คบกัน

หลังจากที่ไปปรึกษาแสนหวานวันนั้นแล้ว หญิงสาวก็ตัดสินใจว่าจะลองเปิดใจให้ชายหนุ่มดู ก็ในเมื่อเธอกับเขาคิดเหมือนกันแล้วทำไมถึงจะไม่ให้โอกาสเขาล่ะ

“สวัสดีค่ะพี่รัน พายโทรมารับกวนหรือป่าวค่ะ” หญิงสาวกรอกเสียงหวานๆ ไปตามสาย

“สำหรับพายไม่มีคำว่ารบกวนสำหรับพี่หรอกครับ”

“คือว่าพรุ่งนี้ตอนเย็นพี่รันว่างไหมค่ะ”

“ว่างครับ พายมีอะไรหรือป่าว” ชายหนุ่มถามออกไปทั้งที่รู้จุดประสงค์ของหญิงสาวอยู่แล้ว

“คือพายอยากเจอพี่รันค่ะ”

“ได้สิครับ งั้นพรุ่งนี้พี่ไปรับที่บ้านนะครับ”

“ได้ค่ะ พรุ่งนี้เจอกันนะค่ะ” หลังจากวางสายชายหนุ่มก็เดินออกไปนอกระเบียงห้องเพื่อสูดอากาศ พลางคิดในใจว่าอีกไม่นานหรอก ครอบครัวคนที่ทรยศจะต้องได้รับความเจ็บปวดอย่างที่เขาเคยได้รับ

18.00 น. ริมรั้วคฤหาสน์หลังใหญ่ ชายหนุ่มจอดรถรอหญิงสาวที่เดิมที่เคยมารับครั้งก่อน เมื่อเห็นหญิงสาวเดินออกมาจากประตูรั้วชายหนุ่มก็ลงจากรถเพื่อไปเปิดประตูรถให้หญิงสาวได้ขึ้นมานั่ง พร้อมกับที่ตัวเขาอ้อมมาขึ้นฝั่งคนขับ ร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นสถานที่ที่ชายหนุ่มพาหญิงสาวมา เมื่อทั้งคู่สั่งอาหารเสร็จ ชายหนุ่มก็เริ่มบสนทนาทันที

“พายมีอะไรจะคุยกับพี่เหรอ” ชายหนุ่มแสร้งถามออกไปเมื่อออกรถมาได้สักพัก

“คือพาย...ตัดสินใจแล้วค่ะ ว่าพายจะลองเปิดโอกาสให้เราสองคนได้ทำความรู้จักกัน” เมื่อพูดจบใบหน้าหญิงสาวก็แดงระเรื่อด้วยความเขินอายกับสิ่งที่ตัวเองได้พูดออกไป ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้าแล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวว่า ทำไมเธอถึงต้องเป็นลูกสาวของคนที่เขาเกลียดด้วย ถ้าเธอไม่ใช่ลูกสาวของไอ้คนทรยศเขาคิดว่า เขาน่าจะตกหลุมรักเธอได้ไม่ยาก เมื่อเห็นชายหนุ่มเงียบไปเธอจึงเรียกเขา

“พี่รันค่ะ” เมื่อได้ยินหญิงสาวเรียกชายหนุ่มก็ได้สติขึ้นมา พร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ว่าสาวคนไหนเห็นก็ต้องตกหลุมรักทันที ไม่เว้นแม้แต่สาวน้อยตรงหน้า

“ขอบคุณครับ  พี่ดีใจที่สุดเลยที่พายไม่รังเกียจผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลยอย่างพี่” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกุมมือหญิงสาวไว้แน่น พร้อมสบตากับหญิงสาวที่ตอนนี้ก็มองสบตาเขาเหมือนกัน

“แต่ว่าพายมีเรื่องจะขอพี่รันสักเรื่องได้ไหมค่ะ”

“ได้สิครับ พายว่ามาเลย”

“คือพายอยากให้เรื่องของเราเป็นความลับก่อนได้ไหมค่ะ พายยังไม่อยากให้คุณพ่อท่านรู้ค่ะ คือคุณพ่อพายค่อนข้างที่จะหวงพายท่านไม่อยากให้พายมีแฟนน่ะค่ะ” หลังจากฟังหญิงสาวพูดจบ ชายหนุ่มก็ส่งยิ้มอบอุ่นไปให้หญิงสาวพร้อมบอกกับเธอว่า

“ได้สิครับ พี่ตามใจพายทุกอย่าง เอาไว้พายพร้อมค่อยบอกคุณพ่อพายก็ได้ พี่รอได้” ชายหนุ่มคิดในใจว่าดีเหมือนกัน รอให้พ่อเธอรู้ทีเดียวตอนที่ฉันแก้แค้นสำเร็จ ฉันล่ะอยากเห็นจริงๆ ว่าพ่อเธอจะทำหน้ายังไง ที่ลูกสาวสุดที่รักของตัวเองโดนผู้ชายหลอกให้รักแล้วก็ทิ้งไป

