EP:7 — คนที่ไม่ควรเข้าใกล้ (1/2)

            หลังจากเหตุการณ์วันนั้นที่โกดังวิศวะจบลง ชีวิตของฉันก็ถูกเหวี่ยงกลับเข้าสู่ความวุ่นวายในฐานะเด็กเฟรชชี่ปีหนึ่งอีกครั้ง ราวกับโลกสองใบที่เพิ่งไปเหยียบมาถูกกำแพงล่องหนกั้นแยกออกจากกันโดยสมบูรณ์ บรรยากาศเงียบสงบในหอพักกลายเป็นเพียงความทรงจำชั่วคราว เพราะทันทีที่แสงอาทิตย์ของวันใหม่สาดส่อง ฉันต้องดีดตัวตื่นขึ้นมาเพื่อวิ่งให้ทันเข้าเรียนวิชาเช้าที่แสนทรมาน

            แต่สิ่งเดียวที่สัมผัสได้ว่ามันเริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ คือ... ชื่อของ “RED ENGINEERING” เริ่มโผล่เข้ามาพัวพันในชีวิตประจำวันของฉันบ่อยเกินไป มากจนเริ่มรู้สึกว่ามันน่ารำคาญและคุกคามพื้นที่ส่วนตัวอย่างบอกไม่ถูก

            “มึงรู้ไหม พี่จอมขวัญตัวจริงหล่อกว่าในไอจีอีกนะขวัญ ดูสิ รูปเนี้ย ดาเมจแรงมากแม่!”

            เพลงพูดขึ้นพลางทำตาเคลิ้มฝันระหว่างที่เรานั่งกินข้าวเที่ยงอยู่ใต้ตึกคณะ พร้อมกับเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มาจ่อตรงหน้าฉัน เป็นรูปผู้ชายคนหนึ่งในชุดแข่งดริฟต์สีดำแดงสลับลวดลายเท่ ๆ เขากำลังยืนพิงรถแข่งคู่ใจอยู่ใน Paddock ท่ามกลางแสงแดดจ้าที่ขับให้ใบหน้าดูโดดเด่น

            “กูว่าเฉย ๆ” ฉันตอบปัดพลางก้มหน้าเคี้ยวข้าวต่ออย่างไม่ใส่ใจ “เพราะมึงไม่มีหัวใจไงขวัญข้าวน้อย” เพลงจิกกัดขำ ๆ “เปล่า... เพราะกูหิวข้าวมากกว่าหิวผู้ชาย จบนะ”

            เจตหลุดขำพรืดออกมาทันทีกับคำตอบของฉัน ส่วนคอปเตอร์ที่มักจะนิ่งเงียบที่สุดในกลุ่มก็ยังคงนั่งดูอะไรบางอย่างในแท็บเล็ตเงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยเสียงเรียบ

            “เมื่อคืนทีม RED ได้ที่หนึ่งอีกแล้วนะ ลงแข่งรายการสนามกลางคืนน่ะ” ฉันเงยหน้ามองเพื่อนชายอย่างแปลกใจ “มึงตามดูพวกนั้นจริงจังขนาดนั้นเลยเหรอคอปเตอร์?” “ก็สนุกดีออกมึง บรรยากาศมันตื่นเต้นจะตาย” “ไม่เห็นจะเข้าใจเลย แค่รถวิ่งวนไปมา”

            “เอ้า! แล้วคืนก่อนใครวะที่ยืนจ้องรถในโกดังตาไม่กะพริบเลย” คอปเตอร์สวนกลับนิ่ง ๆ

            ฉันชะงักไปทันทีเหมือนโดนลูกหลง เพลงรีบหันขวับมามองหน้าฉันอย่างจับพิรุธ แววตาเพื่อนรักวาววับขึ้นมาทันควัน “จริงอะ? มึงแอบไปดูมาตอนไหนขวัญ!”

