All Chapters of เกมรักลวงใจ thanks for playing : Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากวันฉลองรับปริญบัตรญาบัตร ต้นข้าวได้ไปสมัครงานไว้ตามบริษัทต่างๆมากมาย ตามสาขาวิชาที่จบมานั่นก็คือการออกแบบ เธอรักในการออกแบบอุตสาหกรรม วาดรูปต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น บ้าน รถ หรือแม้แต่สิ่งๆเล็กน้อยๆต่างๆรอบๆตัว เธอมีจินตนาการที่เป็นเลิศด้านความคิดสร้างสรรค์เธอจึงชอบทำงานในที่เงียบๆ เพราะทำให้เธอเขียนงานออกมาอย่างละเอียด สวยงาม และรอบครอบจนเป็นที่ชื่นชอบของอาจารย์หลายๆ คน เธอจะชอบออกแบบรถยนต์เป็นที่สุด เธอต้องการให้รถที่เธอออกแบบมาเพื่อประหยัดพลังงานให้ได้ผลิตขึ้นใช้จริงปัจจุบัน ดังนั้นบริษัทหลักที่เธอส่งใบสมัครไปส่วนมากจะเป็น บริษัทรถยนต์ทั้งบริษัทยักษ์ใหญ่ กลาง และเล็ก ตามลำดับ ซึ่งเธอก็รอลุ้นอยู่ทุกวันว่าจะมีบริษัทไหนตอบรับเธอบ้าง แต่แล้วก็เหมือนสวรรค์จะรู้สิ่งที่เธอหวังทันใดนั้นก็มีจดหมายจากบริษัทผลิตรถยนต์ขนาดใหญ่ ส่งออกรถทั้งในและต่างประเทศ รวมถึงยังมีสาขาย่อยที่ต่างประเทศอีกมากมายทั่วโลก เธอดีใจเป็นอย่างมากที่ทางบริษัทให้โอกาสเธอไปสัมภาษณ์ในเช้าของวันพรุ่งนี้​ต้นข้าวรีบตื่นแต่เช้าภายในบ้านหลังเล็กๆที่ฟ้าสดใส ภายในตกแต่งอย่างน่ารักๆตามสไตส์เจ้าของบ้าน ตามผนังบ้านจะถูกแขวนด้วยแบบ

เช้าวันใหม่ณัฐพัชน์รีบทำคะแนนด้วยการขับ Mercedes ไปรอรับต้นขาวถึงหน้าบ้าน และรอจนกว่าต้นข้าวออกมาจากบ้านและแปลกใจทำไมเขาถึงมาโผล่ที่นี่ได้ เขารู้จักบ้านเธอได้อย่างไรกัน “สวัสดีค่ะ คุณณัฐพัชน์ มาได้ยังไงค่ะ” “ผมมารอรับคุณไง บอกแล้วว่าให้ข้าวเรียกผมต้า” “แต่.....” “ไม่มีแต่ครับ เรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวสาย” จากนั้นทั้งคู่ก็มุ่งหน้าไปยังบริษัท พอจอดรถเสร็จก็พากันเดินลงจากรถ จนเป็นที่แปลกใจของคนพนักงานในบริษัท บางคนก็ชื่นชมว่าเหมาะสมเพราะต้นข้าวสวยน่ารัก พาทต้าก็หล่อสูงแถมรวยล้นฟ้า บางคนก็นินทากล่าวหาว่าต้นข้าวเอาตัวมาแลกเพื่อแลกตำแหน่งและเงิน “ข้าวว่าคุณต้าเดินไปก่อนดีกว่าค่ะ คนมองกันหมดแล้ว” “จะสนใจทำไมรีบไปกันเถอะ” พร้อมทั้งหันสายตาอำมหิตไปมองเหล่าพนักงานจึงรีบพากันหลบหน้า หลบตาและยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง “สวัสดีค่ะท่านประธาน น้องต้นข้าว” พร้อมกับทำหน้าสงสัยมาด้วยกันได้ไง “สวัสดีค่ะ พี่ฟ้า” พร้อมกับหลบตาลงเพื่อหนีสายตาจับผิดของฟ้าเลขาวัยกลางคนของพาทต้า “คุณฟ้าคุณไปตามรายระเอียดจากฝ่ายบุคคลเรื่องทริปพักร้อนอาทิตย์ แล้วเอามารายงานผมก่อนเที่ยงวันนี้ด้วย” “ได้ค่ะ ดิฉันรี

