EP: 3— โลกคนละฝั่ง (2/3)

“มึง... ขวัญข้าว ดูนั่นดิ” มันพยักหน้าไปทางทางเข้าโรงอาหาร กลุ่มนักศึกษาวิศวะหลายคนเดินเข้ามาพร้อมกัน เสื้อช็อปสีแดงเข้มของพวกเขาเด่นชัดมาแต่ไกลจนไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามาจากคณะไหน รังสีความนิ่งและขรึมแผ่ออกมาจนน่าประหลาด เสียงคุยรอบ ๆ โรงอาหารที่เคยดังกลับเบาลงไปนิดหนึ่งทันที เหมือนทุกคนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง

            “นั่นทีมREDป่ะวะนั่น ครบกลุ่มเลยนะนั่น” “เออ น่าจะใช่ พี่วินทร์เดินนำมาอย่างหล่อเลยมึง”เสียงซุบซิบจากโต๊ะข้าง ๆ ดังขึ้น

            เพลงรีบชะเง้อมองทันทีที่ได้ยินชื่อคนหล่อ “ไหนมึง ไหน ๆ พี่วินทร์ของกู” ฉันหลุดขำกับสภาพมัน

            “มึงนี่เหมือนติ่งดาราที่รอตามกรี๊ดหน้าเวทีเลยนะเพลง”

            “เอ้า ก็มนุษย์ป่ะวะมึง หล่อระดับเทพบุตรขนาดนั้นกูจะพลาดได้ไง” คอปเตอร์หัวเราะชอบใจในความชัดเจนและเปิดเผยของเพื่อนสาว

            ฉันหันไปมองตามแบบผ่าน ๆ เพื่อไม่ให้ดูเสียมารยาทเกินไป กลุ่มรุ่นพี่วิศวะเดินไปนั่งโต๊ะยาวด้านในสุดของโรงอาหาร ซึ่งดูเหมือนจะเป็นพื้นที่ประจำของพวกเขาที่ไม่มีใครกล้าไปนั่งทับที่ เสียงเด็กหลายโต๊ะเริ่มกลับมาดังขึ้นอีกครั้งแต่หัวข้อบทสนทนาก็ยังวนเวียนอยู่กับกลุ่มคนเหล่านั้น แต่ในความวุ่นวายและการกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ฉันกลับไม่เห็นคนที่ชื่อรามอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

            ทั้งที่ก่อนหน้านี้ฉันแทบไม่สนใจเลยว่าเขาจะปรากฏตัวที่ไหนหรือทำอะไร แต่ตอนนี้ในหัวกลับผุดคำถามขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจว่าเขาหายไปไหน เพลงนั่งลงตรงข้ามฉันพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่หลังจากที่ได้อาหารมาวางตรงหน้า

            “กูว่าโลกมหาลัยนี่มันมีชนชั้นที่มองไม่เห็นจริง ๆ ว่ะขวัญข้าว”

            “ยังไงของมึง เพ้อเจ้ออะไรอีก”

            “ก็คนพวกนี้ไง ดังเหมือนมีออร่าพุ่งออกมาตลอดเวลา ทั้งที่เขาก็แค่นักศึกษาใส่เสื้อช็อปเหมือนคนอื่น” เจตพยักหน้าเห็นด้วยทันควัน “เออว่ะ มึงเห็นป่ะ เมื่อกี้พี่เขาเดินผ่านโต๊ะพวกปีหนึ่งตรงนั้น พวกนั้นเงียบกริบเลยนะเว้ย กูยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนต้องเกร็งขนาดนั้น”

            “เพราะหล่อ รวย และดูมีอิทธิพลมั้งมึง จบข่าว” คอปเตอร์ตอบหน้าตาเฉยขณะตักข้าวเข้าปากคำใหญ่ ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆ “เหตุผลง่ายดี แต่น่าจะเป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ว่ะ”

            บทสนทนาเรื่อง RED ENGINEERING ถูกกลบไปชั่วคราวตอนที่พี่ปีสองฝ่ายกิจกรรมเดินหน้าตั้งเข้ามาหาพวกเราที่โต๊ะเพื่อตามไปประชุมเฟรชชี่อีกครั้ง เสียงโอดครวญดังขึ้นพร้อมกันทั้งโต๊ะทันทีแบบไม่ต้องนัดหมาย “อีกแล้วเหรอวะพี่... ข้าวเพิ่งเข้าปากไปสามคำเองนะ” เพลงแทบจะฟุบหน้าลงกับจานข้าวด้วยความเพลียปนหงุดหงิด

