EP: 2 — โลกคนละฝั่ง (1/3)

            หลังคืนที่ผับย่านรังสิตผ่านพ้นไป ชีวิตมหาวิทยาลัยของฉันก็เหวี่ยงกลับเข้าสู่โหมดเดิมเร็วอย่างน่าประหลาด เหมือนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคลับใต้ดินวันนั้นเป็นเพียงภาพฟิล์มวูบหนึ่งที่ฉายผ่านตาแล้วจบลงไปพร้อมกับเสียงเพลงเบสหนัก ๆ และแสงไฟนีออนสลัวที่ชวนให้มึนหัวจนแทบประคองสติไม่อยู่

            เช้าวันจันทร์ ฉันตื่นแทบไม่ทันเข้าเรียนเหมือนเดิม แสงแดดจัดจ้าที่ลอดผ่านม่านหอพักเข้ามาทำให้รู้ตัวว่าความพ่ายแพ้ต่อความง่วงกำลังคืบคลานเข้ามาทักทาย เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มคณะในแอปพลิเคชันไลน์ดังรัวไม่หยุดตั้งแต่เจ็ดโมงกว่า

            ทั้งข้อความตามงานกลุ่มที่ค้างคามาตั้งแต่สัปดาห์ก่อน ตารางนัดประชุมเชียร์ที่รุ่นพี่นัดกันแบบสายฟ้าแลบจนตั้งตัวไม่ติด แล้วก็ข้อความบ่นชีวิตจากเพลงเพื่อนสนิทตัวดีที่ส่งมาระบายตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี

            เพลง : กูไม่อยากไปมหาลัยเลยว่ะมึง ใจกูอยู่ที่เตียง

            ขวัญข้าว : แต่มึงต้องไป คาบเช้าอาจารย์เช็กชื่อตั้งแต่นาทีแรกนะจ๊ะ 

            เพลง : กูลาออกตอนนี้ทันไหม หรือกูควรแกล้งตายดี ฮือออ

            ฉันหลุดขำออกมาเบา ๆ กับความคร่ำครวญของเพื่อน ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้วฝืนลากสังขารตัวเองไปอาบน้ำ ชีวิตเด็กปีหนึ่งแม่งเหนื่อยกว่าที่คิดไว้เยอะจริง ๆ โดยเฉพาะคณะนิเทศศาสตร์ที่ภายนอกใคร ๆ ก็มองว่าเรียนสนุก นั่งเล่น นั่งคุย แต่ความจริงคือตารางชีวิตที่แน่นเอี๊ยดจนหายใจไม่ทั่วท้อง

            ฉันแทบไม่มีเวลาอยู่เงียบ ๆ คนเดียวเลยตั้งแต่เปิดเทอมมา ทั้งคาบเรียนเช้าจรดเย็น ประชุมงานกลุ่ม ซ้อมสแตนด์เชียร์ที่กินเวลาไปถึงค่ำคืน ทุกอย่างวนลูปอยู่แบบนั้นจนบางวันฉันยังงงตัวเองเลยว่าเผลอหลับไปตอนไหน หรือสติหลุดหายไปตั้งแต่ช่วงบ่ายโมงกันแน่

            หน้าคณะนิเทศฯ ตอนเช้ายังวุ่นวายเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน เด็กปีหนึ่งเดินถือกาแฟกันแทบทุกคนเหมือนขาดคาเฟอีนแล้วจะใช้ชีวิตต่อไม่ได้ เพลงยืนรอฉันอยู่ใต้ตึกพร้อมสภาพเหมือนคนอดนอนมาสามวัน แว่นกันแดดทรงโตถูกหยิบมาสวมปิดรอยคล้ำใต้ตาที่ดูจะหนักหนาขึ้นทุกวันจนเจ้าตัวเริ่มเครียด

            “หน้ามึงเหมือนศพที่เพิ่งขุดขึ้นมาเลยนะเพลง” ฉันทักมันทันทีที่เดินเข้าไปถึง มันดึงแว่นลงให้ดูใต้ตาตัวเองแวบหนึ่งด้วยความอนาถใจ

            “กูนอนตีสามขวัญข้าว ตีสาม!”