            “ไม่มีอะไร แค่ไม่เคยเห็นรถแข่งใกล้ ๆ เลยเผลอมองนานไปหน่อย” ฉันรีบแก้ตัวพัลวัน“กูนึกว่ามึงไม่สนใจซะอีกนะเนี่ย” “ก็ไม่ได้สนใจไง แค่สงสัยตามประสาเด็กนิเทศเห็นพร็อพแปลกตา”

            เพลงหรี่ตามองอย่างไม่เชื่อสักนิด แต่ยังไม่ทันได้ซักไซ้ต่อ เสียงซุบซิบจากกลุ่มผู้หญิงโต๊ะข้าง ๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาดึงความสนใจไปเสียก่อน

            “ได้ข่าวว่าพี่รามจะลงแข่งที่พีระเซอร์กิตเดือนหน้าด้วยนะแก” “จริงดิ! รายการใหญ่เลยไม่ใช่เหรอ?” “จริงสิ ทีม RED จะไปกันครบเซตเลยนะ ทั้งพี่ขุนทัพ พี่วินทร์ พี่จอมขวัญ โอ๊ย แค่คิดก็อยากไปซับเหงื่อให้แล้ว” “กรี๊ดดด อยากไปดูมาก ต้องรีบจองโรงแรมแถวนั้นแล้วนะ!”

            ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วก้มหน้ากินข้าวคำสุดท้าย พยายามปิดประสาทการรับรู้ พักหลังมานี้ไม่ว่าจะเดินไปมุมไหนของมหาวิทยาลัย ชื่อทีม RED มักจะลอยมาเข้าหูเสมอ ในโรงอาหาร ในห้องเรียน หรือแม้แต่ในห้องน้ำผู้หญิงยังมีคนเอาเรื่องนักแข่งวิศวะไปคุยกันอย่างออกรส โดยเฉพาะชื่อของ ราม เหมือนชื่อเขาได้กลายเป็นสัญลักษณ์หรือส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ไปแล้วอย่างสมบูรณ์

            “ขวัญ” เสียงเพลงเรียกขึ้นด้วยโทนเสียงแปลก ๆ ฉันเงยหน้าขึ้นมอง “อะไรของมึงอีก”

            “เสาร์นี้ว่างไหมมึง” “ไม่น่าจะว่างนะ มีงานต้องปั่น” “ตอบแบบนี้แปลว่าว่างกูรู้ใจมึงดี” “จะทำอะไรอีกเพลง กูเหนื่อยนะช่วงนี้”

            เพลงยิ้มกว้างออกมาทันที เป็นรอยยิ้มที่มองจากดาวอังคารก็รู้ว่ามีแผน “ไปสนามแข่งกัน!”

            “ไม่ไป” ฉันปฏิเสธทันควัน “โห... มึงปฏิเสธเร็วไปไหม ไม่คิดจะรักษาน้ำใจเพื่อนบ้างเหรอ” “กูมีชีวิตของกูนะเพลง กูไม่อยากเอาเวลาไปทิ้งกับเสียงท่อรถทั้งวัน” “แต่นี่สนามจริงนะมึง สนามซ้อมแบบเปิดระดับอาชีพเลยนะ ไม่ใช่แค่โกดังเก็บของแคบ ๆ แบบวันนั้น!”

            ฉันชะงักไปเล็กน้อยด้วยความสงสัย “สนามอะไร?”

            คอปเตอร์เป็นคนตอบแทนเพื่อนสาว “สนามซ้อมประจำของทีม RED แถวปทุมฯ น่ะ เห็นว่าเสาร์นี้จะมี Test Session ครั้งสุดท้ายก่อนจะแข่งจริงเดือนหน้า”

            “แล้วพวกมึงจะเข้าไปได้ยังไงล่ะ สนามแข่งนะไม่ใช่ห้างสรรพสินค้า” ฉันถามต่อ

            “ก็พี่จอมขวัญชวนพวกกูไปไง” เจตยักไหล่พลางอมยิ้ม

            ฉันเงียบไปทันที ความรู้สึกบางอย่างในใจเริ่มเตือนว่าลางไม่ดีกำลังจะมาเยือน

            “พี่แกบอกว่าอยากให้เพลงไปถ่ายคอนเทนต์บรรยากาศสนามซ้อมลงเพจคณะหรือเพจส่วนตัวก็ได้ ถือเป็นการโปรโมตทีมไปในตัว” เจตอธิบายเสริม

