บทที่ 1 จุดเริ่มต้น

ณ ผับ A

เสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม พร้อมกับแสงไฟวิบวับทำให้สาวน้อยหน้าหวานผู้ไม่ชอบการท่องราตรีเป็นที่สุดถึงกับเวียนหัว ตาลาย อยากหนีกลับบ้านเต็มทนแต่ก็กลับไม่ได้ เพราะวันนี้เป็นวันฉลองจบการศึกษาอย่างเป็นทางการ หลังรับปริญญาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เธอจึงถูกเพื่อนๆของเธอทั้งสาวแท้ และสาวเทียมลากมาด้วย แม้จะไม่อยากมาแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ เธอมาสถานที่แบบนี้นับครั้งได้ และยังคิดว่าเป็นการใช้จ่ายโดยไม่จำเป็น เธอทำงานส่งเสียตัวเองจนเรียนจากการทำงานพาร์ทไทม์และสอบชิงทุนการศึกษาของทางมหาลัยได้ในทุกปีและจบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเธอจึงใช้จ่ายด้วยความระมัดระวังอยู่เสมอ

“พริกหวาน ข้าวไม่ผสมเหล้าเยอะนะเดี๋ยวเมา”

“แหม่ๆ นานที่น่ายัยข้าว เมาเดี๋ยวพวกฉันแบกแกกลับเอง จริงมั้ยพวกหล่อนนนน”

“จริงแท้แน่นอนค่า”

เหล่าเพื่อนๆของเธอตอบพร้อมกันและพากันส่ายสะโพกโยกย้ายตามจังหวะเพลงที่ชวนให้เวียนหัว ยกเว้นต้นข้าวที่นั่งถอนหายใจพร้อมกับเครื่องดื่มเบาๆอยู่ที่โต๊ะเพื่อรอเวลากลับบ้าน

ด้านชั้นสองของผับเป็นโซน VIP ซึ่งเป็นของเหล่าสี่หนุ่มที่ใครๆต่างรู้จักเป็นอย่างดี เพราะที่นี่คือผับประจำของพวกเขา เขาจึงเข้าออกที่นี่ได้โดยไม่ต่างจากเจ้าของจึงไม่มีใครไม่รู้จักเขา พาทต้า อะตอม เวฟ และเคมี ผู้เป็นเจ้าของผับแห่งนี้นั่นเอง

“อ่าวเห้ยย นั่งมองตาไม่กะพริบเลยนะมึงไอ้ต้า”

เวฟอดแซวไม่ได้ เพราะเห็นเพื่อนของเขานั่งจ้องสาวน้อยหน้าหวานไม่กะพริบ เธอตัวเล็ก สูงน่าจะไม่เกิน 165 ซม. ผิวขาวอมชมพู แต่งตัวน่ารักแต่แฝงไปด้วยความเซ็กซี่เธอสวมชุดเดรสสี่ขาวยาวถึงตาตุ่มแต่แหวกยาวจนเห็นโคนขาขาวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสีขาว ปล่อยผมยาวสลวยสีดำที่ดัดลอนตรงปลายจนถึงเอวที่ปลิวไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเธอ เขายอมรับว่าเธอสวยจริงๆ ขนาดอยู่ในที่มืดยังโดดเด่นขนาดนี้ ถ้าได้มาอยู่บนเตียงกับเขาละจะขนาดไหน เขาได้แต่คิดไปไกล

“เปล่า กูไม่ได้มอง”

“ปากแข็งนะมึง มึงไม่มองงั้นคนนี้กูจองนะ”

“เมียไอ้เวฟ เบอร์อะไรวะไอ้เค”

“ใจเย็นๆคับ คุณพาทต้า ผมแค่แซวเล่นคับ”

“เอ่ออออ..” พาทต้ายิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ คนที่เหลือต่างพากันหัวเราะให้กับเวฟผู้เกรงใจแฟนมากกว่าสิ่งอื่นใดในโลก

“เอางี้มั้ยมึงไหนๆก็ไหนๆละ ไอ้ต้ามึงอยากได้น้องคนนั้นมั้ย??”

“มึงจะถามทำไมวะอะตอมดูจากสายตามึงน่าจะเดาออกนะ สายตาอย่างกะหมาจะกินเหยื่อ โอ้ยย...” ยังไม่ทันที่เวฟจะพูดจบก็เจอถีบของพาทต้าเข้าให้เต็มๆที่ขาอย่างแรงง

“พูดความจริงแค่นี้ทำเป็นรับไม่ได้นะมึง 555555”

“มึงอยากโดนอีกเหรอวะไอ้เวฟ” เคมีรีบห้ามศึก

“พวกมึงอยากกินเหล้าฟรี 1 เดือนมั้ย??” เวฟเสนอ

“ทำไงวะ” เคมีถาม

“ไอ้ต้ามึงกล้าเล่นเกมกับพวกกูปะ ถ้ามึงแพ้พวกกูเลี้ยงเหล้ามึงคนละหนึ่งเดือน แต่ถ้ามึงแพ้เลี้ยงพวกกูคืน กล้ารึเปล่าวะเพื่อน”

