EP.6 — โกดังวิศวะ (2/2)

ฉันยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากแสดงความคิดเห็น เสียงหนึ่งที่คุ้นหูเหลือเกินก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของโกดังที่มืดกว่า

            “ขุน ส่งเบอร์สิบสองให้หน่อย”

            น้ำเสียงทุ้มต่ำและเรียบนิ่งนั้นสะกดให้ฉันหันไปมองตามโดยอัตโนมัติ แล้วหัวใจของฉันก็เหมือนจะหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่งเมื่อเห็นเจ้าของเสียงนั้นชัด ๆ

            พี่ราม

            เขายืนอยู่ข้างรถแข่งสีดำคันดุในชุดเสื้อยืดสีดำเรียบ ๆ ที่มีรอยคราบน้ำมันเปื้อนอยู่ประปราย แขนเสื้อถูกพับขึ้นไปถึงข้อศอก เผยให้เห็นกล้ามแขนที่ขึ้นรูปชัดเจนจากการทำงานหนัก มือข้างหนึ่งของเขาถือประแจเหล็กเอาไว้แน่น ส่วนอีกข้างกำลังใช้เศษผ้าเช็ดคราบดำบนหลังมืออย่างไม่ใส่ใจ แสงไฟสีส้มสลัวภายในโกดังตกลงบนโครงหน้าคมคายของเขาพอดี ทำให้เขาดูดุดันและมีเสน่ห์ร้ายกาจยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

            นี่คือภาพที่ต่างจากทุกครั้งที่ฉันเคยเจอเขา เขาไม่ได้อยู่ในแสงสีวูบวาบของผับ ไม่ได้อยู่ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านที่พยายามจะเข้าหา แต่เขากำลังยืนอยู่ในพื้นที่ของเขาจริง ๆ พื้นที่ที่เขาเป็นเจ้าของโดยสมบูรณ์

            “พวกมึงจะเหม่ออะไรกันนักหนาวะ”

            เสียงของ ขุนทัพ ดังขึ้นใกล้ ๆ จนพวกเราสะดุ้งสุดตัวพร้อมกัน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปสีแดงเลือดหมูเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าพลางก้มมองลังในมือพวกเราสลับกับใบหน้าเอ๋อ ๆ

            “เอาของกิจกรรมมาส่งเหรอ?”

            เจตรีบพยักหน้ารัว ๆ “ครับพี่ พวกผมเอาของมาฝากเก็บตามที่พี่ปีสองสั่งมาครับ”

            “เออ วางไว้ตรงมุมนั้นแหละ” เขาชี้ไปทางมุมด้านซ้ายที่ว่างอยู่ ก่อนจะหันไปตะโกนด่าทีมช่างคนอื่นต่อโดยไม่สนใจพวกเราอีก

            พวกเราสี่คนจึงรีบช่วยกันยกลังไปวางเงียบ ๆ ราวกับกลัวจะไปทำลายสมาธิของคนในนี้ แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะก้มลงวางของ ฉันกลับรู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาตลอดเวลา พอฉันตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมองหาต้นตอ ฉันก็พบกับสายตาคมกริบของพี่รามที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว

            หัวใจของฉันกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับถูกแรงดึงดูดมหาศาลกระชากเข้าหา เขามองนิ่ง ๆ แบบนั้นอยู่เพียงสองวินาทีก่อนจะวางประแจลงแล้วเดินตรงดิ่งเข้ามาทางนี้ด้วยท่าทางมาดมั่น เสียงพูดคุยรอบโกดังดูเหมือนจะเบาบางลงไปทันทีที่เขาขยับกายเดินผ่าน แรงกดดันที่คุ้นเคยเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งจนฉันรู้สึกหายใจติดขัด

            พี่รามหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าพวกเราทั้งกลุ่ม โดยที่ในมือยังคงกำเศษผ้าเปื้อนคราบน้ำมันไว้

            “เด็กนิเทศ?”

