บทที่ 2 เรื่องบังเอิญ

หลังจากวันฉลองรับปริญบัตรญาบัตร ต้นข้าวได้ไปสมัครงานไว้ตามบริษัทต่างๆมากมาย ตามสาขาวิชาที่จบมานั่นก็คือการออกแบบ เธอรักในการออกแบบอุตสาหกรรม วาดรูปต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น บ้าน รถ หรือแม้แต่สิ่งๆเล็กน้อยๆต่างๆรอบๆตัว เธอมีจินตนาการที่เป็นเลิศด้านความคิดสร้างสรรค์เธอจึงชอบทำงานในที่เงียบๆ เพราะทำให้เธอเขียนงานออกมาอย่างละเอียด สวยงาม และรอบครอบจนเป็นที่ชื่นชอบของอาจารย์หลายๆ คน เธอจะชอบออกแบบรถยนต์เป็นที่สุด เธอต้องการให้รถที่เธอออกแบบมาเพื่อประหยัดพลังงานให้ได้ผลิตขึ้นใช้จริงปัจจุบัน ดังนั้นบริษัทหลักที่เธอส่งใบสมัครไปส่วนมากจะเป็น บริษัทรถยนต์ทั้งบริษัทยักษ์ใหญ่ กลาง และเล็ก ตามลำดับ ซึ่งเธอก็รอลุ้นอยู่ทุกวันว่าจะมีบริษัทไหนตอบรับเธอบ้าง แต่แล้วก็เหมือนสวรรค์จะรู้สิ่งที่เธอหวังทันใดนั้นก็มีจดหมายจากบริษัทผลิตรถยนต์ขนาดใหญ่ ส่งออกรถทั้งในและต่างประเทศ รวมถึงยังมีสาขาย่อยที่ต่างประเทศอีกมากมายทั่วโลก เธอดีใจเป็นอย่างมากที่ทางบริษัทให้โอกาสเธอไปสัมภาษณ์ในเช้าของวันพรุ่งนี้

​ต้นข้าวรีบตื่นแต่เช้าภายในบ้านหลังเล็กๆที่ฟ้าสดใส ภายในตกแต่งอย่างน่ารักๆตามสไตส์เจ้าของบ้าน ตามผนังบ้านจะถูกแขวนด้วยแบบรถยนต์ต่างๆมากมายที่เธอได้เขียนไว้อย่างเป็นระเบียบ มีห้องนอนสองห้อง ซึ่งหนึ่งห้องนั้นเป็นห้องของพ่อกับแม่เธอตอนยังมีชีวิตอยู่ภายในห้องยังสะอาด เงาวับ และเหมือนเดิมทุกอย่างไม่เปลี่ยนแปลง ส่วนอีกห้องเป็นของเธอมีเตียงเตียงนอนเล็กๆประมาณสามฟุตครึ่ง ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีฟ้า ของใช้ภายในห้องเป็นระเบียบอย่างดี ตัวบ้านมีห้องครัว ห้องน้ำ และโซฟาเล็กไว้สำหรับนั่งดูโทรทัศน์บริเวณกึ่งกลางของตัวบ้าน เธอรีบกินนม และข้าวไข่เจียวที่รีบตื่นมาทำตั้งแต่ไก่โห่ เพราะความตื่นเต้นและกลัวไม่ทันตามที่บริษัทนัดไว้ เธอต้องผ่านเพื่อนอนาคตที่สดใสของเธอ

ต้นข้าวนั่งรอคิวสัมภาษณ์อยู่หน้าห้องของประธานเจ้าของบริษัทด้วยความประหม่า เพราะบริษัทต้องการแค่หนึ่งคนเท่านั้น เธอแอบกลัวนิดๆถึงเธอจะมั่นใจ ในเกรดที่การันตีความสามารถของเธอก็ตาม