“อาหารมาพอดี” หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ทานอาหารกันอย่างมีความสุขแต่เป็นความสุขคนละแบบ โดยที่คนหนึ่งทานอาหารอย่างมีความสุขที่จะได้เริ่มต้นมีความรัก ส่วนอีกคนทานก็ทานอาหารแบบมีความสุขที่จะได้เริ่มต้นแก้แค้น

“พี่ส่งพายแค่นี้นะ”

“ค่ะ พี่รันขับรถกลับบ้านดีๆ นะค่ะ” ก่อนที่หญิงสาวจะลงจากรถ ชายหนุ่มก็เอื้อมมือไปจับแขนหญิงสาวไว้ก่อนที่เธอจะได้เปิดประตูรถ และจับให้เธอหันหน้ามาหาเขา

“พี่ขอบคุณพายอีกครั้งนะ วันนี้เป็นวันที่พี่มีความสุขที่สุดเลยรู้ไหม” และชายหนุ่มก็ทำในสิ่งที่หญิงสาวไม่คาดคิดคือ ชายหนุ่มนั้นโน้มใบหน้ามาจูบหน้าผากหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ทำให้สาวน้อยที่ไม่เคยได้ใกล้ชิดผู้ชายมาก่อนถึงกับใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เมื่อได้สติหญิงสาวก็พลักชายหนุ่มออกพร้อมกับวิ่งลงจากรถแล้วเข้าบ้านไปในทันที ชายหนุ่มที่มองตามไปก็หัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางของหญิงสาว

“พี่รันทำอะไรเนี่ย เกือบหัวใจวายแล้วไหม” พูดจบก็เอามือจับที่หน้าอกตัวเองซึ่งตอนนี้หัวใจของเธอก็ยังเต้นแรงอยู่ พร้อมกับเอื้อมมือไปจับหน้าผากตรงที่ชายหนุ่มจูบ แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างเขินอาย

หลังจากวันที่ตกลงคบกัน ทั้งสองคนก็ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น โดยที่หญิงสาวจะบอกบิดาว่าไปหาแสนหวานแต่จริงๆ แล้วนั้น หญิงสาวแอบไปหาชายหนุ่มที่ตนเองคบหาอยู่

ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของโรงแรมดิ เอมเมอร์รัลด์ แกรนด์ ชายหนุ่มเจ้าของโรงแรมกำลังนั่งมองหน้าผู้ชายที่มีอายุมากกว่าที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาความคิด

“ไม่ทราบว่าคุณพินิจมาขอพบผมมีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือครับ” ชายหนุ่มถามออกไปทั้งที่รู้จุดประสงค์ของอีกฝ่ายที่มาขอพบเขาอยู่แล้ว

“คือว่าผมจะมาถามว่าคุณภารันได้อ่านข้อเสนอที่ผมเคยส่งมาให้หรือยังครับ” ชายหนุ่มคราวพ่อถามชายหนุ่มรุ่นลูกตรงหน้าออกไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เนื่องจากตอนนี้โรงแรมของเขากำลังขาดสภาพคล่องทางการเงินและธนาคารก็ได้ยื่นคำขาดมาแล้วว่าถ้าไม่มีเงินไปใช้หนี้ธนาคารจะมายึดบ้านและโรงแรมของเขาไปขายทอดตลาด และที่เขามาหาชายหนุ่มรุ่นลูกคนนี้ก็เพื่อให้เขาช่วยเหลือตนนั่นเอง เมื่อชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็ยกยิ้มมุมปากทันที

“ครับ ผมได้อ่านแล้ว”

“แล้วไม่ทราบว่าคุณภารันเห็นว่าเป็นยังไงครับ”

“ถ้าจะให้ผมช่วย ผมขอเปลี่ยนรายละเอียดนิดหน่อยนะครับ เพราะบางข้อที่คุณพินิจเสนอมานั้น ผมรู้สึกว่าผมเสียเปรียบอยู่น่ะครับ”

“ข้อไหนครับที่คุณว่าเสียเปรียบ”

“ข้อที่บอกว่าให้ผมเป็นหุ้นส่วนครึ่งหนึ่งแต่ว่าไม่มีสิทธิบริหารผมว่ามันไม่แฟร์กับผมนะครับ คุณให้ผมลงทุนแต่ไม่มีสิทธิบริหาร แล้วอีกอย่างถ้าผมให้คุณบริหารแล้วมันขาดทุนอีกจะทำยังไงครับ”

“แล้วคุณต้องการแบบไหนก็ว่ามาเลยครับ”

“ถ้าจะเอาเงินผมไป ผมต้องได้สิทธิขาดในการบริหารทั้งหมด โดยที่คุณไม่มีสิทธิอะไรทั้งนั้น รอแค่ปันผมอย่างเดียวก็พอ”

“ถ้าอย่างนั้นก็เหมือนกับผมขายโรงแรมของผมให้คุณสิครับ” เมื่อได้ฟังชายตรงหน้าพูดจบชายหนุ่มก็กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ โรงแรมของผมงั้นหรอช่างกล้าพูด โกงพ่อเขามาแท้ๆ แต่กล้าบอกว่าโรงแรมนั้นเป็นของตัวเองหน้าด้านสิ้นดี

