EP: 4— โลกคนละฝั่ง (3/3)

เสียงเครื่องยนต์คำรามดังแว่วมาเป็นระยะจนรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่พื้น เด็กวิศวะหลายคนใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมูเดินสวนกันวุ่นวาย สายตาที่พวกเขามองมาที่เด็กต่างคณะอย่างพวกเราที่แบกลังพร็อพมามันดูนิ่ง ขรึม และกดดันจนเพลงเริ่มเดินเบียดติดแขนฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะสิงร่างกัน

            ยิ่งเดินเข้าใกล้โซนโกดังที่อยู่ด้านหลังอาคารลึกสุด เสียงเครื่องมือช่างก็ยิ่งดังถนัดหูชัดเจนขึ้น เสียงเจียรเหล็กกระทบกันจนประกายไฟวูบวาบทำให้เจตดูจะตื่นเต้นเหมือนเด็กที่เพิ่งเคยเห็นของแปลกใหม่ แต่น่าแปลกที่โกดังวิศวะยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าแบบนี้กลับดูขรึม ขลัง และลึกลับอย่างบอกไม่ถูก

            พอประตูโกดังขนาดใหญ่ที่เป็นสังกะสีหนาถูกเลื่อนเปิดออก ฉันก็เห็นรถหลายคันจอดอยู่ด้านในทันที ทั้งรถยนต์แต่งซิ่งที่ดูราคาแพงและบิ๊กไบค์รุ่นท็อปที่จอดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ บางคันถูกเปิดฝากระโปรงทิ้งไว้ให้เห็นเครื่องยนต์ที่ซับซ้อน บางคันก็เหลือแค่โครงเหล็กเปลือย ๆ ที่มีคนกำลังก้มหน้าก้มตาทำอะไรบางอย่างอยู่ท่ามกลางคราบน้ำมันและแสงไฟจากสปอร์ตไลท์

            และแล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากฝั่งขวาสุดของโกดังที่มืดสลัวและดูแยกตัวออกมาจากโซนอื่น“เอาแม่แรงตัวใหญ่มาส่งทางนี้หน่อยดิ้ มัวแต่ยืนดูอะไรกันอยู่”

            ฉันหันไปมองตามเสียงทุ้มต่ำนั้นโดยไม่รู้ตัว ใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อ ๆ เหมือนโดนไฟฟ้าช็อตเบา ๆ ผู้ชายหลายคนกำลังยืนล้อมรถยนต์สีดำขลับคันหนึ่งที่ดูดุดันและทรงพลังอยู่ไม่ไกล เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูของพวกเขาทำให้ฉันจำได้ทันทีโดยไม่ต้องคิดว่านี่คือกลุ่ม RED ENGINEERING ที่ใคร ๆ ก็พูดถึงกันทั้งมหาลัย แต่สายตาของฉันกลับไม่ได้หยุดอยู่ที่พวกเขาทั้งกลุ่ม

            ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสายตาไปหยุดอยู่ที่ผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างตัวรถเพียงคนเดียว เขาไม่ได้ใส่เสื้อช็อปเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ แต่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำธรรมดาที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอกจนเห็นเส้นเลือดที่ทอดยาวตามท่อนแขนแข็งแรงและรอยแผลเป็นเล็ก ๆ ที่หลังมือ

            มือข้างหนึ่งถือประแจเหล็กขนาดใหญ่ไว้แน่น อีกข้างเท้าเอวอย่างใช้ความคิด ใบหน้านิ่งสนิทจนแทบอ่านอารมณ์ไม่ออก แสงไฟสีส้มสลัวในโกดังตกลงกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันและกรามคมชัดของเขาจนดูเหมือนภาพวาดที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน

            เพลงบีบแขนฉันแน่นจนรู้สึกเจ็บไปหมด “มึง... ขวัญข้าว ดูนั่นดิ... นั่นมัน...” ฉันยังไม่ทันจะได้อ้าปากตอบคำถามหรือห้ามเพื่อนไม่ให้เสียงดัง เสียงของเจตที่ยืนอยู่ข้างหลังก็กระซิบดังขึ้นเบา ๆ แต่ชัดเจนท่ามกลางเสียงเครื่องมือช่าง

            “นั่นพี่รามป่ะวะมึง โหมดนี้น่ากลัวกว่าที่ผับอีกว่ะ”

            ในวินาทีนั้นเอง เหมือนเขาจะรู้ตัวว่าถูกจ้องมอง ผู้ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาจากตัวรถช้า ๆ สายตาคมกริบที่ดูนิ่งลึกและว่างเปล่าตวัดมองมาทางกลุ่มเด็กแปลกหน้าที่ยืนถือลังพร็อพค้างอยู่กลางโกดัง ฉันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกไปชั่วขณะเมื่อต้องสบตาคู่นั้นอีกครั้งในระยะที่ใกล้และชัดเจนกว่าคืนนั้นที่ผับหลายเท่า

            เขาวางประแจลงบนโต๊ะเครื่องมือเสียงดัง เคร้ง ก่อนจะขยับตัวเดินตรงมาทางพวกเราด้วยท่าทางที่ดูคุกคามโดยธรรมชาติ เพื่อนในกลุ่มของเขาบางคนหยุดมือจากการทำงานแล้วหันมามองตามรุ่นพี่ด้วยสายตาสงสัย

            “คณะนิเทศ?” รามหยุดยืนห่างจากพวกเราเพียงไม่กี่ก้าว น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ราบเรียบ และมีพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้พวกเราทั้งสี่คนต้องยืนตัวแข็งทื่อโดยไม่ต้องสั่ง

            “ค...ครับพี่ พวกผมมาส่งของครับ พี่ปีสองนิเทศเขาฝากมาเก็บไว้ที่นี่ บอกว่าขออนุญาตไว้แล้วครับ” เจตเป็นคนรวบรวมความกล้าตอบออกไปก่อนด้วยน้ำเสียงที่พยายามไม่ให้สั่น

            รามไม่ตอบคำถามนั้น เขาไม่ได้มองเจตด้วยซ้ำ แต่สายตาของเขากลับเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของฉันนิ่ง ๆ แววตาคู่นั้นดูเหมือนจะมีความประหลาดใจวูบหนึ่งที่จำได้ว่าฉันคือใคร แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีอื่นนอกจากความเฉยชาที่น่าขนลุก

            “วางไว้ตรงมุมนั้น แล้วก็รีบออกไปซะ” เขาพูดสั้น ๆ พลางพยักหน้าไปทางมุมโกดังที่มีลังไม้เก่า ๆ กองพะเนินอยู่ “ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น... คราวหลังอย่าเข้ามาเดินซุ่มซ่ามแบบนี้อีก”

            พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินกลับไปที่รถสีดำคันเดิมทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองผลลัพธ์ ทิ้งให้พวกเราสี่คนยืนอึกอักทำอะไรไม่ถูกก่อนจะรีบช่วยกันวางลังของลงตามจุดที่เขาสั่งอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจมาเล่นงานเอา

            “มึง... พี่เขาดุจริงอย่างที่ข่าวลือว่าเลยว่ะ หน้าพี่เขาตอนมองมึงนะขวัญข้าว อย่างกับจะกินหัวเข้าไปเลย” เพลงบ่นพึมพำเสียงสั่นตอนที่พวกเรากึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากโกดังจนพ้นเขตตึกวิศวะ

            ฉันไม่ได้ตอบอะไรเพื่อนออกไป แต่ในใจกลับยังรู้สึกถึงแรงกดดันจากสายตาคู่นั้นไม่หาย