เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่7 ตามจังหวะเสียงเพลง
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-03 21:41:54แต่ภาพพรนับพันโยกไหวเรือนร่างตามจังหวะเสียงเพลงมันทำให้เลือดในกายของเขาเดือดพล่าน เธอสวมชุดเดรสกระโปรงสั้นคลุมเข่า ไม่ใช่ชุดเซ็กซี่แบบนักเที่ยวราตรีใส่กัน แต่มันกลับดึงดูดสายตาของเขา ความรู้สึกอยากครอบครองเกิดขึ้นในอก รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กหนุ่มที่อยากได้อะไรก็ต้องเอาให้ได้
หลังจากภรรยาตาย เขามีผู้หญิงไว้บำบัดความต้องการอยู่บ้าง แต่ไม่จริงจังหรือผูกมัดกับใคร เขายังไม่พร้อมที่จะมีแม่เลี้ยงให้ต้าเหนิง แต่ครั้งนี้เขารู้สึกว่า เธอก็ไม่เลวนัก หากจะแต่งงานมาเป็นภรรยาที่ปรนนิบัติเรื่องบนเตียงของเขา
ชายหนุ่มมองฝ่ามือตัวเอง เขาเกือบจะคว้าเธอมาแล้วลากเธอให้กลับมาพร้อมกับเขาแล้ว ทว่าแววตาดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ทั้งที่เมามายแต่ยังยื่นหน้ามาเถียงเขา มันชวนให้ทั้งหงุดหงิดและขบขัน
เหมือนแมวน้อยที่ขู่จนขนฟู่ไปทั้งตัว
แต่ผู้ชายคนนั้น ที่ลูกน้องรายงานว่าเป็นคนขับรถนั้น ดูจากแววตาก็รู้แล้วว่าคิดไปไกลเกินกว่าเจ้านายกับลูกน้องแน่นอน และยังเห็นสนิทสนมกันมาก หรือจะเป็นคู่รัก? หรือเป็นคู่ขา?
ให้ตายสิ! หงุดหงิดชะมัด!
ทำไมถึงสลัดความรู้สึกอยากกดเธอลงเตียงไม่ได้เลย
แย่ชะมัด แล้วทำไมมันต้องมาแข็งเอาตอนนี้ พรนับพัน! เธอเป็นคนที่ทำให้ฉันต้องช่วยตัวเองแบบนี้!
มือเรียวพลิกเอกสารหลายสิบหน้าพลางขยับแว่นสายตา เอกสารกองนี้หญิงสาวอ่านมารอบที่สามแล้ว ซึ่งตอกย้ำว่ากิจการของครอบครัวขาดสภาพคล่องจริงๆ อีกสามเดือนโรงงานจะเปิดอย่างเป็นทางการ แต่ก็ต้องมีการเปิดทดสอบและยังเครื่องจักรต่างๆ ที่ยังส่งมาไม่ครบ
เธอจะไปหาเงินสิบล้านจากที่ไหน
พรนับพันถอดแว่นสายตาแล้วนวดเบ้าตาเบาๆ เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นทำให้หญิงสาววางมือแล้วหยิบแว่นสายตามาสวม เธอสายสั้นไม่มากใส่เฉพาะเวลาอ่านเอกสารเพื่อถนอมดวงตา
“หมอปันปันยุ่งอยู่หรือคะ” พยาบาลวัยสามสิบเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม
“ไม่ค่ะ” เพราะเห็นว่าคิวคนป่วยของเธอหมดแล้วจึงหยิบเอาเอกสารของที่บ้านออกมาอ่านด้วย การทำงานของแพทย์แผนไทยก็ไม่ต่างจากแพทย์แผนปัจจุบัน แต่คนป่วยส่วนใหญ่เห็นแพทย์แผนไทยเป็นการรักษาทางเลือก คงต้องใช้เวลาอีกนานที่คนไข้จะเห็นเป็นทางเลือกหลักในการรักษา
“พอดีมีคนไข้มา พูดไทยไม่ได้สักคำ”
“เอ๋? เป็นแรงงานต่างชาติหรือคะ” พรนับพันถาม ช่วงที่ฝึกงานเคยลงพื้นที่ติดตามอาจารย์รักษาคนเจ็บคนป่วยในชุมชน เคยเจอแรงงานพม่าหรือลาวมาบ้าง
“เปล่าค่ะ เป็นคนจีน”
“คะ?”