“ถ้าคุณไม่ตกลงตามนี้ ก็เชิญกลับไปได้เลย” ชายหนุ่มตัดบททันทีที่ชายตรงหน้าเอ่ยจบ

เมื่อได้ฟังหนุ่มรุ่นลูกพูดจบนายพินิจก็ช่างใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลงไป เนื่องจากว่าไม่มีทางเลือกอื่นมากกว่านี้ ถ้าไม่ตกลงธนาคารก็จะมายึดโรงแรมไปขายทอดตลาดรวมถึงคฤหาสน์ที่ตนกับลูกสาวอาศัยอยู่ด้วยเพราะนายพินิจได้เอาคฤหาสน์ไปค้ำประกันนั่นเอง หลังจากตกลงชายหนุ่มก็บอกให้นายพินิจกลับไป และบอกนายพินิจว่าทางเขาจะให้ทนายร่างสัญญาแล้วเอาไปให้นายพินิจเซ็น ส่วนหนี้กับทางธนาคารชายหนุ่มจะจัดการให้เรียบร้อยเอง และเมื่อนายพินิจเซ็นยินยอมทั้งโรงแรมและคฤหาสน์ก็จะตกเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์

ภายในห้องครัวขนาดเล็กของคอนโดมิเนียม มีสาวสวยคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าเตาเพื่อทำอาหารเย็นรอชายหนุ่มเจ้าของห้องที่กำลังกลับจากการทำงาน

ฟอดด

“อุ้ย พี่รันทำอะไรค่ะเนี่ยพายตกใจหมด”

“ขอกำลังใจไงครับ ว่าแต่วันนี้ทำอะไรให้พี่กินเอ่ย”

“ต้มยำกุ้ง แกงจืด ไข่เจียวหมูสับ ส่วนของหวานก็ทับทิมกรอบค่ะ” หญิงสาวเอี้ยวหน้ามาตอบชายหนุ่มที่ยืนสวมกอดเธออยู่ด้านหลังด้วยใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ หลังจากที่ชายหนุ่มแอบขโมยหอมแก้มเธอฟอดใหญ่

“โห้ นี่พายกะจะขุนให้พี่อ้วนเลยหรือไง”

“อย่างพี่รันกินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนหรอกค่ะ แต่ถ้าอ้วนก็ดีจะได้ไม่มีสาวๆ มาเกาะเกะ”

“ในสายตาพี่มีแต่พายเท่านั้น พี่ไม่เคยมองใครนอกจากพาย” พูดจบชายหนุ่มก็หอมแก้มหญิงสาวอีกครั้งเพื่อยืนยันในสิ่งที่เขาพูด

“พี่รันพอแล้วค่ะ แก้มพายช้ำหมดแล้ว ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาทานข้าวเถอะค่ะ เดี๋ยวพายตั้งโต๊ะรอ” เป็นเวลาเดือนกว่าแล้วที่หญิงสาวจะมาทำอาหารเย็นให้เขาทาน โดยที่ชายหนุ่มให้คีย์การ์ดคอนโดกับเธอไว้ทำให้เธอสามารถเข้าออกห้องชายหนุ่มตอนไหนก็ได้

“อร่อยไหมค่ะ”

“อร่อยครับไม่ว่าพายจะทำอะไร สำหรับพี่มันคือดีหมดครับ” ชายหนุ่มหยอดคำหวานเพื่อให้เธอตายใจ และเขาจะทำให้เธอรักเขามากๆ ถึงเวลาที่เขาทิ้งเธอไปเธอจะได้เจ็บปวดมากๆ และคนที่จะเจ็บปวดมากกว่าเธอเป็นร้อยเท่าพันเท่าก็คือพ่อบังเกิดเกล้าของเธอที่เขานั้นแสนจะเกลียดและเคียดแค้นนั่นเอง ชายหนุ่มคิดว่าน่าจะถึงเวลาที่เขาจะต้องเผด็จศึกเธอสักที โดยที่เขาคิดแผนไว้จัดการเธอเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มคิดในใจอย่างมาดหมาย หลังกินอาหารเสร็จทั้งคู่ก็ออกมานั่งที่ห้องนั่งเล่นเพื่อย่อยอาหารที่ทานไป

“พายอาทิตย์นี้เราไปเที่ยวทะเลกันไหม”

“ทะเลเหรอค่ะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาถามชายหนุ่ม

“ใช่พี่อยากไปเที่ยวทะเลกับพาย อยากใช้เวลาอยุ่กับพายสองคน” ชายหนุ่มบอกหญิงสาวพร้อมกับส่งสายตาหวานซึ้งไปให้เธอ โดยที่เธอก็พยักหน้าตอบรับชายหนุ่มไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานใสซื่อ แต่เธออาจจะไม่รู้เลยว่าการไปทะเลครั้งนี้กับเขานั้นมันจะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

ฝากกดใจ ฝาก comment ฝากกดติดตามนิยายด้วยนะค่ะ

ขอบุณมากค่าาา