“นางสาวณัฐรธิดา วรรณรัตน์ เชิญคะ” และแล้วก็ถึงคิวของเธอ

หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องทำงานอันกว้างขวาง ตกแต่งด้วยโทนสีดำ เรียบหรูตามนิสัยของประธานบริษัทด้วยความตื่นเต้น

“สวัสดีคะ ท่าน.. คุณ!!” เธออุทานขึ้นด้วยความตกใจ

“สวัสดีคับคุณณัฐรธิดา วรรณรัตน์ บังเอิญจังเลยนะคับ เชิญนั่งก่อนสิคับ” เขาแกล้งมองเธอด้วยสายตาแปลกใจ ทั้งที่เขาได้รู้มาก่อนแล้วทุกอย่าง เธอสวมสุดสูทธสีดำ ข้างในใส่เสื้อเกาะสีขาวจะเห็นหน้าอกที่ล้นออกมานิดๆ เขาแอบมองเธอพร้อมกับคิดในใจ เขาไม่ต้องเสียเวลาออกตามหาเธอเลยและเหมือนฟ้าจงใจส่งเธอมาหาเขาง่ายๆถึงบริษัท มีหรือที่หม่าป่าอย่างเขาจะปล่อยให้หมากในเกมหลุดออกไปง่ายๆ ไม่มีทาง!!

“คะ ขอบคุณคะ ต้นข้าว เอ่ออ ฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันคะว่าคุณคือประธานบริษัท” เธอตอบเขาพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้นวมด้วยความประหม่า เขาดูเข้มขรึม และดูจริงจังมากเวลาทำงาน

“คุณแทนตัวเองว่า ข้าว ก็ได้คับน่ารักดี ผมไม่ถือ”

“แต่...” ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบเขารีบตัดบทของเธอทันที “ไม่มีแต่คับ”

“ก็ได้คะ นี่ Portfolio ของฉัน เอิ่มม ข้าวคะ” พร้อมกับยื่นให้เขา เขาทำทีเปิดอ่านทั้งที่เขารู้ประวัติของเธอมาก่อนแล้วจากลขาของเขาอย่างละเอียดยิบ

“ผมจะไม่ถามอะไรข้าวให้มากความนะ ตกลงว่าข้าวมาเริ่มงานพรุ่งนี้ได้เลย”

“จริงเหรอคะ ขอบคุณท่านประทานมากๆเลยนะคะ” เธอตอบเขาด้วยความดีใจที่เธอจะได้มีงานดีๆ มีเงิน ไม่ต้องลำบากเหมือนที่ผ่านมา เขาช่างเป็นพระเจ้าสำหรับเธอจริงๆ เธอชื่นชมเขาในใจ แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่าหลังจากนี้ไปทุกสิ่งอาจไม่ได้สวยหรูอย่างที่เธอหวังไว้เสมอไป

“เรียกผมพี่ต้า ก็ได้คับมันดูห่างเหิน ผมอยากให้เราสนิทกัน” เขามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน เธอมองเขากลับด้วยสายตาปลื้มปริ่ม หัวใจเธอเต้นแรงมาก เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน ไม่ได้นะข้าวเขาคือเจ้านายเธอ เขาให้โอกาสเธอ เขามีพระคุณต่อเธอมาก เธอห้ามคิดอะไรบ้าๆเด็ดขาด เธอเตือนตัวเองในใจ

“งั้นข้าวขออนุญาตเรียกคุณว่า คุณต้า นะคะ” เธอตอบเขาพร้อมรอยยิ้มที่สดใส

“ได้คับ ตามที่ข้าวสะดวกเลย”

“คุณต้าใจดีกับข้าวมากๆ ขอบคุณที่ให้โอกาสนะคะ ข้าวจะทำงานให้สุดความสามารถและคุ้มกับเงินเดือนที่คุณต้าให้มาคะ”

เธอได้ทำแน่ต้นข้าวฉันจะใช้งานเธอให้คุ้มเลย พอจบเกมฉันเบื่อเธอก็หมดประโยชน์ บริษัทของเขาจะหาพนักงานเก่ง ฝีมือดีดี ไม่ใช่เรื่องยากดังนั้นเขาจึงไม่มีปัญหาเมื่อถึงเวลาที่เธอจะกำจัดเธอออกไป เขายอมรับว่าประวัติของเธอน่าสนใจ เธอเก่งฉลาด จบมาด้วยเกียรตินิยมที่น่าทึ่ง แถมเธอยังกำพร้าพ่อแม่ ส่งตัวเองเรียนจากเงินประกันพ่อกับแม่ของเธอ สอบชิงทุนต่างๆ พร้อมทั้งหาเงินเองจากการทำงานพาร์ทไทม์ เขามีความรู้สึกสงสาร และเห็นใจเธอขึ้นมา แต่ทันใดนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความเฉยชา

“ช่างเธอสิ ไม่ใช่เรื่องของฉัน” เขาพูดกับตัวเองเบาๆ

“ค่ะ? คุณต้าพูดอะไรนะคะ”

“อ่อ เปล่าคับไม่มีอะไร งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะคับ เลาขาของผมจะมาแจ้งรายละเอียดงานให้คุณข้าวทราบในวันนี้ คุณข้าวมารอผมที่หน้าห้องผมเลยนะคับ”

“คะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ สวัสดีคะ” เธอกล่าวขอบคุณพร้อมยกมือไหว้ตามมารยาทแล้วเดินออกไปปล่อยให้หมาป่านั่งจ้องหมากในเกมเดินออกไปจนลับตา เขาจะค่อยๆรุกเธอเบาๆ กลัวเธอตกใจเพราะในประวัติเธอไม่เคยคบใคร แม้จะมีคนมาจีบมากมาย เธอคงทำตัวใสใส ไม่อยากคบออกสื่อ กลัวบรรดาผู้ชายทั้งหลายรู้ละสิ เธอไม่มีทางหาเงินเองโดยที่ไม่มีเหล่าผู้ชายเหล่านั้นช่วยแน่นอน เขามั่นใจในความคิดของเขา

เธอกลับมาถึงบ้านด้วยความดีใจในโชคชะตาถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีครอบครัวคอยยินดีกลับการได้งานทำใหม่ที่ดีของเธอ แต่เธอก็ยังมีเพื่อนๆที่คอยอยู่ข้างๆเธอเสมอมา

“พริกหวาน ยัยข้าวมาแล้วๆๆๆ” ใบปอพูดเบาๆเป็นการส่งสัญญาณว่าเจ้าของบ้านได้เดินมาถึงรั่วบ้านเตี้ยๆสีขาวแล้ว

“โอเค..แท่น แท้น แท๊นนนน ...... ยินดีด้วยนะกับงานใหม่ของแกยัยต้นข้าววววว” พริกหวานโผล่มาเซอร์ไพร์ พร้อมกับฉีดโฟมสีขาวทั่วบริเวณที่ต้นขาวยืนอยู่ ทันใดนั้นใบปอก็ถือเค้กชาเขียวของโปรดออกมา ต้นข้าวมองด้วยความซาบซึ่ง น้ำตาไหลออกมาไม่รู้ตัว

“ยินดีด้วยนะแกรรร ดีใจแทนแกรเลยนะเนี้ย จริงมั้ยพริกหวานนน”

“จริงแท้แน่นอนคะ ชะนีใบปอออ” ทั้งสามกอดคอกันด้วยความรักและผูกพันธุ์ เวลาที่ใครคนไหนในกลุ่มมีปัญหาคนที่เหลือจะช่วยกันแก้ปัญหาตลอด พวกเขารู้จักกันตั้งแต่มอปลายถึงจะเรียนกันคนละคณะ แต่พวกเขาก็ยังสนิทกันเหมือนเดิม มีเวลาว่างจะเจอกันตลอด

“อะนี่ เค้กชาเขียวที่แกชอบกิน แล้วก็นี่ ดินสอเขียนแบบ แกเอาไว้ใช้นะ แกจะได้มีพวกชั้นอยู่ข้างๆ ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวไง เราคือครอบครัวเดียวกันน้า”

“ขอบใจพวกแกมากๆเลยพริกหวาน ใบปอ แกคือครอบครัวของฉันนะ”

“พอๆคะ ชะนีทั้งสอง ไม่มาม่า ตอนนี้คนสวยหิวจะกินควายได้ทั้งตัวละย่ะ ไปกินข้าวกันได้ละหล่อน”

“ข่านายสไปร์” ทั้งสองพูดพร้อมกัน

“เดี๋ยวตบปากฉีกก ฉันพริกหวานคะ สไปร์ไหนไม่รู้จัก” พริกหวานโวยวายพร้อมเดินไปทานอาหารทั้งสองสองเตรียมไว้ก่อนที่ต้นข้าวจะมา ทั้งสามทานข้าว พูดคุย หัวเราะกันอย่างมีความสุข จนถึงเวลาทั้งสองก็ขอตัวกลับบ้าน

ต้นข้าวพาตัวเองชำระร่างกายหลังจากที่เหนื่อยมาทั้งวัน เธอสาวมชุดนอนส่ายเดี่ยวยาวถึงเข่าอย่างน่ารักๆ มานั่งบนเตียงนอน เธอหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาเพื่อเซ็คข้อความต่างๆ พร้อมกับท่องในโลกโซเซียล

“เอ่ะ ใครส่งไหนมา” เธอเปิดอ่านไลน์ที่ไม่รู้ว่าเป็นใครส่งมา

/สวัสดีคับข้าว ผมพาทต้านะ/ เธออ่านด้วยหัวใจที่เต้นแรงเขามีไลน์เธอได้ไงเนี้ยะ

/ขอโทษนะคะ ข้าวตอบช้า ข้าวเพิ่งว่างคะ/

/ผมรบกวนคุณรึเปล่าคับ/

/ไม่คะ ข้าวกำลังนอนเล่นมือถือพอดี คุณต้ายังไม่นอนเหรอคะ/

/พอดีผมคิดถึงข้าวนะคับเลยนอนไม่หลับ/

/คุณต้าชอบพูดเล่นอยู่เรื่อยเลย/ เธอยิ้มจนแก้มแบบปริด้วยความเขินอาย

/ผมพูดจริงนะคับ ผมชอบคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน/

/เอิ่มม คือว่า… ข้าวง่วงแล้ว ขอตัวนอนก่อนนะคะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าเลย/ เธอรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

/ก็ได้ ฝันดีนะคับข้าว พรุ่งนี้เจอกัน/

/เช่นกันคะ/ หัวใจเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ พร้อมกับข่มตาหลับพร้อมรอยยิ้มอย่างมีความสุข

เขายิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ เล่นตัวไม่เบาเลยนะณัฐรธิดา อีกไม่นานเกินรอเธอจะได้มานอนฝันดีใต้ร่างฉันแน่เขาบอกกับตัวเองพร้อมนึกถึงหน้าอกใหญ่ๆ ขาขาวๆ ที่เขาแอบเห็นมา คิดแล้วเขาก็ข่มตานอนทันทีเพื่อนดับอารมณ์ร้อนรุ่มที่อาจจะเกิดขึ้นถ้ายังไม่หลับในตอนนี้

***หน้านิ่งๆ แอบหื่นนะคะคุณพาทต้า นางเองอย่าหลงกลความตอแหลของพระเองเด็ดขาดนะ!!!

กดติดตามให้ด้วยนะคะ จะเข้ามาอัพเรื่อยๆๆ ขอบคุณทุกคอมเม้นนะจ้า