“คือเท่าที่เราพยายามสื่อสาร คือเขาไม่อยากไปโรงพยาบาลแพทย์แผนปัจจุบันค่ะ แต่เขาพูดภาษาจีนรัวๆ เราลองใช้แอพแปลภาษาก็ฟังกันไม่ค่อยทันเท่าไหร่”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวปันออกไปดูเอง” หญิงสาวลุกขึ้นยืน
“สมกับเป็นคุณหมอปันปันของเราจริงๆเลยค่ะ”
“พอเถอะค่ะ ไปดูคนไข้กันก่อน” หญิงสาวชิงพูดก่อนไม่อย่างนั้นคุณพยาบาลก็จะพูดเรื่องที่เธอเคยได้เข้าโครงการดูงานแลกเปลี่ยนที่จีนถึงหกเดือน และเรื่องที่เธอพูดได้สามภาษา ก็เธอมีความฝันที่อยากเอาวิทยาการแพทย์แผนไทยสู่ชาวโลก นอกจากการรักษาแล้วยังต้องเขียนบทความวิชาการอีก
หญิงสาวเดินตามพยาบาลออกมาด้านนอก สายตาปะทะกับเจ้าของร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้ม ราวกับรับรู้ว่ามีสายตาจ้องมองอยู่ ชายคนนั้นหันมามองทางเธอ ดวงตาสีนิลจ้องมองอย่างไม่แน่ใจ เหมือนจะเคยเห็นผู้ชายคนนี้มาก่อน แต่...เห็นที่ไหนกันล่ะ
“หมอปันปันค่ะ คนนี้แหละค่ะ”
“ค่ะ” คุณหมอสาวยิ้มรับแล้วเอ่ยทักทายกับคนไข้เป็นภาษาอังกฤษ “สวัสดีค่ะ มีอะไรให้เราช่วยไหมคะ”
เขานิ่งแทนคำตอบ พรนับพันคิดว่าเขาฟังไม่ชัดจึงพูดซ้ำ ดูท่าทางเหมือนนักธุรกิจน่าจะพูดภาษาอังกฤษได้นี่นะ หรือเขาเจ็บคอจนพูดไม่ได้
“ลองถามเขาเป็นภาษาจีนไหมคะ” คุณพยาบาลกระซิบถาม
“สวัสดี คุณมีอะไรให้เราช่วยไหมคะ” คราวนี้พรนับพันถามเขาด้วยภาษาจีนกลาง สีหน้าเขาประหลาดใจเล็กน้อยแล้วพยักหน้ารับ
“อากาศเปลี่ยน รู้สึกไม่ค่อยสบายตัว” เขาพูดกลับด้วยภาษาจีน
พรนับพันหรี่ตาลงเล็กน้อย รู้สึกเหมือนกำลังโดนทดสอบอยู่ แต่ช่างเถอะ เขาเป็นคนไข้ เธอมีหน้าที่รักษา
“เชิญทางนี้ค่ะ ฉันจะซักประวัติคุณเอง”
ดูท่าทางเธอจะจำเขาไม่ได้จริงๆ
หลิวโม่โฉวเก็บซ่อนรอยยิ้มร้ายๆ ของตนแล้วเดินตามหญิงสาวร่างเล็กมาที่ห้องตรวจคนไข้ เธอผายมือเชิญให้เขานั่ง แล้วพยักหน้ากับคุณพยาบาล
“ช่วยเตรียมเครื่องวัดความดันให้ด้วยค่ะ”
“ได้ค่ะ”
พรนับพันลงบันทึกประวัติคนไข้ด้วยตัวเอง “คุณมีอาการอะไรบ้างคะ”
“คุณพูดภาษาจีนได้ดี”
“คะ?” เธอมองเขาอย่างงุนงง “นี่เป็นคำชมใช่ไหมคะ”
“ผมไม่เคยเจอแพทย์แผนไทยที่พูดภาษาจีนได้คล่องอย่างคุณ”
“มีแพทย์แผนไทยที่พูดภาษาจีนได้หลายคนค่ะ เรามีโครงการแลกเปลี่ยนความรู้ด้านการแพทย์ ฉันเลยพอจะพูดภาษาจีนได้ ว่าแต่คุณจะบอกฉันได้หรือยังคะว่ามีอาการอะไร”