            ชีวิตมหาลัยของฉันในช่วงสัปดาห์นั้นวนลูปอยู่แบบเดิมจริง ๆ ตื่นเช้าไปเรียน กินข้าวเที่ยงแบบรีบ ๆ ตกเย็นต้องไปซ้อมสแตนด์เชียร์ กลับถึงหอพักก็ดึกดื่นค่ำคืน แล้วก็ต้องตื่นมาทำซ้ำอีกวันเหมือนถูกตั้งโปรแกรมไว้ในระบบคอมพิวเตอร์ แต่ในทุก ๆ วันที่ผ่านไป ชื่อของ “RED ENGINEERING” ก็ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเหมือนเงาที่สลัดไม่หลุด

            เจตเริ่มกลายเป็นแฟนคลับตัวยงที่ตามดูคลิปในสนามแข่งรถบ่อยขึ้นจนแทบไม่ดูอย่างอื่น คอปเตอร์เริ่มรู้จักชื่อสมาชิกทุกคนในกลุ่มวิศวะเครื่องกลพร้อมประวัติการแข่งรถแบบย่อ ๆ ส่วนเพลง... รายนี้อาการหนักสุด เริ่มเพ้อเรื่องพี่รามแบบไม่ปิดบังเพื่อนฝูงอีกต่อไป ทั้งที่ยังไม่เคยได้คุยด้วยซักคำ

            “พวกมึงว่าคนนิ่ง ๆ แบบพี่รามเขามีแฟนยังวะ หรือเขาชอบผู้หญิงแนวไหน” เพลงถามขึ้นมากลางปล้องระหว่างที่เรากำลังนั่งปั่นงานกลุ่มอยู่ในห้องสมุดที่เงียบสงัด ฉันเงยหน้าจากกองชีททันทีด้วยความระอา

            “มึงถามกูทำไมเพลง? กูดูเหมือนคนที่รู้เรื่องส่วนตัวเขาเหรอ”

            “เออดิ มึงดูจะสังเกตพี่เขาอยู่เหมือนกันนะวันก่อนที่ผับน่ะ แววตามึงมันฟ้อง”

            “กูแค่สงสัยเฉย ๆ ว่าทำไมคนถึงกลัวเขากันทั้งร้าน ไม่ได้พิศวาสอะไรซักหน่อย” เจตหัวเราะลั่นจนบรรณารักษ์หันมามองค้อนแบบคาดโทษ

            “อีเพลงแม่งอาการหนักละ เริ่มลามไปเรื่องรสนิยมผู้หญิงของเขาละ”

            “ก็กูอยากรู้นี่หว่า พี่เขาดูเข้าถึงยากชิบหาย เหมือนมีกำแพงน้ำแข็งล้อมรอบตัวตลอดเวลา”

            “มึงเห็นหน้าเขาชัด ๆ หรือยังล่ะถึงไปเพ้อขนาดนั้น” ฉันถามลองเชิง เพลงนิ่งไปสองวิ ก่อนจะตอบเสียงอ่อยออกมาอย่างขัดใจ “...ยังว่ะ เห็นแต่ข้างหลังกับมุมข้างไกล ๆ ตอนที่เขาเดินเข้าโซนวีไอพี” คอปเตอร์ถึงกับก้มหน้าขำตัวสั่น “โอ๊ยยย เพื่อนกู รักข้างเดียวกับเงาแผ่นหลังพี่วิศวะผู้ลึกลับ”

            ฉันเองก็หลุดหัวเราะตามไปด้วยกับความตลกของกลุ่มเพื่อน แต่ถึงจะพูดเล่นกันสนุกปากแบบนั้น ฉันก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความจริงบางอย่าง ว่าคนพวกนั้นไม่ใช่เด็กมหาวิทยาลัยธรรมดาที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ จริง ๆ มันไม่ใช่แค่เรื่องรถแข่งราคาแพงหรือชื่อเสียงด้านความหล่อที่เล่าขานกันปากต่อปาก แต่มันคือบรรยากาศบางอย่างที่หนักอึ้งและอธิบายได้ยาก

            เวลาคนในโรงอาหารหรือตามซอกตึกพูดถึงกลุ่ม RED ENGINEERING ทุกคนมักจะลดเสียงลงโดยอัตโนมัติเหมือนกลัวว่าเจ้าตัวจะมาได้ยิน เวลาพวกเขาเดินผ่านฝูงชน คนจะหลบทางให้เองโดยธรรมชาติเหมือนมีแรงผลักดันล่องหน และเวลาชื่อของ “ราม” ถูกยกขึ้นมาพูดในหัวข้อสนทนา มักจะมีความเงียบกริบเกิดขึ้นแวบหนึ่งเสมอ เหมือนทุกคนรู้กันเป็นนัยว่าไม่ควรพูดถึงคนคนนี้ดังเกินไปถ้ายังอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในรั้วมหาวิทยาลัย

