บทที่ 4 ตามแผน

เช้าวันใหม่ณัฐพัชน์รีบทำคะแนนด้วยการขับ Mercedes ไปรอรับต้นขาวถึงหน้าบ้าน และรอจนกว่าต้นข้าวออกมาจากบ้านและแปลกใจทำไมเขาถึงมาโผล่ที่นี่ได้ เขารู้จักบ้านเธอได้อย่างไรกัน

“สวัสดีค่ะ คุณณัฐพัชน์ มาได้ยังไงค่ะ”

“ผมมารอรับคุณไง บอกแล้วว่าให้ข้าวเรียกผมต้า”

“แต่.....”

“ไม่มีแต่ครับ เรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวสาย”

จากนั้นทั้งคู่ก็มุ่งหน้าไปยังบริษัท พอจอดรถเสร็จก็พากันเดินลงจากรถ จนเป็นที่แปลกใจของคนพนักงานในบริษัท บางคนก็ชื่นชมว่าเหมาะสมเพราะต้นข้าวสวยน่ารัก พาทต้าก็หล่อสูงแถมรวยล้นฟ้า บางคนก็นินทากล่าวหาว่าต้นข้าวเอาตัวมาแลกเพื่อแลกตำแหน่งและเงิน

“ข้าวว่าคุณต้าเดินไปก่อนดีกว่าค่ะ คนมองกันหมดแล้ว”

“จะสนใจทำไมรีบไปกันเถอะ” พร้อมทั้งหันสายตาอำมหิตไปมองเหล่าพนักงานจึงรีบพากันหลบหน้า หลบตาและยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง

“สวัสดีค่ะท่านประธาน น้องต้นข้าว” พร้อมกับทำหน้าสงสัยมาด้วยกันได้ไง

“สวัสดีค่ะ พี่ฟ้า” พร้อมกับหลบตาลงเพื่อหนีสายตาจับผิดของฟ้าเลขาวัยกลางคนของพาทต้า

“คุณฟ้าคุณไปตามรายระเอียดจากฝ่ายบุคคลเรื่องทริปพักร้อนอาทิตย์ แล้วเอามารายงานผมก่อนเที่ยงวันนี้ด้วย”

“ได้ค่ะ ดิฉันรีบจัดการให้ค่ะ” พร้อมกับเดินไปยังฝ่ายบุคคลทันที

“ข้าวผมขอกาแฟดำแก้วหนึ่ง เอามาให้ผมที่ห้องด้วยนะครับ”

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

แล้วรีบไปชงกาแฟในห้องพักเบรกทันที พอไปถึงเห็นพนังงานสาวสองคนกำลังชงกาแฟอยู่และมองมายังต้นข้าวด้วยสายตาเหยียดๆ พร้อมกับพูดคุยกันเสียงดังเพื่อให้ต้นข้าวได้ยิน

“นี่เธอได้ยินข่าวว่าคนในบริษัทเราเนี้ยใช้ตัวแลกเพื่อจะจับเจ้านายหรือเปล่า”

“เหรอออ ชั้นว่าต้องเป็นคนเที่ยวนี้แน่ ๆเลย ว่ามั้ย?” พร้อมทั้งพากันมองไปยังต้นข้าวและพากันเดินออกไปจากห้อง

ต้นข้าวสะอึกทันทีเพราะคนที่สองคนนั้นกล่าวถึงเป็นใครไปไม่ได้ต้องเป็นเธอแน่นอน

“เฮ้อออ งานเข้าชั้นแล้วสิ เพิ่งมาทำงานก็มีศรัตรูซะแล้ว” พร้อมทั้งสลัดความคิดทิ้งและรีบชงกาแฟไปให้พาทต้าทันทีก่อนที่จะมีคนอื่นเข้ามาอีก

พาทต้านั่งรอเหยื่อด้วยความใจเย็น ความจริงเขาดื่มกาแฟมาจากบ้านเรียบร้อยแล้วที่ให้ต้นข้าวไปชงกาแฟเพื่อต้องการให้เธอเข้ามาในห้องทำงานของเขาเพื่อให้เป็นไปตามแผนที่วางไว้ สักพักก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับร่างอันบอบบางของต้นข้าวเดินเข้ามา

“กาแฟมาแล้วค่ะ” พร้อมกับวางกาแฟดำไว้บนโต๊ะทำงานของพาทต้า

“ข้าวขอตัวนะคะ”

“ข้าวจะรีบไปไหนมานี่ก่อนสิ” เขารีบเดินมากักตัวของต้นข้าวไว้กับโต๊ะทำงานทันที จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ไง อุตส่าห์หาเรื่องให้เลขาไม่อยู่หน้าห้องเพื่อให้เธอสงสัยเรื่องของเขากับต้นข้าว

“คุณพาทต้าคุณจะทำอะไร เดี๋ยวมีใครมาเห็นจะดูไม่ดีนะคะ”

“นี่ห้องใคร ไม่มีใครเข้ามาถ้าผมอนุญาต” พร้อมทั้งรีบยื่นหน้าเข้าไปตอบใกล้ ๆจนจมูกชนกัน ต้นข้าวหัวใจเต้นตึกตักและพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่มีหรือพาทต้าจะยอมรีบฉกปากไปประกอบปากต้นข้าวทันที

“อ่อย อ้าวอ่ะ (ปล่อยข้าวค่ะ)”

พาทต้าไม่รอให้ต้นข้าวพูดต่อรีบกัดริมฝีปากล่างของเธอ เพื่อให้เธอเปิดปากและรีบพาลิ้นไปสำรวจปากจิ้มลิ้มหวานหอมจนทั่ว มือก็เอื้อมไปด้านหลังเลื้อยสอดเข้าไปใต้เสื้อเชิร์ตสีขาว ปากก็จูบเธอแบบดูดดื่มจนเทออ่อนระทวย เขาได้โอกาสจึงยกเธอนั่งบนโต๊ะทำงานพร้อมกับจับขาเธอออกเพื่อแทรกตัวเข้าไปตรงกลาง กอดรัดฟัดกันจนมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นทั้งคู่จึงสะดุ้งแยกตัวออกจากัน ฝ่ายหญิงรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ และรีบเปิดประตูออกห้องไปทันที สวนทางกับคนที่เดินเข้ามาทำท่าอึกอักเมื่อรู้ตัวเองว่าเข้ามาผิดเวลา

“ท่านประธานครับ คุณวริรินทร์ติดต่อท่านประธานไม่ได้เลยให้ผมมาเรียนท่านครับว่าให้ท่านติดต่อกลับ”

“อืมออกไปได้ละ”

“ครับผมม” พร้อมกับมองหน้าท่านประธานด้วยความสงสัย

“มองทำไม มีปัญหา เอ่อ อีกอย่างนายอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณวริรินทร์เข้าใจมั้ย?”

“ผมไม่พูดมากอยู่แล้วครับ” นิลทัศน์บอกเจ้านายด้วยน้ำเสียงติดเล่น เพราะทั้งคู่เป็นเจ้านานายและลูกน้องที่สนิทกันมาก แม้จะมีความลับแต่ไม่เคยเล็ดลอดออกจากปากของทั้งคู่เลย

“ทำให้ได้เหมือนที่พูดด้วย ไม่งั้นฉันจะหักเงินนายไม่ให้แม้แต่แดงเดียว”

“555555 ผมไปละครับ” พูดพร้อมกับรีบออกไปทันที

ทางด้านต้นข้าวพาตัวเองมานั่งที่โต๊ะทำงานของตนเองด้วยหัวใจเต้นแรงกลัวนิลทัศน์จะรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนั้นไม่ทันจะคิดได้ไกลกว่านั้น นิลทัศน์ก็เดินออกมาจากห้องพาทต้าและยิ้มมาทางต้นข้าว

“สวัสดีครับคุณต้นข้าว เป็นไงบ้างครับทำงานสนุกมั้ย”

“สวัสดีค่ะ ก็ดีค่ะ”

“ครับ ค่อยๆเรียนรู้ไป ดูแลตัวเองด้วย ผมขอตัวนะครับ” นิลทัศน์บอกต้นข้าวด้วยความเป็นห่วงอนาคต

“ค่ะ ของคุณมากนะคะ” ต้นข้าวตอบกลับไปโดยไม่คิดอะไร

10.30 น.