“นอนไม่ค่อยหลับ” เขาพูดไปตามตรง ครู่หนึ่งพยาบาลคนเดิมเดินกลับมาพร้อมเข็นเครื่องวัดความดันเข้ามาด้วย เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ช่วยถอดเสื้อสูทของคุณออกด้วยค่ะ ขอวัดความดันคุณหน่อยนะคะ”
พรนับพันทำเป็นไม่สนใจสายตาช่างสำรวจอย่างไม่เกรงมายาทของเขานัก เป็นคนของหน่วยไหนส่งมาดูการทำงานของเธอหรือเปล่า แต่เธอก็ไม่เคยถูกร้องเรียนอะไรนี่นะ ไม่สิ เขาเป็นคนจีน ไม่น่าจะเกี่ยวข้องในองค์กรของเธอ แล้วเธอก็ไม่ได้ยื่นเรื่องขอทุนอะไรไว้ด้วยสิ
หลิวโม่โฉวลุกขึ้นยืนแล้วถอดเสื้อสูทตัวนอกเผยเรือนร่างสมสวนแบบคนออกกำลังกายดี แต่เรื่องการนอนไม่หลับนั้นเขาเป็นจริง แต่ก็ไม่อยากพึ่งยานอนหลับแม้จะพยายามใช้วิธีบำบัดมาหลายอย่างก็ตาม
“คุณหลิวโม่โฉว...” พรนับพันอ่านชื่อเขาตามพาสปอร์ตที่ได้เจ้าหน้าที่ไว้
“ครับ”
“คุณมาทำธุรกิจที่เมืองไทยหรือคะ” เธอถามขณะที่พยายามใส่สายรัดแขนเพื่อความความดันให้เขา
“ครับ”
“การเดินทาง การทำงาน ส่งผลต่อสมองให้เกิดการนอนไม่หลับได้นะคะ”
“ครับ”
“คุณดื่มเหล้าสูบบุหรี่ไหมคะ”
“นิดหน่อย”
ช่างเป็นคนไข้ที่พูดน้อยเสียจริง พรนับพันฉีกยิ้มให้ พูดเยอะกว่านี้ดอกพิกุลจะร่วงหรือไงนะ เธอรอจนผลความดันออกแล้วจึงคีย์ข้อมูลลงไป
“ความดันสูงนะคะ ไม่มีไข้ อ่อนเพลียไหมคะ”
“ครับ”
บทล่าสุด
เกมวิวาห์ เดิมพันรัก ตอนที่19 แบบนี้ผ่านไหมคะ
“เวลาคุณว่าง่ายไม่ดื้อก็น่ารักดีนะ”“ทำไมฉันรู้สึกไม่อยากให้คุณเห็นว่าฉันน่ารักล่ะ” เธอเบ้ปากใส่ “อิ่มแล้วค่ะ เราไปซื้อของกันเถอะ”“คุณนี่ไม่รู้จักเอาอกเอาใจสามีเลยนะ”“แค่กินข้าวเที่ยงจะเอาอะไรอีกคะ ปกติเวลาทำงานฉันกินข้าวไม่เกินสิบนาทีเอง”“ได้ ถ้าอย่างนั้นไปเลือกเสื้อผ้ากัน ชุดของคุณ...มันเชยไปหน่อยนะ”“เขาเรียกชุดสุภาพค่ะ” เธอแลบลิ้นใส่เขา “คุณต้องมีเสื้อผ้าเยอะกว่านี้ ผมเห็นคุณใส่วนๆซ้ำๆ อยู่แค่ไม่กี่ชุด”“อ้อ! นี่คุณสนใจฉันด้วยเหรอคะ นึกว่าทำตัวเป็นอากาศธาตุที่มองไม่เห็น” ใช่สิ เธอพยายามจะเจอเขาตั้งหลายครั้ง แต่เขากลับหลบเลี่ยง นี่ถ้าไม่เพราะคุณปู่ล้มป่วย เขาคงไม่โผล่มาให้เห็นหรอกเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจดี เขาได้แต่ยิ้มขำกับท่าทางของภรรยาหมาดๆ คนนี้...เขาไม่เคยลืมภรรยาที่ตายจากไป วิกเตอเรียเป็นผู้หญิงที่ให้ความรู้สึกสงบสบายใจ แต่พรนับพันคือความสดใสร่าเริง หลิวโม่โฉวรู้สึกไม่ยุติธรรมกับพรนับพันนัก เธอไม่ควรถูกเปรียบเทียบกับผู้หญิงคนไหน แต่เขาก็อดเปรียบเทียบไม่ได้จริงๆ พรนับพันไม่ใช่สาวสายแฟชั่น เธอแต่งกายเรียบง่ายมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อต้องมาเลือกซื้อเสื้อผ้า เธอก็ได้แต่ยืนงงในห