            “ทำไรล่ะ ทำงานเหรอ หรือปั่นพอร์ต”

            “เปล่า... ไถ TikTok เพลินไปหน่อย คลิปหมาแมวมันดึงดูดกูเกินไป”

            “สมน้ำหน้า” ฉันหัวเราะพลางส่ายหน้าให้กับความไร้สาระของเพื่อนรัก

            ไม่นานเจตกับคอปเตอร์ก็เดินตามมาสมทบพร้อมแก้วอเมริกาโน่เย็นคนละแก้ว เจตดูสดใสผิดมนุษย์มนาเหมือนคนนอนครบแปดชั่วโมงเป๊ะ ๆ จนเพลงหันไปมองค้อนใส่เหมือนอยากเอาแก้วกาแฟฟาดหน้ามันให้รู้แล้วรู้รอดที่มาทำตัวเริงร่าขัดกับบรรยากาศความหม่นหมองในตอนเช้า

            “พร้อมเรียนยังครับเพื่อน ๆ วันนี้วิชาทฤษฎีนะเว้ย” เจตถามเสียงสดใสเกินเบอร์ เพลงหันมองมันตาขวาง

            “มึงยังมีแรงเหลืออีกเหรอเจต กูแค่จะยกมือไหว้พระยังไม่มีแรงเลย”

            “กูเกิดมาเพื่อใช้ชีวิตมหาลัยเว้ยมึง สนุกจะตาย”

            “มึงเกิดมาเพื่อสร้างความเดือดร้อนให้พวกกูมากกว่ามั้ง” คอปเตอร์หลุดขำทันทีที่เห็นเจตโดนเพลงแซะกลับแบบเจ็บ ๆ

            พวกเราสี่คนพากันเดินขึ้นตึกเรียน เสียงคุยจ้อกแจ้กจอแจของนักศึกษาแต่ละคณะดังปนกันทั่วทางเดินจนวุ่นวายเหมือนตลาดสดในยามเช้า และก็เหมือนทุกวัน... ชื่อของ RED ENGINEERING ยังลอยเข้าหูฉันอีกจนได้ ไม่ว่าจะเป็นตอนเดินผ่านซุ้มม้าหินอ่อนหรือแม้แต่ในลิฟต์

            “เมื่อคืนพี่รามอยู่ที่สนามด้วยนะมึง โคตรเดือด”

            “กูเห็นคลิปในสตอรี่เพื่อนละ รถคันสีดำนั่นแม่งอย่างกับหลุดมาจากหนังแข่งรถ”

            “เออ เด็กวิศวะบอกว่าอาทิตย์หน้ามีแข่งนัดใหญ่ด้วยนะ มึงจะไปดูป่ะ”

            ฉันเดินผ่านกลุ่มผู้หญิงปีหนึ่งกลุ่มหนึ่งที่กำลังยืนเกาะกลุ่มเมาท์กันเสียงดังลั่นทางเดิน ก่อนจะหันกลับมามองเพื่อนตัวเอง เจตเองก็ได้ยินเหมือนกัน เพราะมันหันขวับไปมองกลุ่มนั้นทันทีแบบอัตโนมัติเหมือนมีเซนเซอร์ตรวจจับคำว่า 'วิศวะเครื่องกล' อยู่ในตัว

            “เห็นป่ะขวัญข้าว คนแม่งพูดถึงกันทั้งมหาลัยเลยนะเว้ย ไม่ใช่แค่พวกกูที่ขี้เผือก” เจตพูดพลางขยับเข้ามาใกล้ ฉันถอนหายใจยาว

            “กูเริ่มสงสัยละว่าพวกรุ่นพี่เขาเอาเวลาไหนไปเรียนกันบ้างไหมเนี่ย แข่งรถกันแทบทุกอาทิตย์” เพลงหัวเราะแห้ง ๆ “หรือพี่เขาอาจเรียนเก่งระดับหัวกะทิก็ได้นะมึง ฟีลมันได้ว่ะมึง พี่เขาดูทรงแบบ... อัจฉริยะที่กลางคืนแข่งรถ กลางวันทำแล็บอะไรงี้ไง” “มึงนี่นะ จินตนาการล้ำเลิศเกินไปละ” ฉันส่ายหน้าขำ ๆ ก่อนจะพากันเดินเข้าห้องเรียน

            แต่เอาเข้าจริง ฉันก็เริ่มชินกับชื่อ “ราม” แล้วเหมือนกัน เพราะตั้งแต่คืนที่ผับวันนั้น ชื่อนั้นมันก็โผล่มาแทบจะทุกวันในทุกบริบท บางทีก็ในโรงอาหารที่คนนั่งข้าง ๆ คุยกัน บางทีก็ในกลุ่ม F******k ของมหาวิทยาลัยที่มีคนแอบถ่ายรูปตอน เขาเดินผ่าน หรือแม้แต่โต๊ะข้าง ๆ ตอนนั่งเรียนก็ยังมีคนขุดเรื่องวีรกรรมในสนามแข่งของเขามาเล่าต่อกัน เหมือนเขาเป็นคนดังระดับซุปตาร์ประจำมหาวิทยาลัยที่ทุกคนต้องรู้จัก

            แต่ถึงอย่างนั้น สำหรับฉัน รามก็ยังเป็นแค่รุ่นพี่คนหนึ่งที่อยู่ไกลจากวงโคจรชีวิตของตัวเองมากอยู่ดี เราอยู่คนละคณะ เรียนคนละตึก สังคมเพื่อนก็คนละแบบ และที่สำคัญที่สุดคือฉันไม่ได้คิดจะเอาตัวเองเข้าไปเกี่ยวดองหรือพาชีวิตเข้าไปเสี่ยงกับโลกสีแดงเข้มที่ดูอันตรายและกดดันแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย

            แต่ถึงอย่างนั้น สำหรับฉัน รามก็ยังเป็นแค่รุ่นพี่คนหนึ่งที่อยู่ไกลจากวงโคจรชีวิตของตัวเองมากอยู่ดี เราอยู่คนละคณะ เรียนคนละตึก สังคมเพื่อนก็คนละแบบ และที่สำคัญที่สุดคือฉันไม่ได้คิดจะเอาตัวเองเข้าไปเกี่ยวดองหรือพาชีวิตเข้าไปเสี่ยงกับโลกสีแดงเข้มที่ดูอันตรายและกดดันแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย

            คาบเช้าผ่านไปแบบง่วงเหงาหาวนอนเหมือนทุกวัน อาจารย์บรรยายเรื่องทฤษฎีการสื่อสารได้ราบเรียบจนเพลงฟุบโต๊ะไปตั้งแต่ยังไม่ถึงชั่วโมงแรก ส่วนคอปเตอร์ก็แอบเล่นเกมใต้โต๊ะแบบไม่คิดจะเนียนเลยซักนิด เจตนั่งหันไปคุยกับโต๊ะหลังจนโดนอาจารย์เรียกชื่อไปหนึ่งรอบให้เสียหน้าเล่น ๆ

            “นิสิตเจตคะ ถ้าคุยสนุกขนาดนั้นช่วยลุกขึ้นมาอธิบายเรื่องทฤษฎีเข็มฉีดยาให้เพื่อนฟังหน่อยค่ะ” “ครับอาจารย์... ผมขอโทษครับ” มันตอบเสียงอ่อยจนพวกเราทั้งกลุ่มหลุดขำพรืดกันออกมาแบบเก็บไม่อยู่

            พอถึงเวลาพักเที่ยง ทุกคนก็เหมือนได้รับพลังชีวิตคืนมาทันทีด้วยความหิวโหย “กินไรดีวะมึง กูปวดหลังไปหมดแล้วเนี่ย” คอปเตอร์ถามพลางบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นดังเปรี๊ยะ “อะไรก็ได้ที่เร็วที่สุดในโลกนี้ กูหิวจนจะกินสแตนด์เชียร์ได้อยู่แล้ว” เพลงตอบทั้งที่ตายังลืมไม่ขึ้นดีนัก

            โรงอาหารกลางคนแน่นเหมือนเดิมเป็นปกติของช่วงเที่ยง เด็กหลายกลุ่มนั่งรวมกันเต็มไปหมด เสียงคุยดังระงมจนแทบฟังเพลงที่ร้านน้ำเปิดไม่รู้เรื่อง ฉันกำลังยืนต่อคิวร้านข้าวแกงเจ้าประจำอยู่ จู่ ๆ เจตที่ยืนข้างหลังก็สะกิดแขนฉันแรง ๆ