไม่เคยรู้ น้ำเส
เกมรักจับอาจารย์ บทที่ 2
ในวันนี้มีเพียงคลาสเดียว ในหอพักจึงคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของนักศึกษา พวกรูมเมตถ้าไม่นอนอุดอู้อยู่บนเตียง ก็เอาแต่ตะโกนด่ากันในเกม“เสี่ยเซียว สักตาไหม?”ผมตอบกลับไปอย่างเกียจคร้าน “ยุ่งอยู่”จะมีเกมไหนในโลกสนุกไปกว่าเกมทำได้ตามใจนึกอีกล่ะ?เมื่อได้ยินคำปฏิเสธ พวกรูมเมตก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรความสัมพันธ์ระหว่างผมกับรูมเมตจัดอยู่ในเกณฑ์ดี ทว่ามันก็มีช่องว่างที่ไม่อาจถมเต็มได้ พวกนั้นไม่มีใครล่วงรู้ถึงรสนิยมเบื้องลึกของผมเลยแม้แต่น้อย และมักจะเอ่ยปากบ่นเสียดายแทนผมอยู่บ่อย ๆ ว่าคนเพอร์เฟกต์ทั้งรูปลักษณ์และฐานะอย่างผม ทำไมถึงยังครองตัวโสดซิงมาจนถึงทุกวันนี้นั่นก็เพราะผมไม่ใช่พวกที่ชอบฝืนใจตัวเอง สำหรับผมแล้ว หากไม่ได้ครอบครองสิ่งที่ดีที่สุด การไม่มีเลยเสียยังจะดีกว่าและอาจารย์เหลียงคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ผมตามหา ผมรู้ซึ้งถึงข้อนี้ตั้งแต่วินาทีแรกที่สบตา ทุกตารางนิ้วบนร่างกายของเขา แม้แต่เส้นผมที่โค้งรับกับรูปหน้า ทุกอย่างล้วนจัดวางอยู่ในตำแหน่งที่ผมพึงพอใจจนไร้ที่ติราวกับสรรสร้างมาเพื่อเป็นของผมเพียงคนเดียวเท่าที่ได้ยินเสียงเล่าลือกันมา อาจารย์เหลียงเองก็ครองโสดซิงมาทั้งชีวิตเช่นกั
เกมรักจับอาจารย์ บทที่ 1
“ทำได้ตามใจนึก? ชื่อเกมตรงตัวชะมัด”นาฬิกานับถอยหลังอีกไม่กี่นาทีคลาสก็จะเริ่ม ผมจดจ่ออยู่กับเกมปริศนาลึกลับที่โผล่เข้ามาในเครื่องอย่างไร้ที่มา ความนึกสนุกเริ่มเข้าครอบงำเมื่อผมลองอัปโหลดรูปของอาจารย์เหลียงลงไปในตัวละครจำลองรายละเอียดของมันยอดเยี่ยมจนน่าขนลุก ร่างจำลองบนหน้าจอสมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ แม้แต่ริ้วรอยจาง ๆ บนผิวหรือความเนียนละเอียดของเนื้อสัมผัสก็ยังปรากฏให้เห็นได้อย่างชัดเจนราวกับมีชีวิต หากเกิดขึ้นในโลกความจริงได้ก็คงจะดีร่างจำลองในหน้าจอเป็นโมเดล 3D เปลือยเปล่าที่ยั่วยวนล่อตาล่อใจ ทว่าระบบกลับขึ้นข้อความแจ้งเตือนให้เติมเงินถึงจะสามารถเข้าถึงได้ ในฐานะสายฟรีผู้แน่วแน่ ผมทำเพียงเหยียดหยิ้มหยันให้กับข้อเสนอหน้าเลือดนั่นจังหวะนั้นเอง อาจารย์เหลียงก้าวเดินเข้ามาในห้องเรียน สายตาของผมเคลื่อนไหวไปตามจังหวะการเยื้องกรายของเขาอย่างไม่อาจละเว้น ตั้งแต่ช่วงสะโพกสอบที่งอนโค้งได้รูปรับกับเอวคอดเพรียว ไล่เรื่อยไปจนถึงใบหน้าเรียวยาวสะอาดสะอ้าน ทุกอย่างช่างน่าลุ่มหลงจนแทบหยุดหายใจในโลกแห่งความจริง เขาแต่งกายด้วยชุดสูทเนี้ยบกริบทุกระเบียบนิ้ว ท่าทางที่แสดงออกนั้นทั้งเย็นชาและสูงส