เกมวิวาห์ เดิมพันรัก ตอนที่18 จดทะเบียนสมรส
“ดีจริงๆ” ปู่หลิวแตะหลังมือของหลานสะใภ้ “ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ปู่จะมอบของขวัญให้นะ” “ขอแค่คุณปู่แข็งแรงดีก็เป็นของขวัญให้หนูแล้วค่ะ” หลิวโม่โฉวปรายตาไปทางภรรยาหมาดๆของเขา ไม่ว่าเธอจะพูดด้วยความจริงใจหรือประจบประแจงแต่ก็ทำให้คุณปู่มีความสุข เขายกแขนขึ้นวาดวงแขนโอบร่างเล็กเข้ามาแนบชิด คนตัวเล็กไม่ทันตั้งตัวพยายามขืนตัวไม่เอนไปทางเขา แต่แรงของผู้ชายย่อมเยอะกว่าเธอจึงตกอยู่ในวงแขนของเขาราวคู่รักแสนหวาน “คุณปู่พักฟื้นให้ร่างกายแข็งแรง แล้วเตรียมตัวผ่าตัดได้เลยนะครับ” “ไอ้หลานคนนี้เอะอะก็ให้ผ่าตัดอยู่นั้นแหละ” ปู่หลิวทำฮึดฮัดเหมือนเด็กน้อย ทำให้พรนับพันเผลอหัวเราะออกมา “คุณหลิวเป็นห่วงคุณปู่ต่างหากล่ะค่ะ ต้าเหนิงก็เป็นห่วงคุณปู่” “ไม่ทันไรพูดเข้าข้างกันแล้ว” ปู่หลิวหัวเราะชอบใจ “ทำไมเรียกคุณหลิวล่ะ เป็นสามีภรรยากันแล้วเรียกโม่โฉวหรืออาโม่ก็ได้” “เธอคงยังไม่ค่อยเข้าใจนะครับ” หลิวโม่โฉวยักคิ้วให้ ใบหน้าที่เรียบนิ่งอยู่เสมอกลายเป็นหนุ่มน้อยขึ้นมาทันทีที่ได้หยอกล้อคนข้างๆ “จริงสิ ปู่ก็ลืมไป โม่โฉวก
เกมวิวาห์ เดิมพันรัก ตอนที่17 ยิ้มมุมปาก
หลิวโม่โฉวเห็นแววตามุ่งมั่นของอีกฝ่ายแล้วก็ยิ้มมุมปาก ท่าทางเหมือนนักศึกษาเพิ่งจบใหม่ไม่เหมือนหมอเลยสักนิด ถึงจะเป็นแพทย์แผนไทยประยุกต์ก็เถอะ เขายังจำตอนที่เดินเข้าไปนั่งให้เธอตรวจได้ดี มีความอ่อนโยนและจริงใจที่เขาสัมผัสได้ ในวินาทีนั้น เขาก็ได้ตัดสินใจยอมรับเธอเป็นภรรยาตามที่ปู่เสนอแล้ว “คุณหลิวคิดยังไงคะ” เธอถามหลังพรีเซนต์เสร็จ “คุณจะต้องเสียเวลาทำเอกสารนำเสนอพวกนี้ทำไม ก็แค่รับเงื่อนไขแต่งงานกับผมตามที่คุณปู่เสนอ” พูดไปตั้งเยอะ วนมาเรื่องนี้อีกแล้ว เธอเบ้ปากแล้วสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนพูดไปตามที่ใจคิด “คุณคิดว่าการแต่งงานคืออะไรคะ เราไม่ได้รู้จักกัน ไม่ได้รักกัน หรือคุณเชื่อที่คุณปู่บอกว่าดวงฉันส่งเสริมครอบครัวของคุณจริงๆเหรอ” “คุณพูดแบบนี้แสดงว่าไม่เชื่อ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม แต่แววตาขบขัน “ฉันเป็นแพทย์แผนไทยประยุกต์ แต่ไม่ได้เชื่อเรื่องดวงชะตาอะไรพวกนั้น” เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ “และใช่...ฉันต้องการเงิน ดูแล้วคุณต่างหากที่เป็นฝ่ายส่งเสริมฉัน” เขาปิดแฟ้มเอกสาร “สกุลหลิวคือหนึ่งในสิบส
เกมวิวาห์ เดิมพันรัก ตอนที่16 ข้อตกลง
พรนับพันมองข้อมือตัวเองแล้วมองหน้าชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ดึงเธอไว้ “ใช่ค่ะ แต่ตอนนี้ฉันง่วงมากคงคุยกับคุณไม่รู้เรื่อง เอาอย่างนี้ได้ไหม ตอนเช้าคุณอย่าเพิ่งหนีฉันไปไหนนะ ฉันมีเรื่องต้องเจรจากับคุณ” ถ้าเป็นเวลาทำงาน เธอเต็มที่ถึงไหนถึงกัน แต่ถ้าเธอได้หลับและถูกรบกวนก่อนถึงเวลาตื่น เธอจะหงุดหงิดและคุยกับใครไม่รู้เรื่อง แม้ว่าเรื่องที่ต้องคุยนี้เป็นเรื่องสำคัญมาก ท่าทางงัวเงียของเธอทำให้เขานึกอยากหัวเราะ และอยากแกล้งเธอไปพร้อมกัน “คุณมีอะไรจะเจรจากับผม” เขายังไม่ปล่อยข้อมือเรียวเล็ก และเหมือนเธอจะไม่รู้ว่าเขาแตะเนื้อต้องตัวเธออยู่ “แผนงานธุรกิจ” เธอตอบแล้วอ้าปากหาว “แผนงานอะไร?” คิ้วเรียวเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม “ฉันทำแผนงานมาเสนอคุณ เตรียมตัวพรีเซนต์อย่างดี แต่คุณก็หลบหน้าไม่มาเจอฉันเสียที ถ้าคุณมาเป็นผู้ร่วมลงทุนกับบริษัทพ่อของฉัน เราไม่ต้องแต่งงานกันก็ได้ แบบนี้ไง” กิจการกระจิ๋วหลิวของครอบครัวเธอไม่ได้อยู่สายตาของเขาเลยสักนิด แต่เขาก็อยากรู้ว่าเธอมีข้อเสนออะไรให้เขา “งั้นก็ไปคุยกันที
เกมวิวาห์ เดิมพันรัก ตอนที่ 15 ไม่สนใจ
“ค่ะ...ฉันจะดูแลต้าเหนิงเอง” เธอยิ้มอย่างเข้าใจ เวลาแบบนี้จะทำเป็นไม่สนใจก็ใจดำไปหน่อย“ต้าเหนิง กินข้าวแล้วเราทำอะไรกันดี ตอนบ่ายมีเรียนหรือเปล่า”“วันนี้ไม่มีแล้ว” เขาส่ายหน้าไปมา ดวงตาสุกใสจ้องมองแล้วถาม “คุณอามาเล่นที่ห้องผมไหม ห้องผมมีของเล่นเยอะแยะเลย”‘คุณอา’ เรียกแบบนี้ก็ดีเหมือนกันพรนับพันพยักหน้ารับ “ไปสิ อาก็ไม่รู้จะไปไหน ปกติอยู่แต่ในห้องหนังสือ”“ห้องนั้นน่าเบื่อจะตาย มาเล่นห้องผมเถอะ” พูดจบก็รีบดึงมือหญิงสาวให้เดินตามไปที่ห้องของเขา ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของคนรับใช้“มองอะไรกัน มีงานก็ไปทำไป” หัวหน้าแม่บ้านพูดเสียงดุจึงทำให้ทุกคนแยกย้ายไปทำงานของตัวเอง เธอส่ายหน้าไปมาแล้วหันไปส่งพ่อครัว “เตรียมทำขนมของว่างให้คุณชายน้อยกับคุณผู้หญิงด้วย ฉันจะยกไปเอง”“ได้ครับ”เจียงหู เป็นหัวหน้าแม่บ้านวัยสี่สิบ เจียงหูทำงานที่นี่ตั้งแต่ยังวัยรุ่น ครอบครัวเธอก็เป็นคนรับใช้ของสกุลหลิว นายท่านใหญ่ให้ทุนการศึกษาแก่เธอและคนในครอบครัว รวมทั้งหางานให้ทำในบริษัทของสกุลหลิว สำหรับเธอที่อยู่ที่นี่เห็นการเปลี่ยนแปลงมาตลอด วันนี้ได้เห็นรอยยิ้มของคุณชายน้อยก็พลอยอิ่มเอมใจไปด้วย เธอหวังเหลือเกินว่
เกมวิวาห์ เดิมพันรัก ตอนที่14 สงบศึก
“สองคนนี้เจอกันแล้วรึ” ปู่หลิวจิ้นถามเมื่อเห็นหลานชายกับว่าที่หลานสะใภ้ยืนจ้องหน้ากันอยู่ “ครับ”หลิวโม่โฉวไม่ปิดบัง ใบหน้าเรียบนิ่งน้ำเสียงเย็นชามีเพียงแววตาที่เหมือนยิ้มเยาะอยู่ที่ทำให้พรนับพันโกรธจนกำมือแน่น เขาถือสิทธิ์อะไรมาปั่นหัวเธอแบบนี้ ไม่ได้ป่วยแต่ก็ไปให้เธอตรวจที่โรงพยาบาลราวกับชายหนุ่มรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามคิดอะไรอยู่ เขาสาวเท้าเดินผ่านเธอไปแล้วประคองปู่หลิวด้วยตนเอง“ต้าเหนิงวิ่งไปบอกว่าปู่เป็นลม ผมจะไปส่งปู่ที่โรงพยาบาลเอง”“แค่เป็นลมไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก” ปู่หลิวโบกมือไปมา แล้วเบี่ยงตัวไปสบตากับว่าที่หลานสะใภ้ “ปันปันมาเจอโม่โฉวสิ”“ปู่!” ชายหนุ่มตำหนิด้วยน้ำเสียงเข้ม “เวลานี้สุขภาพของปู่สำคัญที่สุด อย่าเพิ่งคุยเรื่องไร้สาระเลยน่า”‘เรื่องไร้สาระ! ใช่สิ! การแต่งงานมันคงเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับเขาถึงได้หลบหน้าไม่มาเจอเธอ อ้อ! ยังมีเวลาแอบไปดูตัวเธอมาก่อนแล้วด้วย’โกรธก็ส่วนโกรธ เวลานี้อาการของปู่หลิวสำคัญที่สุด“ใช่ค่ะ คุณปู่ไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่านะคะ”สาวใช้เข็นวีลแชร์มารอแล้ว ปู่หลิวไม่อยากไปโรงพยาบาลแต่ดูท่าทางจะขัดใจหลานๆไม่ได้ จึงยอมนั่งวีลแชร์ให้คนรับใช้
บางทีคุณอาจจะชอบ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก363.8K viewsเรื่องสั้นอีโรติก HOT NC 25+++
C87.3K viewsพันธะสัญญา วิวาห์ร้ายรัก
กวักทรัพย์เข้ากรุสมบัติ57.3K viewsคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้202.4K viewsแต่งงานใหม่ล้างรักลวง
ลิตเติ้ลชูการ์1 viewsเศษซากรักวันไร้ค่า
ญ.หญิง2.1K viewsท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง120 viewsอาจารย์ขานักศึกษาขอจีบ
จินต์พิชา816 views