            “แล้วมันเกี่ยวกับกูตรงไหน?” ฉันยังคงพยายามหาทางรอด เพลงรีบคว้าแขนฉันมาเขย่าทันที “เกี่ยวสิ! เพราะกูไม่กล้าไปคนเดียวไงมึง สนามแข่งนะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่น!” “มีไอ้เจตกับคอปเตอร์อยู่ทั้งคน มึงจะกลัวอะไร” “แต่ถ้ามีมึงอยู่ด้วยกูจะอุ่นใจกว่าเยอะเลยขวัญ นะนะขวัญข้าวน้อย ไปเป็นเพื่อนกูหน่อยนะ”

            เพลงเริ่มส่งสายตาปิ๊ง ๆ ทำเสียงอ้อนวอนระดับสิบจนฉันเริ่มปวดขมับ สุดท้ายฉันก็พ่ายแพ้ให้กับความตื้อของยัยเพื่อนตัวดีตามเคย

            บ่ายวันเสาร์ พวกเราสี่คนจึงมานั่งเบียดกันอยู่ในรถของคอปเตอร์เพื่อมุ่งหน้าออกนอกเมือง ระหว่างทางเพลงเปิดคลิปวิดีโอการแข่งรถสไตล์ Gymkhana และ Drifting ให้พวกเราดูไม่หยุดหย่อน เสียงเครื่องยนต์ระเบิดปัง ๆ ในคลิปทำเอาเจตเริ่มคิ้วขมวด

            “มึงจะเปิดสร้างบรรยากาศไปตลอดทางเลยเหรอเพลง” “ก็ให้มึงชินเสียงไง เดี๋ยวไปถึงสนามจริงหูจะดับเอา” “กูจะอ้วกเพราะเสียงเครื่องยนต์นี่แหละมึง เบาหน่อย” เจตบ่นอุบ

            ฉันนั่งฟังพวกมันเถียงกันเงียบ ๆ พลางทอดสายตามองวิวด้านนอกกระจกรถที่เริ่มเปลี่ยนจากตึกสูงตระหง่านเป็นพื้นที่โล่งกว้างขวาง จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าสู่พื้นที่สนามแข่ง ความเงียบในรถก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงคำรามของจริง

            บรื้นนนนน! ปัง!

            รถแข่งหลายคันกำลังวิ่งวนอยู่บนแทร็กขนาดใหญ่ท่ามกลางแดดบ่ายที่แผดเผาจนถนนขึ้นไอร้อน กลิ่นยางที่เสียดสีกับพื้นจนไหม้ผสมกับกลิ่นน้ำมันเบนซินลอยล่องมาปะทะจมูกตั้งแต่พวกเรายังไม่ทันก้าวลงจากรถ ฉันมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกกึ่งอัศจรรย์กึ่งกังวล

            นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันได้เห็นสนามแข่งของจริงแบบเต็มตา มันต่างจากภาพในหัวหรือในคลิปวิดีโอที่เพลงเปิดให้ดูเยอะมาก ทุกอย่างดูจริงจังและตึงเครียด ทั้งทีมช่างเครื่องที่วิ่งวุ่น คนถือวิทยุสื่อสารที่คอยรายงานสถานการณ์ ทีมงานใน Pit ที่หน้าตาเคร่งเครียด และนักแข่งในชุด Race Suit เต็มยศที่เดินผ่านไปมาด้วยออร่าของความแข็งแกร่ง

            “โห...” เพลงแทบจะยืนหมุนรอบตัวเองเพื่อซึมซับบรรยากาศ “ของจริงว่ะมึง เท่กว่าที่คิดไว้อีก!”

            เจตเองก็ยืนตาโตไม่ต่างกัน มีเพียงคอปเตอร์ที่แสดงออกถึงความตื่นเต้นแบบนิ่ง ๆ พลางมองสำรวจรถแต่ละคันที่วิ่งผ่านไปด้วยความสนใจเชิงเทคนิค

            “ไปทาง Paddock ก่อนเถอะ พี่จอมขวัญน่าจะรออยู่แถวนั้น” คอปเตอร์นำทาง