“สงสารน้องเค้าวะ อย่าเล่นเลย” เคมีเตือนเพื่อนด้วยความหวังดี

“เอาน่า มันแค่ขำๆมึงอย่าคิดมากน่าเคมี” อะตอมเสริมอีกแรง

“เอ่ออ กูตกลง” พาทต้าตอบตกลงแบบไม่คิดอะไร ยังไงก็ได้กินเหล้าฟรีอยู่แล้วสำหรับเขาแล้วแค่เหล้าทำไมเขาจะไม่มีปัญญาจ่ายเขามีจุดประสงค์ที่อยากเล่นเกมนี้เพราะเธอต่างหากเขาอยากได้เธอมาเป็นหมากในเกมหวังฟันแล้วก็ทิ้ง เธอคงไม่ต่างจากผู้หญิงทั่วไปทำตัวใสใส แต่ข้างในร้ายลึกเข้าแค่เข้าไปหยอดคำพูดหวานๆ ก็มีแต่คล้อยตามเขาเหมือนผู้หญิงที่เคยผ่านมาเป็นแน่นอน ยังไงๆเขาก็ชนะแน่นอนเขาคิดในใจ หลังจากนั้นเคมีก็ขอตัวออกไปดูแลร้าน ไอ้เวฟต้องรีบกลับบ้านเนื่องจากแฟนโทรตาม ส่วนอะต่อมก็ไปต่อกับสาวๆ

“ใบปอ ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

“แกไหวไหม ให้ไปส่งมั้ยต้นข้าว” ใบปอถามขึ้นเมื่อเห็นต้นข้าวยืนเซๆ

“ไม่เป็นไรแก ฉันสบายมาก แค่ปวดขานิดหน่อยเลยเซๆ” ต้นข้าวตอบตามความจริงเพราเธอดื่มไปแค่นิดเดียวเลยไม่มีอากาศเมาอย่างแน่นอน ต้นข้าวลุกจากโต๊ะกลุ่มเพื่อนๆของเธอเพื่อไปเข้าห้องน้ำได้ผ่านโต๊ะผู้ชายกลุ่มหนึ่ง หนึ่งในกลุ่มนั้นได้เดินตามหญิงสาว แต่หญิงสาวพยายามเดินหนีแต่โดนมือผู้ชายคนนั้นจับข้อมือไว้ราวกับคีบเหล็ก

“จะรีบไปไหนคนสวย คุยกันก่อนสิคับ”

“ขอโทษนะคะ ฉันไม่มีอะไรจะคุยแล้วกรุณาปล่อยฉันด้วย” เธอพยายามจะดึงมือกลับ แต่ด้วยแรงของผู้ชายแล้วยิ่งเป็นผู้ชายที่เมามายเธอจึงไม่สามารถดึงมือให้หลุดออกมาได้

“ว้า เล่นตัวจังเลยนะ น่าสนุกจัง”

“ไม่ปล่อยฉันนะ ช่วยด้วยคะ ช่วยด้.....” ริมฝีปากบางถูกปิดด้วยมือหยาบๆของชายผู้นั้น และพยายามดันเธอเขาไปในห้องเก็บของแคบๆข้างๆห้องน้ำ เธอพยายามขัดขืน เพื่อหนีเอาตัวรอดจากชายผู้นี้ แต่ด้วยในนั้นเป็นที่มืดจึงไม่มีใครสังเกตคิดว่าคงเป็นคนเมามีอะไรเหมือนปกติ

“ฤทธิ์เยอะนักนะสาวน้อย” ชายคนนี้ได้บีบจับข้อมือของเธอไว้เหนือหัวและพยายามลวนลามเธอบริเวณซอกคอ เธอดิ้นไปมาเพื่อขัดขืน

“ไม่ปล่อยฉันนะ!!!! ขอร้องง ปล่อยฉันไปเถอะ” ต้นข้าวพยายามขอร้องทั้งน้ำตาแต่ก็ไม่เป็นผล ชายผู้นี้จึงกระซากชุดเดรสออกแต่ไม่สำเร็จแต่ก็ทำให้ส่ายเดี่ยวเส้นเล็กๆตรงไหล่ข้างซ้ายขาดออกมา

“หุบปากแล้วครางดังๆแทนดีกว่าสาวน้อยยย”

“ไม่นะ ปล่อยฉัน ไอ้ชั่ว ไอ้เลว ปล่อยฉันนะ”

“ปากดีนักใช่มั้ย ได้!!” เพี้ยะ

“โอ้ยยย”หญิงสาวหน้าชาไปชั่วขณะ สัมผัสได้ถึงความเค็มของเลือดที่ซึมออกมาจากมุมปากด้านซ้าย

