บทที่ 3 ครึ่งทางแล้ว

ต้นข้าวเดินทางมาถึงบริษัทในเวลาเช้าตรู่ เธอมานั่งรอหน้าห้องประธานตามที่เขาบอกไว้เมื่อวาน เมื่อเวลาผ่านไปราวๆ 20 นาที ก็เริ่มมีพนักงานทยอยกันมาทำงานเพิ่มขึ้นเนื่องจากเธอก่อนเวลาทำงานของบริษัทถึง 30 นาที ทันใดนั้นเลขาของท่านประธานก็เดินเข้ามาหาเธอ

“สวัสดีคับ คุณณัฐรธิดา วรรณรัตน์ ใช่มั้ยคับ”

“สวัสดีคะ ใช่คะคุณคือ...” เธอตอบคำถาพร้อมกับยกมือไว้นิลทัศน์

“ผมนิลทัศน์ เลขาประจำตัวท่านประทานคับ”

“อ่อคะๆ” เธอตอบพร้อมกับเดินตามเขาไปยังโต๊ะทำงานที่อยู่ตรงข้ามกับโต๊ะเลขาหน้าห้องประธาน

“เอ่ออ ขอโทษนะคะนี่โต๊ะทำงานของดิฉันไม่ได้อยู่ในแผนกเหรอคะ” เธอถามด้วยความสงสัยพร้อมที่เธออ่านโครงสร้างของบริษัท ฝ่ายออกแบบจะอยู่อีกแผนกหนึ่งซึ่งอยู่ชั้นล่างของห้องประธาน

“พอดีว่างานที่คุณต้องทำคืออกการออกแบบรถที่ต่างจากรถธรรมดาโดยทั่วไปที่ต่างไปเพราะต้องออกแบบตามเจ้าของที่มาจ้างให้ออกแบบเท่านั้น ซึ่งแบบจะต้องไม่เหมือนใครในโลกแล้วให้บริษัทเราผลิตตามที่ได้ร่างแบบไว้ และแน่นอนบุคคลเหล่านั้นต้องเป็นแขกวีไอวีของบริษัทเรา”

“ดิฉันเริ่มไม่แน่ใจว่าจะทำได้” เธอตอบอย่างลังเลและประหม่ากลัวจะทำงานออกมาไม่ดีพอ

“ไม่ต้องกลัวคับ ผมจะให้คุณศึกษาจุดเด่น จุดด้อยของการออกแบบรถยนต์ของบริษัทเราก่อน นี่คับข้อมูล” เขาบอกพร้อมให้ลุกน้องยกแฟ้มเอกสารการออกแบบรถยนต์มาราวๆ 7 8 แฟ้มแต่ละแฟ้มหนามาก เธอมองด้วยความตกใจ

“หมดนี่เลยเหรอคะ” ฉันจะอ่านหมดมั้ยเนี้ยวันนี้

“ใช่คับ ท่านประธานให้คุณศึกษาให้ละเอียดเพื่อจะไม่ได้ผิดพลาดในการออกแบบครั้งแรกของคุณ”

“คะ ฉันจะทำให้ดีที่สุดคะ” ต้องสู้ๆนะ ต้นข้าว โอกาสมาถึงแล้ว

“งั้นผมขอตัวนะคับ”

หลังจากที่เลขานิลทัศน์ของไป เธอก็เริ่มเปิดอ่าแฟ้มแรกซึ่งมันหนามาก เธอเปิดอ่านอย่างละเอียดเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด จนเวลาล่วงเลยจนถึงเที่ยง

“เห้ออออ เที่ยงแล้วเหรอเนี้ย เมื่อยคอจังเลยย” เธอกำลังบิดขี้เกียจเพราะคิดว่าไม่มีใครเห็น เป็นจังหวะที่พาทต้าเดินมาพอดี

“เริ่มงานวันแรกขี้เกียจแล้วเหรอคับ” เขาถามเธอพร้อมทำหน้ายิ้มๆ

“ไม่ใช่อย่างงั้นนะคะ ข้าวแค่เมื่อย” เธอปฎิเสธเขาทันควัน

“ฮ่าๆๆ ผมเปล่าว่าอะไรนิคับ ไม่ทราบว่าคุณข้าวทานข้าวรึยังคับ”

“ยังเลยคะ ข้าวกำลังจะลงไป”

“งั้นไปทานด้วยกันนะคับ ผมเพิ่งประชุมเสร็จยังไม่ได้ทานอะไรเลย” ถึงว่าทำไมเธอไม่เห็นเขาในตอนเช้านึกว่าไม่มีความรับผิดชอบ ที่แท้เขามีประชุมนิเอง

“จะดีเหรอคะ”

“ไม่เป็นไรหรอกคับ หรือว่าคุณข้าวไม่สะดวก”

“ก็ได้คะ” เขายิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

เขาขับรถพาเธอมาที่ร้านอาหารหรูร้านหนึ่งที่บรรยากาศร่มรื่นเป็นส่วนตัวคนไม่เยอะ ชาตินี้ทั้งชาติเธอไม่มีวันได้มานั่งกินอาหารในร้านหรูๆอย่างนี้แน่ถ้าเขาไม่พามา เธอเดินเก้ๆกังๆ เพราะไม่เคยมาร้านแบบนี้

“คุณข้าวเป็นอะไรคับ?” เขาถามทั้งๆที่รู้แน่นอนว่าเธอไม่เคยมาร่านแบบนี้ เธอไม่มีเงินจ่ายอาหารราคาแพงๆอย่างนี้แน่นอนและที่เขาพาเธอมาเพราะจะกินเหงื่อมันต้องลงทุนผู้หญิงส่วนมากชอบผู้ชายรวยๆและแน่นอนเขาคือหนึ่งผู้ชายที่ทั้งหล่อ และรวยมากๆ เขาคิดอย่างเข้าข้างตัวเอง

“ป่าวคะ ข้าวแค่ไม่เคยมาทานอาหารในที่แบบนี้” เธอตอบเขาตามควาวมจริง

“เดี๋ยวผมจะพาข้าวมาบ่อยๆนะคับ ข้าวจะได้ชิน” เขาพูดพร้อมจับมือคนตัวเล็กเดินเข้าไปในร้าน เขาเดินพาเธอไปยังด้านในของร้านที่มีกระจกมองออกไปยังแม่น้ำเจ้าพระยาแสนสวย หญิงสาวมองวิวนั้นด้วยความตื่นเต้น ชายหนุ่มเผลอยิ้มตามในความน่ารักของเหยื่อตัวน้อยๆ เมื่อนึกขึ้นได้เขาก็ปั้นหน้าเป็นปกติเหมือนเดิม เมื่อเขาสั่งอาหารเสร็จอาหารก็ทยอยมาเสริร์ฟจนเต็มโต๊ธ

“คุณต้าสั่งเยอะจัง จะทานหมดมั้ยคะเนี้ย”

“ผมอยากให้คุณทานเยอะๆ ผมอยากให้คุณข้าวมีความสุข”

“คะ ขอบมีความสุขมากๆ ขอบคุณนะคะ” เธอยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ

เธอจะได้มีความสุขมากกว่านี้แน่ต้นข้าว สุขจนเธอต้องรอขอเขาเรื่อยๆแน่นอน แค่คิดเขาก็พาลจะทนรอเวลาต่อไปไม่ไหวแล้ว ใจเย็นไว้พาทต้าใจเย็นไว้ เขาได้แต่นับ 1 – 10 ในใจ

“ทานเยอะๆนะคับ” จากนั้นเขาตักนู้น ตักนี่ให้ต้นข้าวจนต้นข้าวทานไม่ไหว

“พอแล้วคะ คุณต้าทานบ้างสิคะ ดูสิข้าวจะกินไม่ไหวแล้ว”

“ผมไม่ค่อยชอบกับเท่าไหร่คับ ผมอยากกินข้าวมากกว่า” เขามองตาหน้าพร้อมทำหน้าเจ้าเล่ห์

“คุณต้า!!” เธออายจนแก้มแดงเมื่อเขาพูดสองแหง่สองง่าม

“ฮ่าๆ รีบกินเถอะคับ” ทำเป็นเขินอาย เธอเล่นละครจับผู้ชายเอาเงินได้ดีมากจริงๆ จนเขาเกือบจะหลงเชื่อ ผู้หญิงที่กินเหล้า เข้าผับมีเหรอจะไม่เคยผ่านผู้ชาย ตลกสิ้นดี

“ข้าวอิ่มแล้วคะ” พูดพร้อมเหลือบดูนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาว่าจะถึง 13.00 น. แล้ว เธอไม่อยากเข้างานช้า ยิ่งมากินกับเจ้านายเดี๋ยวคนอื่นจะมองไม่ดี

ทั้งคู่ได้ลงจากรถเดินเข้ามาในบริษัทพร้อมกับทำให้ตกเป็นเป้าสายตาของพนักงานบริษัท คนหนึ่งตัวเล็กข้าวหน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตา อีกคนสูงหล่อเหมือนดาราทั้งคู่ดูเหมาะสมกันมาก มีทั้งคนชื่นชม และอิจฉาพูดต่อกันไปต่างๆ นานา พอเห็นสายตาอันเฉียบคมของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นประธานต่างพากันแยกย้ายไปทำงานของตัวเองทันที

“คุณข้าว คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคับ”

“คะเปล่าค่ะ ข้าวขอตัวไปทำงานนะคะ”

เธอนั่งอ่านข้อมูลจากแฟ้มที่คุณเลขาให้มาอย่างตั้งใจ แต่อ่านเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักที กรี้ง ๆ ๆ

“สวัสดีค่ะ”

“เข้ามาพบผมข้างในหน่อยคับ”

“ได้คะคุณต้า”

ก๊อก ๆ ๆ “ขออนุญาตินะคะ” “เชิญคับ”

“คุณต้ามีอะไรด่วนรึเปล่าค่ะ?”

“คิดถึงข้าว” เขาบอกเธอพร้อมกับทำตาหวานเลี่ยน เธออายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้ได้เลยตอนนี้ เขามองใบหน้าที่แดงยิ่งกว่าผลเชอรี่อย่างหลงใหล เธออายได้สมจริงมาก

“ถ้าคุณต้าไม่มีอะไรข้าวขอตัวนะคะ” เธอทำท่าจะหันหลังกลับออกจากห้อง แต่มือยาวของเขาได้จับและดึงเธอเข้ามาหาตัวด้วยความที่เธอตัวเล็กทำให้เธอเซมาปะทะอกแกร่งของเขาอย่างจัง ทำริมฝีปากบางชมพูธรรมชาติชนเขากับริมฝีปากหนาสีชมพูไม่ต่างจากหญิงสาวเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอได้สติจึงพยายามถอยออกมาแต่ทำได้แค่คิดเพราะเขาได้กดศีรษะทุยของเธอไว้และจูบหญิงสาวอย่างจาบจ้วง เธอพยายามปิดปากเพื่อไม่ให้เขาลุกล้ำเข้ามาในปากบางเธอแต่ก็ไม่สามารถทำได้ด้วยชันเชิงที่เหนือกว่าทำให้เขาเอาลิ้นเข้าไปกวาดชิมความหวานในปากเธออย่างหลงใหลในความไม่ประสีประสาของเธอ ตัวเธออ่อนละทวยดีที่เขาประคองไว้จูบเนินนานจนเธอแทบหายใจไม่ออก เขาจึงยอมผละริมฝีปากออกมาเพราะกลัวเธอขาดอากาศไปซะก่อน เธอหน้าแดงด้วยความอายที่ยอมให้เขาจูบโดยไม่ขัดขืน เขามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่ร้อนลุ่มถ้านานกว่านี้เขาได้จับเธอกดตรงนี้แน่ ผู้หญิงอะไรปากหวานอย่างกับน้ำผึ้ง

“ผมขอโทษนะคับคุณข้าว”

“ไม่เป็นไรคะ ไม่มีอะไรแล้วข้าวขอตัวนะคะ” เธอเดินออกไปจากห้องของเขาอย่างรวดเร็ว

ฉันเป็นอะไรไปเนี้ยต้นข้าว ไม่นะหัวใจเธอจะเต้นแบบนี้ไม่ได้นะ เธอแค่หลงใหลในความดีที่เขาทำให้ เพราะเธอไม่เคยได้ความรักความเอาใจใส่จากใคร พอมีใครทำดีด้วยเธอเลยปลื้มเขา ไม่มีอะไรหรอก ทำงานๆๆ หญิงสาวบอกตัวเองในใจ เพราะตอนนี้เธอทำอะไรไม่ถูกเหมือนกันเกิดคำถามมากหมายในใจ เขาจูบเธอทำไม หรือแค่อุบัติเหตุ เขาคือผู้ชายคนแรกที่ทำให้เธอหัวใจเต้นแรง หรือว่าเธอจะหลงรักท่านประธานคนนี้เสียแล้ว

เวลาเลิกงานเขารีบออกมาจากห้องเพื่อที่จะทำคะแนนด้วยการอาสาไปส่งเธอที่บ้านแต่ก็ถึงกับแห้วรับประทานเพราะเธอรีบกลับก่อนที่เขาจะออกมาเสียอีก ไวจริงๆ ต้นข้าว ไว้คราวหน้าก็ไม่สาย เขาเขียนข้อความส่งไปในไลน์กลุ่ม /50% แล้วนะพวกมึงเตรียมเงินไว้จ่ายค่าเหล้าให้กูได้เลย/ “ไม่นานรอนะต้นขาว” จากนั้นเขาก็ผิวปากอย่างอารมณ์ดีขึ้นรถ mercedes benz รุ่นใหม่ล่าสุด มุ่งตรงไปยังผับที่เขาไปเป็นประจำด้วยความรวดเร็ว

ต้นข้าวไม่เป็นอันรดน้ำต้นไม้ หลังจากที่กลับมาถึงบ้านเธอพยายามหากิจกรรมนู้น นี่ทำเพื่อที่จะได้ไม่ให้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวันมากวนสมองของเธอแต่เปล่าเลย เธอหยิบจับอะไรมักจะมีเหตุการณ์ที่เขาจูบเธอโผล่มาในความคิดตอลอดเวลา เธอจับริมฝีปากตัวเองแล้วยิ้มเหมือนคนบ้าอยู่คนเดียว ขนาดป้าข้างบ้านทักเธอยังไม่ได้ยินเลย “หนูข้าววันนี้แปลกๆ ถามอะไรก็ไม่ตอบ ยืนยิ้มสงสัยมีความรักแน่ๆ”

***เอาแล้วไงต้นข้าวอย่าหลงกล ไอ้คุณพาทต้าตัวร้ายเด็ดขาดเลยนะ***

เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ถ้ามีผลตอบรับกลับมาดีไรท์จะลงให้จดจบเลยนะคะ ขอบคุณคะ