            จนกระทั่งเย็นวันพฤหัสบดี หลังจากจบการประชุมเฟรชชี่ที่แสนจะยาวนานและสูบพลังชีวิตไปจนเกือบหมดเกลี้ยง รุ่นพี่ปีสองเดินหน้าตาตื่นเข้ามาหาพวกเราสี่คนที่กำลังหอบกระเป๋าเตรียมจะแยกย้ายกลับหอพักเพื่อพักผ่อน

            “น้อง ๆ ว่างกันไหม ช่วยพี่ขนของหน่อยพอดีรถขนพร็อพมันจอดไกลแล้วพี่คนอื่นติดงานกันหมดเลย” เจตรีบตอบรับก่อนใครเพื่อนตามนิสัยคนใจดีและเกรงใจคนอื่น “ได้ครับพี่ มีอะไรให้ช่วยบอกมาเลยครับ พวกผมว่าง” ฉันแทบอยากเอากระเป๋าฟาดหน้ามันที่ไปตอบรับงานเพิ่มในเวลาห้าโมงเย็นที่ร่างกายต้องการเตียงนอนขนาดนี้

            สุดท้ายพวกเราทั้งสี่คนก็โดนลากมาช่วยขนพร็อพงานเฟรชชี่มหาลัยจนได้ ลังอุปกรณ์ไม้และป้ายไวนิลกองพะเนินอยู่หลังตึกนิเทศศาสตร์ ทั้งป้ายผ้าเขียนมือ เหล็กสำหรับทำโครงสแตนด์ ฉากไม้ขนาดใหญ่ และของจิปาถะสารพัดอย่าง เหงื่อซึมตามไรผมขณะที่ต้องเค้นแรงที่เหลือน้อยนิดออกมาช่วยกันยก

            สุดท้ายพวกเราทั้งสี่คนก็โดนลากมาช่วยขนพร็อพงานเฟรชชี่มหาลัยจนได้ ลังอุปกรณ์ไม้และป้ายไวนิลกองพะเนินอยู่หลังตึกนิเทศศาสตร์ ทั้งป้ายผ้าเขียนมือ เหล็กสำหรับทำโครงสแตนด์ ฉากไม้ขนาดใหญ่ และของจิปาถะสารพัดอย่าง เหงื่อซึมตามไรผมขณะที่ต้องเค้นแรงที่เหลือน้อยนิดออกมาช่วยกันยก

            “น้อง ๆ ขนลังพวกนี้ไปเก็บที่โกดังวิศวะนะ พี่ขออนุญาตอาจารย์ทางนู้นไว้แล้ว พื้นที่เขาว่างและปลอดภัยกว่าตึกเรา” รุ่นพี่พูดพลางชี้มือไปทางตึกรูปทรงเหลี่ยมสีเข้มขนาดใหญ่ที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนัก

            เพลงหันมามองหน้าฉันทันทีด้วยแววตาแฝงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด “มึง... ขวัญข้าว กูว่าเริ่มไม่ดีละ ลางสังหรณ์กูบอกว่าที่ตึกวิศวะมันมีรังสีอำมหิต”

            “มึงเว่อร์ไปมั้งเพลง ก็แค่เอาของไปวางไว้ในโกดังเก็บของเฉย ๆ ป่ะวะ ไม่ได้ไปท้าใครต่อยซักหน่อย” ฉันบอกมันไปงั้นแหละ ทั้งที่ในใจก็แอบรู้สึกหวั่น ๆ กับคำว่า 'ตึกวิศวะ' อยู่เหมือนกัน เพราะข่าวลือเรื่องความดุของเจ้าที่คณะนี้มันหนาหูเหลือเกิน

            แต่พอเท้าเริ่มก้าวเข้าเขตตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์จริง ๆ ฉันก็เริ่มเข้าใจที่เพลงพยายามจะบอก บรรยากาศมันต่างจากฝั่งคณะนิเทศที่สดใสและมีเสียงเพลงตลอดเวลาอย่างสิ้นเชิง ตึกคอนกรีตสีเทาเข้มที่ดูแข็งกระด้างและเก่าแก่ กลิ่นน้ำมันเครื่องจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศผสมกับกลิ่นเหล็กและควันเชื่อม