EP:8 — คนที่ไม่ควรเข้าใกล้ (2/2)

             พวกเราเดินผ่านเต็นท์ของทีมต่าง ๆ ไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางเสียงรัวชัตเตอร์ของช่างภาพและเสียงคุยกันจอแจ จนมาหยุดตรง Garage ขนาดใหญ่ที่มีโลโก้หัวกะโหลกไขว้สไตล์ RED ENGINEERING สีแดงฉานติดอยู่เด่นชัดด้านหน้า และทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้าไป...

            ฉันก็เห็น พี่ราม ทันที

            เขายืนอยู่ข้างรถแข่งสีดำดุดันคาดลายแดงหมายเลข 27 ในชุดเสื้อทีมสีดำเข้ารูปที่ขับให้ไหล่เขากว้างขึ้น มือข้างหนึ่งถือวิทยุสื่อสารสีดำสนิท อีกข้างกำลังชี้หน้าจอแท็บเล็ตเพื่อดูข้อมูลบางอย่างคู่กับวินทร์ที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ข้าง ๆ ขุนทัพกำลังก้ม ๆ เงย ๆ เช็กระบบช่วงล่างรถอย่างขะมักเขม้น ส่วนภูผายืนคุยกับทีมช่างด้านหลังด้วยท่าทางสุขุม

ทุกคนดูยุ่งกันจนแทบไม่ละสายตาจากงานตรงหน้า ภาพเหล่านี้มันต่างจากภาพลักษณ์เด็กมหาวิทยาลัยทั่วไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขาดูเหมือนมืออาชีพที่กำลังเตรียมตัวเข้าสู่สงครามมากกว่าการมาซ้อมเล่น ๆ

            “พี่จอม!” เพลงรีบโบกมือทักทายทันทีเมื่อเห็นจอมขวัญเดินออกมาจากหลังรถอีกฝั่ง

            ชายหนุ่มจอมกะล่อนฉีกยิ้มกว้างตามสไตล์เดิมทันทีที่เห็นพวกเรา “มากันแล้วเหรอพวกเรา” “โห ที่นี่โคตรเท่เลยพี่จอม ผมตื่นตาตื่นใจมาก” เพลงเอ่ยชมเปาะ “นี่แค่ซ้อมนะ ถ้าวันแข่งจริงจะอลังการกว่านี้อีก เดี๋ยวพี่พาเดินดูรอบ ๆ”

            เขาพูดพลางเหลือบสายตามามองฉันเล็กน้อย ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “น้องขวัญก็มาด้วยเหรอเนี่ย พี่นึกว่าเราจะใจแข็งไม่ยอมมาซะแล้ว” ฉันพยักหน้าตอบรับเบา ๆ “มาเป็นเพื่อนเพลงค่ะ” “ดีเลย พี่นึกว่าไอ้รามมันจะทักทายคนเดียวซะอีก”

            ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ถามว่าหมายความว่ายังไง เสียงทุ้มเรียบนิ่งที่คุ้นหูจากด้านหลังก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

            “รถพร้อมลงแทร็กหรือยัง”

            ฉันหันไปมองตามเสียงนั้น รามเดินเข้ามาหยุดยืนข้างจอมขวัญพอดี ในระยะที่ใกล้กันขนาดนี้ทำให้ฉันเห็นชัดว่าใบหน้าเขาดูเหนื่อยล้ากว่าทุกครั้งเล็กน้อย เส้นผมสีดำสนิทดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการสวมและถอดหมวกกันน็อกมาทั้งวัน แต่ถึงอย่างนั้น บรรยากาศรอบตัวเขาก็ยังคงแผ่รังสีความกดดันออกมาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

            จอมขวัญหันไปตอบเพื่อนรัก “ใกล้แล้วขุนทัพกำลังไล่ลมเบรกอยู่” รามพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเลื่อนสายตาคมกริบมาหยุดนิ่งที่ฉัน

            “มาแล้วเหรอ?”