“โอ้ยยยยยยย.... มึงเป็นใครวะ อยากมีเรื่องกับกูเหรอ” ผลั๊ก ผลั๊วะ ผลั๊วะ

“มึงจะทำไรผู้หญิงคนนี้ ใครบอกให้มึงมาทำเรื่องเลวๆในผับเพื่อนกู ห๊ะ!!” หญิงสาวรีบหนีมาอยู่ข้างหลังพาทต้าด้วยความหวาดกลัว

“มึงยุ่งไรวะเรื่องของผัวเมีย มึงอยากเจอดีใช่มั้ย” ชายผู้นี้พยายามจะต่อยพาทต้า แต่พาทต้าหลบทันและสวนกลับไปอีกหลายมัด จนการ์ดพากันกรู่เข้ามาและลากตัวออกไป

“เป็นอะไรรึเปล่าคับ” พาทต้าถามพร้อมถอดสูทออกสวมทับบนเดรสของหญิงสาวเนื่องจากโดนกระซากจนสายขาดทำให้พาทต้าเหลือบไปเห็นหน้าอกขาวๆที่ใหญ่เกินมาตรฐานโผล่ออกมารับลมเล่น คิดอะไรวะเนี้ย ยังไม่ถึงเวลา เขาคิดในใจ

“ไม่เป็นไรคะ คุณละคะเจ็บตรงไหนรึเปล่า ขอบคุณคุณมากๆนะคะ ถ้าไม่มีคุณข้าวคง....” เธอตอบเขาด้วยใบหน้าตกใจพร้อมกับดึงเสื้อที่เค้าสวมให้ปิดหน้าอกของเธอไว้ เธอยังคงตกใจไม่หายกับเหตุการณ์นี้เพราะเธอไม่เคยเจอมาก่อนทำให้เธอกลัว

“คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้วคับ แล้วคุณมาคนเดียวเหรอคับ” พาทต้าแกล้งถามทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว

“เปล่าคะ ข้าวมากลับเพื่อนๆนะคะ จริงด้วยเพื่อนคงเป็นห่วงข้าวแย่แล้วหายออกมานาน”

“งั้นรีบกลับเถอะคับเดี๋ยวเพื่อนเป็นห่วงเดี๋ยวผมไปส่งที่โต๊ะ”

“ไม่เป็นไรแล้วคะ ข้าวกลับเองได้เดี๋ยวเรื่องจะไปกันใหญ่”

“ก็ได้คับถ้าคุณแน่ใจ แล้วคุณชื่อข้าวเหรอคับน่ารักดีนะ ผมชื่อพาทต้านะ” พาทต้าแนะนำตนเองพร้อมยิ้มโชว์ฟันที่เรียงเป็นระเบียบอย่างสวยงาม มีลักยิ้มที่แก้มทั้งสองข้าง หญิงสาวพึ่งสังเกตว่าผู้ชายที่ช่วยเธอไว้เป็นคนดีมาก หล่อ น่ารัก สูงราวๆ 185 ซม. น่าจะได้ ผิวขาว ตาสวย จมูกโด่งดุจผู้หญิง เธอมองด้วยความหลงใหล ซึ่งเธอไม่เคยมองผู้ชายคนไหนเช่นนี้มาก่อนในชีวิต

“คุณข้าวคับเป็นอะไรรึเปล่าคับ”

“ปะ เปล่าคะ ฉันชื่อ ต้นข้าวคะ เรียกข้าวเฉยๆก็ได้”

“นี่นามบัตรผมนะคับ ไว้เผื่อคุณอยากเจอผม” เขากล่าวอย่างเข้าข้างตนเองพร้อมยื่นให้เธอ เธอรับมาแต่โดยดี

“คะ ไว้เจอกันนะคะฉันขอตัวก่อนเสื้อคุณไว้ซักแล้วฉันจะคืนให้” เธอหันมายิ้มให้เขาแล้วขอตัวกลับไปยังโต๊ะเพื่อนๆของเธอ

“ฮึ เธอจะได้เจอฉันแน่ต้นข้าว”

เมื่อต้นข้าวกลับมาถึงโต๊ะเพื่อนๆถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมสภาพถึงเป็นแบบนี้เธอก็เล่าให้เพื่อนๆฟังเพื่อไม่ให้เพื่อนเป็นกังวล เพื่อนก็สงสัยว่าใครกันที่มาช่วยหญิงสาว แต่หญิงสาวก็ไม่ได้บอกรายละเอียดมากมาย เพราะเธอก็ไม่รู้จักเขามาก่อนเช่นกันกัน จากนั้นก็พากันกับบ้าน

*** พระเอกจะตอแหลนิดๆนะคะ ถ้ารีดคนไหนอ่านแล้วงงๆ ขอโทดด้วยนะคะเพิ่งเขียนเป็นเรื่องแรก แนะนำได้นะคะ เดี๋ยวไรท์จะได้นำไปปรับปรุงให้ดีขึ้น เม้นให้กำลังใจกันด้วยนะคะ ^^