            น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งและเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง เจตเป็นตัวแทนตอบคำถามนั้น “ครับพี่ เอาของมาฝากเก็บชั่วคราวครับ”

            พี่รามพยักหน้าช้า ๆ อย่างเข้าใจ ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนมาหยุดนิ่งที่ใบหน้าของฉันนานเป็นพิเศษ

            “เจอกันอีกแล้วนะ”

            คำทักทายนั้นทำให้ฉันชะงักกึกไปชั่วอึดใจ ฉันไม่คิดเลยว่าคนอย่างเขาจะจำเด็กปีหนึ่งอย่างฉันได้ท่ามกลางผู้คนมากมาย เพลงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับกลั้นหายใจจนตัวสั่นไปหมดแล้ว

            “ค่ะ…” ฉันตอบรับสั้น ๆ ด้วยเสียงที่พยายามไม่ให้สั่นตามเพื่อน

            รามมองหน้าฉันนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งจนฉันเริ่มอึดอัด ก่อนจะละสายตาไปยังกองลังที่วางระเกะระกะอยู่ด้านหลัง

            “ถ้ากะวางเสร็จเรียบร้อยแล้วก็รีบกลับไปซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่เที่ยวเล่น”

            “ครับพี่” เจตรีบรับคำทันควัน

            พี่รามไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่หันหลังเดินกลับไปที่รถคันสีดำคันเดิมทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันมามองซ้ำ แต่แค่บทสนทนาสั้น ๆ ไม่กี่ประโยคนั้นก็เพียงพอที่จะทำเอาพวกเราทั้งกลุ่มตกอยู่ในความเงียบงันไปพักใหญ่ ทันทีที่เขาทิ้งระยะออกไปไกลพอ เพลงก็พุ่งเข้ามาชาร์จเกาะแขนฉันทันที

            “มึง… กูจะตายแล้ว!” “อะไรของมึงอีกเพลง” “เมื่อกี้พี่รามเขาคุยกับมึง! เขาจำมึงได้! มึงเห็นไหม!” “เขาก็พูดทักทายปกติปะมึง อย่าตื่นตูม” “ปกติบ้านมึงสิ! คนแบบพี่รามอ่ะนะจะมาทักเด็กคณะอื่นก่อน!”

            เจตหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้า “จริงอย่างที่เพลงว่านะขวัญ พี่แกจำมึงได้จริง ๆ ด้วยว่ะ” “ก็แค่เคยเจอที่ผับรอบนึงเองมั้ง” “แต่นั่นคือพี่รามนะเว้ย เขาไม่ใช่ประเภทที่จะเสียเวลาจำใครมั่ว ๆ ซั่ว ๆ ถ้าไม่สำคัญจริง”

            ฉันรีบก้มหน้าก้มตาช่วยเจตกับคอปเตอร์ยกของที่เหลือต่อเพื่อเลี่ยงการตอบคำถาม แต่ลึก ๆ ในใจกลับเริ่มมีความรู้สึกแปลกประหลาดก่อตัวขึ้นช้า ๆ โดยเฉพาะเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับสายตาคู่นั้นตรง ๆ มันเหมือนความรู้สึกอึดอัดและตื่นเต้นที่บดบังจนหายใจไม่ทั่วท้องทุกครั้ง

            พวกเราช่วยกันขนย้ายลังอุปกรณ์อยู่เกือบทุ่มจนแสงตะวันเริ่มจางหายไป ท้องฟ้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีส้มเข้มจนเกือบม่วง แต่เสียงเครื่องมือช่างภายในโกดังยังคงดังต่อเนื่องอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพักง่าย ๆ

            ระหว่างที่กำลังเดินกลับออกมา ฉันอดไม่ได้ที่จะหันไปมองด้านหลังอีกสักครั้ง

            พี่รามยังคงยืนอยู่ที่เดิมข้างรถแข่งสีดำคันนั้น คราวนี้เขากำลังก้มลงพิจารณาอะไรบางอย่างในหน้าจอโน้ตบุ๊กที่   วินทร์ถือมาให้ ขุนทัพยังคงยืนเถียงเรื่องการเซ็ตระบบช่วงล่างด้วยเสียงอันดังลั่น ส่วนจอมขวัญก็นั่งไขว่ห้างอยู่บนฝากระโปรงรถอีกคันพลางระเบิดเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี