ตอนที่8 พบกัน

“อาการนอนไม่หลับในทางการแพทย์แผนไทยของเรามองว่ามีความสัมพันธ์กับธาตุทั้งสี่ ต้นเหตุของอาการนอนไม่หลับเกิดจากมีปริมาณธาตุไฟในร่างกายจำนวนมากเกินไป ส่งผลให้ร่างกายเกิดความร้อนสะสมเป็นปริมาณมากกว่าปกติ ทำให้ร่างกายเกิดการตื่นตัวตลอดเวลา ส่งผลเสียทำให้เกิดปัญหาอาการนอนไม่หลับ  การแก้ไขปัญหานอนไม่หลับด้วยศาสตร์แพทย์แผนไทยจะมุ่งเน้นที่การลดธาตุไฟสะสมในร่างกาย โดยวิธีที่ง่ายที่สุด คือ การใช้สมุนไพรที่มีรสขม เย็น จืด เช่น มะระ ใบบัวบก ผักใบเขียว มาช่วยในรูปแบบอาหารและเครื่องดื่ม เพิ่มการทำกายบริหารร่วมกับการฝึกกำหนดลมหายใจ เช่น การเล่นโยคะ ชี่กง การยืดกล้ามเนื้อ เพื่อลดความร้อนที่สะสมในร่างกายค่ะ  หรือใช้ตำรับยา “ศุขไสยาศน์” จะช่วยเรื่องธาตุไฟ ทำให้ลมพัดไหลเวียนดีขึ้น อาการนอนไม่หลับก็จะดีขึ้น รักษาร่วมกับการกดจุดก็สามารถช่วยได้ค่ะ แต่คนไข้ต้องเข้าใจด้วยนะคะว่าการรักษาต้องใช้เวลา ไม่เหมือนแพทย์แผนปัจจุบันที่จ่ายยานอนหลับให้ค่ะ”

            “โอเค. คุณจัดยาสมุนไพรมาให้ผม ผมกินยาสมุนไพรได้”

            “ได้ค่ะ คุณแพ้ยาแพ้อาหารอะไรไหมคะ”

            “ไม่มีครับ”  เขาตอบแล้วนิ่งไปเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “คุณสามารถกดจุดให้ผมได้ไหม”

            “ฉันการทำหัตถการให้คุณได้ค่ะ คุณมีเวลาไหมคะ”

            ชายหนุ่มอยากทดสอบเธอ เขาจึงเตรียมเวลาอันมีค่ามาเพื่อเธอโดยเฉพาะ

            “ครับ”

            “ค่ะ...” ปกติหน้าที่ให้คำแนะนำต้องเป็นพี่พยาบาล แต่เมื่ออีกฝ่ายรัวภาษาจีนใส่แบบนี้เธอเลยต้องทำแทนทุกอย่าง แนะนำให้เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าและไปนอนรอบนเตียง

            พรนับพันนึกถึงการฝึกฝนอันหนักหน่วงที่ใช้นิ้วทั้งสิบรวมทั้งการท่องจำที่แม่นยำในการกดจุดรักษาคนไข้ การนวด การกดจุด การประคบ ล้วนเป็นส่วนหนึ่งในการรักษา คนชื่นชมก็มี คนเข้าใจผิดก็เยอะ บางคนยังคิดแค่ว่าเรียนแพทย์แผนไทยประยุกต์จบมาทำงานเป็นหมอนวด

            คงเพราะรูปร่างเขาสูงใหญ่ทำให้เสื้อผ้าที่ผลัดเปลี่ยนดูสั้นๆ แปลกตาพิกล  นี่เธอคงต้องเสนออาจารย์ให้หาชุดสำหรับคนตัวสูงๆ แบบนี้แล้วกระมัง

            หลิวโม่โฉวนอนบนเตียง กลิ่นสมุนไพรอบอวลในห้อง ปู่ของเขาเป็นแพทย์แผนจีนเขาเองก็เติบโตมากับกลิ่นยาสมุนไพร แต่เขาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้นัก พ่อและคุณอาหลิวป๋อเหวินรับความรู้ด้านนี้และพัฒนายาสมุนไพรจีน แต่เขาสนใจด้านธุรกิจมากกว่าจึงไม่ได้เรียนตำรับยาต่างๆ เน้นผลิตและจำหน่าย เขาทำการตลาดยาทั้งแผนจีนและยาตะวันตก เครื่องมือแพทย์ ตลอดจนถือหุ้นในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังอีกมาก  ความจริงพ่อของเขาก็สนใจเรื่องพวกนี้อยู่ก่อนแล้ว เรื่องที่เขาทำก็เสมือนสืบสานเจตนารมณ์ของพ่อ  ตระกูลหลิวกลายเป็นผู้นำธุรกิจด้านการแพทย์ของประเทศ   เขาประสบความสำเร็จในการงานจนเป็นที่นับถือของคนในแวดวงเดียวกัน แต่ลึกๆ เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองมีบางอย่างที่ขาดหายไป

            นิ้วมือเล็กๆ แต่กดถูกตำแหน่งอย่างแม่นยำ จังหวะเหมาะสมและน้ำหนักมือพอดี ความรู้สึกผ่อนคลายทำให้ร่างกายที่แบกภาระมาหลายสิบปีผ่อนคลายลง เขาไม่รู้ว่าผ่านไปกี่นาทีจนเหมือนเคลิ้มอยู่ในภวังค์จนกระทั่งเสียงหวานเรียกเขา

            "คุณคงไม่ได้พักผ่อนเต็มที่มานาน แต่เราคงให้คุณหลับที่นี่ไม่ได้ค่ะ”

            “ผมหลับไปหรือ?”

            “แค่สิบนาทีค่ะ”  หญิงสาวยิ้ม “เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรอรับยาด้านนอกนะคะ”

            ก็ต้องเป็นเธอที่อธิบายเรื่องยาอีกสินะ พรนับพันโคลงศีรษะไปมาเผลอนึกถึงคำชวนของรุ่นพี่ที่อยากให้เธอไปอยู่ประจำสปาที่ต่างประเทศ

            ‘ไปทำงานที่อเมริกาได้ตังค์เยอะนะ ยิ่งปันปันเป็นแพทย์มีใบประกอบวิชาชีพแบบนี้เป็นที่ต้องการมาก ภาษาเธอก็ดี’

            ‘ปันปันอยากช่วยงานที่บ้านมากกว่าค่ะ’

            ‘เปลี่ยนใจก็บอกพี่ได้นะ’

            ‘ขอบคุณค่ะ’

            ตอนนี้ต่อให้เธอทำงานต่างประเทศหรือไปทำงานเอกชนก็คงหาเงินมาช่วยที่บ้านไม่ได้  หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจอย่างไร้ทางออก หรือเธอต้องแต่งงานจริงๆ มันไม่ใช่แค่โรงงานแต่มีความหวังของคนมากมายรออยู่

            คนไข้ที่เปลี่ยนมาใส่ชุดเดิมแล้วเดินมาที่จุดรับยา พรนับพันอธิบายการกินยาให้เขาเข้าใจ พอยืนใกล้ๆ แบบนี้แล้วเธอก็อดคิดไม่ได้ว่าคุ้นหน้าเขาที่ไหน

            “ถ้ามีอะไรผิดปกติก็กลับมาที่นี่ได้นะคะ”

            “เราได้พบกันอีกแน่นอนคุณหมอพรนับพัน”

            เจ้าของร่างสูงจ่ายเงินค่ารักษาแล้วก็เดินออกไป ทิ้งให้เธอยืนนิ่งอย่างงุนงง ทำไมเขาทำเหมือนรู้จักเธอ หรือคืนนั้นที่เธอเมาแล้วทำตัวรั่วๆ ใส่เขาไปหรือเปล่านะ ทั้งเมาและไฟยังสลัวอีก เธอจำหน้าผู้ชายที่...

            เอ๊ะ! จะว่าเขาคนนี้ก็คล้ายผู้ชายคนนั้นอยู่นะ

            ไม่หรอก คงไม่บังเอิญอะไรแบบนั้นหรอก

          “ยังไงกับข้าวที่บ้านก็ชนะเลิศ”

            “เพราะของฟรีไม่ต้องเสียเงินล่ะซิ”

            “โธ่ พี่ปันปัน ถ้าพี่ไม่เอาของกินมาส่งผมถึงที่หอ ผมจะได้กินกับข้าวฝีมือแม่แบบนี้นะเหรอ”

‘ศตพร’ หรือ ‘ตงตง’ น้องชายของพรนับพันที่เวลานี้เป็นนักศึกษาแพทย์ปีสอง เขาอยู่หอพักของมหาวิทยาลัย ถ้าไม่มีวันหยุดยาวก็ไม่ได้กลับบ้าน แต่พรนับพันหรือไม่ก็มารดาของเขาจะนำขนมของกินมาส่งให้อยู่เสมอ   เช่นเดียวกับวันนี้ที่พี่สาวหอบหิ้วเสบียงอาหารมาส่งน้องชาย

            “เรียนเป็นไงบ้าง”

“ปีสองเองยังสบายดีอยู่”  ศตพรพูดพลางเปิดกล่องอาหารดู มีของแห้งและผลไม้มากพอจะแบ่งปันรูมเมทของเขาด้วย

“ดีแล้ว” พรนับพรมองน้องชาย ถ้าตงตงรู้ว่าครอบครัวลำบาก เขาคงยอมลาออกเพื่อลดภาระค่าใช้จ่ายแน่ๆ ทั้งเธอและน้องเรียนด้วยทุนครอบครัวไม่ได้กู้เงินเรียนและไม่ได้ขอทุนการศึกษา การเรียนของน้องไม่แย่เรื่องขอทุนคงทำได้แต่คงไม่มีสมาธิเรียนแน่

“พี่ปันปันมีอะไรหรือเปล่า หรือที่บ้านมีเรื่องอะไร”

“เอ๊ะ! ทำไมถามแบบนี้ล่ะ”

“หน้าพี่ดูเครียดๆ ไง”

“จริงเหรอ ทำไมพี่ไม่เห็นรู้เลย”

ศตพรส่ายหน้าไปมาแล้วใช้นิ้วจิ้มที่กึ่งกลางหน้าผากของพี่สาว “เวลาพี่ปันปันเครียดชอบขมวดคิ้วจนพันกันยุ่งเหยิงแบบนี้ไง”

“ไม่มีอะไรหรอก” เธอหัวเราะแล้วปัดมือน้องชายออก “ตงตงตั้งใจเรียนก็พอแล้ว”

“พูดเหมือนแม่เข้าไปทุกวัน” ศตพรหัวเราะ “พี่ต้องหาแฟนได้แล้วนะ จะได้ไม่ต้องมาสนใจผมนัก”          “เอ๋? นี่หาว่าพี่ยุ่งเรื่องของนายหรือไง”

“ผมโตแล้วนะ พี่กับแม่แค่เอาเสบียงมาส่งก็พอแล้ว ว่าแต่รอบหน้าขอคุ้กกี้เพิ่มนะครับ เพื่อนแย่งกินตลอดเลย”

“ถ้าพี่มีแฟนหรือแต่งงานไปอยู่ไกลๆล่ะ”

“ผมก็ต้องดีใจกับพี่สิ เดี๋ยวนี้มีทั้งโทรศัพท์ วิดีโอคอล ไม่ได้ติดต่อยากเสียหน่อยหรือว่าไปอยู่ไกลคนละทวีปล่ะ แต่ที่แน่ๆ พี่มีคนจะแต่งด้วยแล้วเหรอ”