            ฉันชะงักกับคำถามสั้น ๆ ที่ฟังดูเหมือนเขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าฉันต้องมาแน่ ๆ “ค่ะ... มาธุระกับเพื่อน” “อืม” เขารับคำแค่นั้น ก่อนจะหันกลับไปสนใจวิทยุสื่อสารในมือและคุยงานต่อราวกับฉันเป็นเพียงธาตุอากาศที่ผ่านเข้ามา

            แต่ยัยเพลงที่ยืนข้างฉันนี่สิ... นางกำลังออกอาการเหมือนคนขาดออกซิเจนอย่างรุนแรง

            “มึง... มึงเห็นไหม!” เพลงกระซิบเสียงสั่นจนตัวสั่นตาม “เห็นอะไรของมึงอีก” “พี่รามทักมึงก่อน! ทักแบบไม่ได้มีใครนำเลยนะมึง!” “เขาก็แค่ทักตามมารยาทคนรู้จักปะเพลง มึงอย่ามโน” “คนอย่างพี่รามไม่ทักใครตามมารยาทหรอกมึง! พี่แกจะเมินมึงไปเลยก็ได้ถ้าไม่อยากคุย!” เพลงยังคงยืนยันเสียงหนักแน่นจนฉันเริ่มปวดหัวตุบ ๆ

            พี่จอมขวัญพาพวกเราเดินชมรอบ ๆ Garage อยู่พักใหญ่ เพลงตื่นเต้นกับทุกอย่างจนแทบจะกระโดดเข้าไปสิงทุกมุมเพื่อถ่ายรูปคอนเทนต์ ส่วนเจตกับคอปเตอร์ก็เริ่มถลำลึกเข้าไปคุยเรื่องเครื่องยนต์และการเซ็ตอัพรถกับขุนทัพอย่างจริงจัง จนดูเหมือนพวกเขาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของทีมช่างไปแล้ว

            เหลือเพียงฉันที่ยืนเคว้งคว้างอยู่กลางพื้นที่ที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงปืนลมดัง แวร้ด ๆ เป็นระยะ ทีมช่างเดินสวนกันไปมาพร้อมอุปกรณ์หนัก ๆ ข้อมูลเวลาต่อรอบ ถูกเปิดค้างไว้บนจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ที่ตัวเลขขยับวิ่งอยู่ตลอดเวลา ทุกอย่างรอบตัวเคลื่อนไหวเร็วมากจนฉันรู้สึกตามไม่ทัน

            “หลบหน่อย”

            เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นกะทันหันข้างหูทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัวจนเกือบจะเสียหลัก พอหันกลับไปก็พบว่าพี่รามยืนอยู่ด้านหลังในระยะที่ห่างกันไม่ถึงคืบ กลิ่นเหงื่อจาง ๆ ผสมกลิ่นน้ำมันจากตัวเขาปะทะเข้าจมูกทันที

            เขาเอื้อมมือมาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนฉันเบา ๆ ก่อนจะออกแรงดึงให้ฉันถอยออกจากตำแหน่งเดิม ในจังหวะเดียวกับที่รถเข็นล้ออะไหล่ขนาดมหึมาถูกทีมช่างเข็นผ่านจุดที่ฉันเคยยืนอยู่ไปพอดี

            หัวใจฉันกระตุกวูบและเต้นแรงขึ้นมาทันควัน ไม่ใช่เพราะความตกใจจากรถเข็น แต่เป็นเพราะสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นหนาที่ยังคงกุมแขนฉันไว้

            “ยืนกลางทางเดิน เดี๋ยวก็โดนทับหรอก” เขาพูดเสียงเรียบเย็น ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือออก

            ฉันรีบถอยห่างออกมาทันทีพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ “ขอโทษค่ะ หนูไม่ทันมอง” พี่รามจ้องหน้าฉันนิ่งอยู่เกือบวินาที แววตาคมกริบคู่นั้นเหมือนกำลังสำรวจความผิดปกติบางอย่าง ก่อนที่เขาจะหันไปหยิบขวดน้ำบนโต๊ะแล้วเดินตรงไปที่รถแข่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนโดนสาปให้ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สัมผัสจากมือเขายังคงทิ้งรอยความรู้สึกอุ่น ๆ ไว้ที่แขนอย่างน่ารำคาญใจ

            “โอ้โห... เต็ม ๆ ตาเลยจ้า” เสียงยัยเพลงดังขึ้นข้างหูเหมือนรู้ใจ “เห็นอะไรของมึง” ฉันพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด “เมื่อกี้ไง ฉากพระเอกช่วยนางเอกไม่ให้โดนรถเข็นทับ คลาสสิกสุด!” “เขาแค่ช่วยตามมารยาท มึงอย่าเยอะเพลง” “แต่มึงหน้าแดงมากเลยนะขวัญ แดงจนจะถึงหูแล้วเนี่ย” “อากาศสนามแข่งมันกี่องศา มึงดูแดดด้วย!” ฉันเถียงคอเป็นเอ็น แต่เพลงกลับยิ้มกริ่มแบบไม่เชื่อสักนิด

            ช่วงเย็น การ Test รถเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจังมากขึ้น รถหลายคันทยอยลงไปวิ่งในสนามเพื่อเก็บดาต้า เสียงเครื่องยนต์ที่คำรามกึกก้องไปทั่วบริเวณทำเอาแผ่นดินสะเทือน รามหายเข้าไปเปลี่ยนเป็นชุดแข่ง Race Suit สีดำแดงเต็มยศก่อนจะเดินกลับออกมาที่รถหมายเลข 27

            บรรยากาศใน Garage เงียบลงอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่เขาเริ่มสวมหมวกกันน็อก ออร่ารอบตัวเขาเปลี่ยนไปทันที จากผู้ชายเงียบขรึมกลายเป็นนักแข่งที่ดูน่าเกรงขามและดุดันจนไม่มีใครกล้าเข้าไปเล่นด้วย วินทร์กำลังส่งสัญญาณผ่านวิทยุสื่อสาร ขุนทัพเดินเช็กลมยางรอบสุดท้ายด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ส่วนภูผายืนกอดอกดูเวลาบนหน้าจอด้วยสายตานิ่งสงบ

            ทุกคนทำงานประสานงานกันได้อย่างแม่นยำราวกับเครื่องจักร และศูนย์กลางของแรงกดดันทั้งหมดก็คือผู้ชายที่ชื่อราม

            เครื่องยนต์ถูกสตาร์ทขึ้นอีกครั้ง บรื้นนนนนน! แรงสั่นสะเทือนมหาศาลส่งผ่านพื้นดินขึ้นมาจนถึงเท้าของฉัน รถหมายเลข 27 ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจาก Pit Lane มุ่งหน้าสู่สนามจริง

            ฉันมองตามรถคันนั้นไปจนสุดสายตา ก่อนจะเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาช้า ๆ เหตุผลที่คนทั้งมหาวิทยาลัยต่างคลั่งไคล้และพูดถึง RED ENGINEERING ไม่ใช่เพียงเพราะภาพลักษณ์ภายนอกหรือชื่อเสียงที่สั่งสมมา แต่เป็นเพราะเวลาที่คนกลุ่มนี้อยู่ในสนามแข่ง พวกเขาเหมือนหลุดเข้าไปอยู่ในโลกของตัวเองโดยสมบูรณ์

            โลกที่เต็มไปด้วยความเร็ว ความกดดันมหาศาล และอันตรายที่พร้อมจะเกิดขึ้นได้ทุกวินาที โลกที่ขีดเส้นใต้คำว่า 'ผู้ชนะ' ไว้อย่างชัดเจน