ภายในห้องทำงานของณัฐพัชน์รีบโทรหาแฟนสาวทันที

“มีเวลาว่างให้วารินแล้วเหรอค่ะ”

“ที่รัก ผมขอโทษ เมื่อเช้าผมยุ่งมาก” ณัฐพัชน์รีบแก้ตัวทันที

“ค่ะ งั้นเพื่อไถ่โทษความผิด เที่ยงนี้มาทานข้าวกับรดาที่บ้านด้วย” เธอยิ้มด้วยความดีใจ เพราะยังไงแฟนเธอต้องมาทานข้าวกับเธอแน่นอนเหมือนทุกครั้ง เขาไม่เคยขัดใจเธอเลย

“งั้นเสร็จธุระ ผมจะรีบไปหาวารินทันที หายงอนนะครับ” รีบบอกแฟนสาวด้วยความรู้สึกผิดที่แอบเผลอตัวไปกับหญิงสาวอีกคน

หลังจากวางสายจากแฟนสาวเสร็จ เลขาสาวก็เคาะประตูเข้ามาพอดี

“ขออนุญาตค่ะ”

“เชิญ”

“ท่านประธานค่ะ เรื่องทริปอาทิตย์หน้าเรียบร้อยแล้วนะคะ นี่รายละเอียดทั้งหมดค่ะ” พร้อมทั้งยื่นรายละเอียดทั้งหมดให้เจ้านาย

“ขอบคุณมากคุณฟ้า เซ็คสภาพอากาศด้วยเกาะสมุยอาทิตย์หน้ามีพายุมั้ยถ้ามีให้เลื่อนทริปด้วย อันตราย”

“ค่ะ ท่านประธาน ดิฉันขอตัวนะคะ”

หลังจากเลขาออกจากห้อง เขารีบคว้ากุญแจ Mercedes และออกจากห้องไปหาแฟนสาวทันที โดยไม่ลืมบอกเลขาว่าช่วงบ่ายจะไม่เข้าบริษัท ทำให้ต้นข้าวที่นั่งโต๊ะตรงข้าวพลอยได้ยินในสิ่งที่เขาบอกกับเลขาด้วย

พักเที่ยงต้นข้าวจึงลงไปทานข้าวที่ห้องอาหารที่ทางบริษัทจัดไว้ให้เหล่าพนักงาน ซึ่งประกอบไปด้วยร้านอาหาร และร้านกาแฟ เพื่อเป็นการประหยัดเวลาการเดินทางออกไปข้างนอกของพนักงาน พอต้นข้าวเดินเข้ามามีคนบางกลุ่มมองด้วยสายตาเหยียดหยาบและพากับชุบชิบ ต่างคิดว่าต้นข้าวเข้าทำงานที่นี่เพราะอ่อยท่านประธาน และคิดจะจับท่านประธาน

“ข้าวขาหมูข้าวนิดเดียวจานหนึ่งค่ะป้า”

“นี่จ๊ะแม่หนู 45 บาท”

“ขอบคุณค่ะป้า” รับจานอาหาร และเดินไปนั่งโต๊ะที่มีว่างอยู่ 1 ที่

“ขอโทษนะคะ ขอนั่งด้วยได้มั้ย?”

พอต้นข้าวนั่งลงทุกคนก็จ้องตากันต่างก็พากันลุกขึ้นจากโต๊ะทันที และย้ายไปนั่งโต๊ะอื่น ต้นข้าวรู้สึกหน้าเสีย ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป รู้สึกร้อนๆบริเวณรอบดวงหน้า

“ก็ดีเหมือนกันไม่ต้องวุ่นวายกับใครดี” สักพักเสียงไลน์ก็ดังขึ้น

คุณณัฐพัชน์/เย็นนี้ข้าวไปทานข้าวกันนะ รอผมอยู่หน้าป้านรถเมล์หน้าบริษัทนะ/ พาทต้ากลัวเรื่องนี้จะมีคนรู้และดังไปถึงหูวารินเลยต้องรีบจัดการ

ต้นข้าว/แต่ข้าวมีนัดกับเพื่อนค่ะ/ ข้าวรีบโกหกไปเพราะไม่อยากให้เรื่องมันเลยเถิดไปกว่านี้

ณัฐพัชน์/ยกเลิกไปก่อนสิ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย ตกลงตามนี้ผมจะรอ/

ต้นข้าว/แต่ข้าวนัดเพื่อนแล้ว/

แต่เขาก็ไม่เปิดอ่าน เธอเลยต้องไลน์ไปยกเลิกนัดเที่ยวกับสไปส์และพริกหวานที่บ้านเพื่อนที่รักของเธอ

**ตอนหน้าเริ่มมันส์แล้วนะคะ รู้จักกันไม่ถึงเดือนนางเองของเราก็มีแต่เรื่องซะแล้ว**

เม้นท์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