หัวใจของต้นข้าวได้เต้นโครมความด้วยความตกใจในความกล้าของเขา​ เขาใช้มือลูบไล้ไปยังหน้าท้องแบนราบผิวขาวอมชมพูเรียบเนียนชวนหลงใหล​กลิ่นกายของเธอช่างเล้าอารมณ์​ดิบเถื่อนภายในกายของเขายิ่งหนัก​ ปากก็ยังคงดูดดื่มน้ำหวานจากปากอิ่มไม่รู้จักเบื่อหน่ายจนหญิงสาวแถบหยุดหายใจ​ เขาจึงยอมผละออก​ และย้ายที่ไปยังปทุมถันอันซ่อนรูปไว้ใต้เสื้อผ้าอันแสนราคาถูก​ "อื่ออ​ คุณ​ต้าอย่าค่ะ" คำพูดเธอเหมือนสายลมที่ผ่านหูซ้าย​ทะุลุลหูขวาเขาไม่สนใจ​ มืออีกข้างก็ได้ถอดเสื้อผ้าของเธออกอย่างรวดเร็วเป็นที่เรียบร้อยแล้ว​ เขาจึงมองร่างบางอย่างหลงใหลทันใดนั้นเขาก็รีบถอดชุดของตัวเองร่างจึงเปลือยเปล่าทั้งคู่ "เธอสวยมากต้นข้าวว" เขาดูดตั้งแต่ปาก​ไล่ลงไปตามลำคอจนทั่วร่างกายของเธอ​เกิดรอยจ้ำสีแดงคล้ำเต็ม​ไปหมด​ มือก็ขย้ำหน้าออกเธออย่างรุ่นแรงตามอารมณ์​ดิบที่เริ่มเปิดเผยออกมาอย่างปิดไม่มิด "เบาๆค่ะ​ ข้าวเจ็บ" เขาไม่ฟังรีบยัดตัวตนของตัวเองโดยไร้เครื่องป้องกันไปยังโพรงสีชมพูกลางลำตัวของเธอทันที​จนสุดลำ "ข้าวอย่าเกร็งสิ​ เดี๋ยว​ก็จะดีขึ้น" เขาขยับออกมาเกือบสุดและดันเข้าไปจนสุด และแช่ให้เธอปรับตัว​ พอเธอเริ่มผ่อนคลายเขาก

วารินทร์นั่งรอแฟนหนุ่มที่บอกว่าจะมารับเธอในตอนเย็นแต่ตอนนี้มันเลยหกโมงเย็นมาแล้วยังไม่โผล่หน้ามาเลย​ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเธอสังหรณ์ใจแปลกๆ​เพราะก่อนหน้านี้มีคนในบริษัท​เขาแอบส่งรูปเขากับผู้หญิง​ปริศนา​คนหนึ่งมาให้ทางไลน์​แต่ติดต่อกลับไปไม่ได้​ทำให้ภายในใจของเธอค่อยๆเกิดคำถามและแรงหึงหวง​ คอยจับผิดแฟนหนุ่มแบบห่างๆตลอดเวลา​ เพียงไม่กี่อึดใจรถ​ Mercedes คันหรูของชายหนุ่มแฟนอันเป็นที่รักของเธอก็แล่นมายังหน้าคฤหาสน์​ตรงจุดที่เธอรอพอดี เธอรีบเดินไปหาด้วยใจที่ร้อนรนพลางทำหน้างอ​ ต่อว่าเขาด้วยความไม่พอใจที่มาช้า "ทำไมต้ามาช้าแบบนี้รู้มั้ยรินรอต้าจะครบชั่วโมง​แล้ว" "ผมเพิ่งคุยกับลูกค้าเสร็จ​ แล้วอีกอย่างรถก็ติดมากด้วย​ รินไม่งอลผมนะครับ​ ผมขอโทษ" "ช่วงนี้ต้าดูแปลกๆไปนะ​ ต้าไม่เคยมารับรินช้าเลยตั้งแต่ครบกัน" "รินอย่าหาเรื่องทะเลาะเลย​ เดี๋ยว​ไม่สวยน้าา​ ไหนๆยิ้มหน่อยสิที่รักของผม" เขาดึงแก้มเธอไปมาเหมือนเด็กน้อย​ เธอจึงยอมยิ้มแต่ไม่ยอมลืมเรื่องนี้แน่ๆเขาต้องรู้ให้ได้ว่าผู้​หญิง​เลวคนนั้นเป็น​ใครถึงกล้ามายุ่งกับคนรักของเธอ " รินไม่ใช่เด็กนะ​ แก้มช้ำหมดแล้วเนี้ย​ รี

หลังจากนั้นไม่นานพาทต้าก็ตื่นขึ้นมาในช่วงเวลาเกือบเช้ามืด เขารีบคลายหญิงสาวออกจากอ้อมกอดทันที พลางนึกโทษตัวเองที่เผลอตัวเองกอดร่างนุ่มนิ่มทั้งคืน เพียงชั่วครู่ใบหน้าแฟนสาวก็ลอยขึ้นมาในหัวจึงรีบควานหาเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายจากเหตุการณ์เมื่อคืนมาสวมใส่รวบๆ ก่อนที่จะมีคนมาเห็น และไม่รอช้ารีบเปิดหน้าต่างกระโดดลงจากระเบียงเพื่อไปยังห้องพักของตัวเองอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันมามองหญิงสาวเลย “อื่อออ เมื่อยจัง” เสียงของหญิงสาวที่ตื่นขึ้นมาในสาววันใหม่เพียงลำพังด้วยความมเมื่อยล้า มองหาคนที่เธอรักที่นอนด้วยกันเมื่อคืนแต่ก็ไม่พบ เหลือเพียงความว่างเปล่าบนที่นอนที่ไร้ไออุ่นจากฝั่งของเขา แสดงให้เห็นว่าเขาคงออกไปนานแล้วเธอจึงได้แต่คิดน้อยใจว่าที่เธอเป็นอยู่ไม่ต่างอะไรกับหญิงขายบริการเลย จะต่างกันแค่ตรงที่เขาไม่ได้ให้เงินเธอทุกครั้งที่ได้ร่วมกันแค่นั้นเอง แค่คิดเพียงเท่านี้ก็พลันให้น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตากลมโตอย่างไม่รู้ตัว นานนับ 5 นาทีพอตั้งสติได้ ก็คิดว่าเขาคงกลัวคนมองเธอไม่ดีคิดจะจับเขา เขาจึงทำเช่นนี้“เอาน่า ยังไงเขาก็เป็นห่วงเรา ไม่งอแงนะต้นข้าว” หญิงสาวบอกกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับพา