Chapter 4 กินเหยื่อ Nc25+

แม้จะไม่ได้สอดใส่กัน แต่ท่อนเอ็นของเขาก็ถูไถกลีบอูมของเธอไปมาตามจังหวะการเดินอยู่ดี ลูกพีชหน้าร้อนจัดจนแทบไหม้เมื่อตัวเองเสียวจนแทบเสร็จากการที่แค่เสียดสี

“พีช ก้มหน้ามุดไหล่กูทำไม เงยหน้าหน่อย”

“ไม่เอา” เพราะเธอรู้ว่าตัวเองคงหน้าแดงมาก

“ดื้ออีกแล้วนะ ไม่เคยจำเลยจริง ๆ”

“อ๊ะ วิน”

จู่ ๆ วินเนอร์ก็พลิกตัวเธอให้หันไปอีกทาง ลูกพีชตกใจกลัวจะตกจึงคว้าคอเขาไว้แน่น แต่ร่างสูงก็ยังบังคับให้เธอพลิกตัวไปด้านหน้าอยู่ดี เท่ากับว่าตอนนี้วินเนอร์อุ้มเธอจากข้างหลังอยู่ ขาเรียวแยกกว้างพาดไปบนท่อนแขนแกร่ง ท่อนล่างของเธอแยกออกจากกันเด่นชัดในกระจก

“วิน”

“สวยไหมล่ะ?”

“พูดบ้าอะไร ปล่อยนะ”

“มึงดูในกระจกก่อนสิ”

“เราบอกว่าไม่”

“ถ้ามึงไม่ลืมตากูจะโยนมึงลงพื้นนะ”

ลูกพีชตกใจเมื่อได้ยินคำขู่ ที่เธอรู้ดีว่าไอ้หมาบ้าประสาทแดกตัวนี้มันทำจริงแน่ ๆ ดวงตากลมดโตจึงจำใจลืมตามองภาพนั้นอีกครั้ง

ภาพที่ตัวเธอถูกเขาอุ้มกอดจากด้านหลัง ขาขาวแยกออกจากกันจนเผยให้เห็นกลีบกุหลาบสีช้ำ มีคราบเลือดติดอยู่ปะปลาย

เธอมั่นใจว่ามันเคยสีอ่อนสวย แต่ตอนนี้กลับช้ำยับเยินและแดงเถือก มีคราบเลือดติดอยู่บางจุด แต่ส่วนใหญ่ถูกน้ำหวานสีใสชะล้างไปแล้ว ร่องรอยทำรักมากมายบนผิวกายขาวกระจ่างดูราวกับมีดอกไม้ผลิบานบนหิมะ

เมื่อลากสายตาให้ต่ำลงไปอีกหน่อยก็เจอกับท่อนเอ็นที่ตอนนี้ยังผงาดเต็มที่ หัวปลายหยักบานแดงก่ำไม่ต่างจากกลีบนุ่มของคนมองเท่าไหร่ กะด้วยตาแล้วขนาดคงเกือบเท่าแขนเธอ มันผงกหงึกอวดโชว์เส้นเลือดสีน้ำเงินที่พันรอบลำควย ดูทั้งน่ากลัวและน่าหลงไหลไปในเวลาเดียวกันอย่างน่าเหลือเชื่อ

“วินเนอร์”

“สวยใช่ไหมพีช แดงฉ่ำ บวมนิดๆ”

“…”

“ใส่ถุงให้กูหน่อยสิ”

“…”

“เคยเตือนแล้วใช่ไหมว่าอย่าทดสอบความอดทนของกู โกหกเก่งว่าผ่านมาหลายควยเอง ช่วยไม่ได้”

ลูกพีชมองซองฟอยล์สีเงินยี่ห้อดังที่ตั้งอยู่สองสามชิ้น เธอสบตาคมของคนตัวสูงผ่านกระจก เธอรู้ดีว่าตัวเองหนีไม่พ้นแล้ว และถ้าไม่ทำตามที่วินเนอร์บอก เขาคงกระแทกเข้ามาในตัวเธอแบบสด ๆ แน่นอน

มือเรียวหยิบมันขึ้นมาฉีกแล้วสวมทับลงบนมันอย่างเชื่องช้า ปลายเล็บที่กรีดลงบนเส้นเลือดปูดนูนยามรูดถุงยางลงทำให้คนตัวสูงครางต่ำในลำคอด้วยความพอใจ

"เราจะไม่ไหวแล้วนะ"

“เรียนรู้แล้วเหรอ ว่าต้องเชื่อฟัง”

“ถเาไม่เชื่อจะโดนเย็ดมากกว่านี้มั้ย”

"อยากรู้มากมั้ย กูจะจัดให้เดี๋ยวนี้เลย"

“กลัวจะไม่ถึงใจมาก” เธอพูดอย่างเยาะเย้ย

“หึถึงใจงั้นเหรอ งั้นมึงเตรียมแหกกว่าเดิมได้เลย!”

วินเนอร์แค่นขำเมื่อได้ยิน เขาก้มลงกัดลาดไหล่สวยก่อนจะแทรกกายเข้าร่องนิ่มไปอีกครั้ง ลูกพีชเชิดใบหน้าขึ้นเมื่อสุดจะกลั้น บทเรียนรักที่ได้รับมันทำให้เธอแทบลืมทุกอย่าง ปากทางนุ่มช้ำและแสบ แต่เมื่อเทียบกับความเสียวที่ได้รับก็ถือว่าเล็กน้อย

“วิน อ๊ะ เราเสียว อื้อ”

“เสียวแค่ไหนพีช?”

“เสียวมาก อ๊าาา อื้อ วิน อื้อออ”

“กูก็เสียวพีช รูมึงดีมาก แน่นมากรัดควยกูแทบขาด”

ปึก ปึก ปึก!

“กรี้ดดดดด ฉีกหมดแล้ว อ๊าาาาส์ ”

“อย่าเพิ่งสลบล่ะ”

วินเนอร์กดหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่ก่อนจะกระแทกควยเสยขึ้นไปให้ลึกขึ้น มือหนาดึงลงเพื่อให้เธอกลืนตัวตนเขาไปจนสุด จังหวะที่ปลายหัวหยักชนด้านในที่ลึกที่สุดจนดัง กึก เบา ๆ ในความรู้สึก ลูกพีชก็จิกเล็บลงบนท่อนแขนแกร่งที่อุ้มเธอไว้จนเลือดซึม น้ำสีเหลืองใสกลิ่นฉุนอ่อน ๆ พุ่งกระทบกระจก เธอเสียความสามารถในการควบคุมตัวเองไปโดยสิ้นเชิง

และแม้วินเนอร์จะเห็นแบบนั้นเขาก็ยังไม่หยุดเอวเลยสักนาที กลับยิ่งตั้งหน้าตั้งตาสอดใส่อย่างเร็ว ดวงตาคมมองน้ำพุที่ฉีดออกมาตามจังหวะการกระแทกด้วยความปราถนา

“วินเนอร์ กรี๊ดดด”

“พีช ลูกพีช อ่าา อึ่ก”

“อื้ออ อ๊ะ”

ดวงตาสองคู่สบกันอีกครั้งผ่านกระจกที่เปรอะเปื้อน วินเนอร์กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นเป็นสันคมกริบ เขาปลดปล่อยเข้าไปภายในที่ลึกที่สุดของเธอจนหมด ถ้าไม่มีแผ่นยางสังเคราะห์กั้นไว้ น้ำคาวกามสีขุ่นคงพุ่งพรวดเข้ามดลูกเธอทุกหยดแน่นอน และเมื่อเขามองเธออีกครั้ง ก็เห็นว่าคนสวยสลบคาอ้อมแขนไปเสียแล้ว

“พีช ลูกพีช”

“…”

“สลบแล้วเหรอ อ่า ทำไงดีวะ?”

“…”

“แม่ง กูยังไม่หนำใจเลยพีช”

วินเนอร์วางเธอลงให้ท่อนบนพาดเคาเตอร์อ่างล้างมือ เขาถอนกายออกแล้วกดเข้าไปใหม่ ทำแบบนั้นช้า ๆ ซ้ำ ๆ จนถุงยางที่ใส่อยู่หลุดติดอยู่ภายในรูรักคับแคบ นิ้วเรียวสอดเข้าไปดึงมันออกมา 

ดวงตาคมมองซองสีเงินที่เหลืออีกสองอันก่อนจะแสยะยิ้ม คว้ามันมาถือไว้ ก่อนจะเอาท่อนลำที่อ่อนตัวลงของตัวเองถูร่องเล็กระหว่างแก้มก้นนิ่มไปมาจนมันเริ่มจะแข็งตัวอีกครั้ง  เขาแกะซองฟอยลืด้วยปากก่อนจะรอบมันลง แล้วกดกายเข้าไปสัมผัสความนิ่มลื่นอบอุ่นภายในอีกครั้งในคืนนี้

“กูบอกมึงแล้ว ว่าต่อให้มึงสลบคาxxx กูก็จะไม่หยุดกระแทก”

ร่างสูงหยุดนิ่งกิจกรรมทุกอย่างที่กำลังเลยเถิด ใบหน้าคมมีธารอารมณ์มากมายไหลผ่าน อารมณ์ที่คุกรุ่นคล้ายเบาลงยามรับรู้ความจริงที่ว่าร่างขาวเนียนตรงหน้าไม่เคยผ่านมือใครมาก่อนและเพิ่งจะมอบครั้งแรกของตัวเองให้เขา ลูกพีชดูจะเจ็บมาก แต่ถ้าให้เขาหยุดทำตอนนี้คงจะมากเกินไป เขาจึงทำได้แค่หยุดนิ่ง และโอบกอดเธอไว้

เขาอาจจะเมาด้วยก็ได้ ไม่ใช่แค่เหล้า แต่เมาความหอมหวานจากตัวเธอ เพราะตอนนี้เขาห้ามตัวเองที่ทำตัวราวกับตายอดตายอยากมานานไม่ได้เลย

ลูกพีชยับเยินคามือเขาตลอดทั้งคืน เราหลับลงพร้อมกันบนเตียงนุ่ม แต่พอตื่นขึ้นมาอีกทีใบหน้าหล่อเหลาก็พลันมืดครึ้มลง พื้นที่ข้างกายไร้ไออุ่นอย่างที่หวัง

ในห้องกว้างเงียบสงบจนน่าใจหาย มือแกร่งควานหาโทรศัพท์มากดหาคนที่อยู่กับเขาเมื่อคืน แต่จวบจนเสียงรอสายจบลง ลูกพีชก็ไม่รับสักที วินเนอร์โทรไปราวสิบสาย แชตไปจนข้อความหนักซ้าย

“แม่งเอ๊ย ทำไมไม่รับสายวะ” เขาติดต่อเธอไม่ได้ สายก็ไม่รับแชตก็ไม่ตอบ “หายไปไหนของมึงวะลูกพีช”

วินเนอร์ปวดหัวจัด เขาทรุดนั่งบนเตียง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วตัดสินใจปล่อยเธอไป ที่หงุดหงิดเพราะยังไม่ได้ถ่ายรูปไว้เฉย ๆ หรอกวะ ไม่ได้เป็นห่วงว่ายัยนั่นจะเจ็บเลยสักนิด…