อุบัติเหตุ

เช้าวันใหม่ที่สดใสสำหรับใครหลายๆ คน แต่กับคุณหนูแสนหวานนั้นมันเป็นวันที่ซวยที่สุดของเธอจริงๆ

เอี๊ยด โครม

“ซวยแล้วยัยหวาน” หญิงสาวยกมือขึ้นกุมขมับทันทีที่รถของเธอดันไปชนท้ายรถยนต์คันหน้าที่จอดติดไฟแดงอยู่ และเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเจ้าของรถคันหน้าเปิดประตูเดินลงมาด้วยสีหน้าทะมึนทึง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เมื่อได้ยินเสียงเคาะกระจกรถ แสนหวานก็ลดกระจกลง แล้วส่งยิ้มที่คิดว่าอ่อนหวานที่สุดในชีวิตออกไป

“ขับรถเป็นหรือป่าว หรือว่าไม่ได้พกตามา ใบขับขี่นี่ซื้อมาหรือไง ไม่เห็นเหรอว่ารถเขาจอดติดไฟแดงกันอยู่” เมื่อหญิงสาวลดกระจกลงชายหนุ่มก็ต่อว่าทันที โดยที่ไม่ได้สนใจรอยยิ้มหวานๆ ที่หญิงสาวส่งไปให้เลย

เมื่อได้ยินประโยคนั้น แสนหวานก็หุบยิ้มทันที และกระแทกประตูรถออกแล้วลงจากรถมาเผชิญหน้ากับคู่กรณีทันที โดยที่ชายหนุ่มกระโดนหลบแทบไม่ทัน

“นี่คุณ ไม่พูดเกินไปหน่อยเหรอ”

“เกินไปยังไงครับ คุณไม่เห็นเหรอว่ารถผมจอดติดไฟแดงอยู่”

“ถ้าเห็นฉันคงไม่ชนท้ายคุณหรอก” หญิงสาวพึมพำออกมาเบาๆ

“แล้วคุณจะเอายังไง คุณจะรับผิดชอบยังไง”  ชายหนุ่มถามหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

“เดี๋ยวฉันโทรให้ประกันมาจัดการให้”

“ถ้างั้นคุณก็โทรเรียกประกันคุณมาสิ เร็วๆ ด้วยผมมีธุระต้องไปทำต่อ” เมื่อชายหนุ่มพูดจบหญิงสาวก็นับหนึ่งถึงสิบในใจ แล้วบอกว่าอดทนไว้ยัยหวานเธอเป็นคนผิด หลังจากนั้นไม่นานประกันเธอก็เดินทางมาถึง พร้อมกับตกลงค่าเสียหายโดยที่รถคู่กรณีของเธอนั้นไม่ได้เป็นอะไรมากแค่ถลอกเล็กน้อย หลังจากถ่ายรูปขอเบอร์รถที่เสียหายเรียบร้อย เจ้าหน้าที่ประกันก็หันมาบอกหญิงสาวว่า

“เรียบร้อยแล้วครับ เดี๋ยวผมกลับไปส่งเรื่องที่บริษัทประกันก็สามารถนำรถไปซ่อมได้เลยครับ”

“ขอบคุณมากค่ะ” หญิงสาวส่งยิ้มให้กับตัวแทนประกันของเธอก่อนจะหันมาหาชายหนุ่มคู่กรณี แล้วสะบัดหน้าหนีเดินกลับไปที่รถตัวเอง  เมื่อเห็นดังนั้นชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นทันที

“นี่คุณ..ไม่คิดจะถามผมสักคำเลยหรือไงว่าบาดเจ็บตรงไหนหรือป่าว” หญิงสาวมองชายหนุ่มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วก็เอ่ยออกมาว่า

“ต้องการค่าทำขวัญเท่าไหร่ว่ามา” หญิงสาวหันมากอดอกถามชายหนุ่มทันทีที่พูดจบ

“นี่คุณจะเอาเงินฟาดหัวผมอย่างนั้นเหรอ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามเมื่อได้ยินหญิงสาวพูดจบ

“ถ้าไม่อยากได้เงินแล้วอยากได้อะไร ก็พูดมา” หญิงสาวพูดออกไปด้วยอารมณ์ที่เริ่มจะหงุดหงิด

“ผมต้องการความรับผิดชอบ”

“จะให้รับผิดชอบยังไงก็ว่ามาสิ”

“ผมยังคิดไม่ออก เอาเป็นว่าผมขอเบอร์ติดต่อคุณไว้ก่อนแล้วกัน ถ้าผมคิดออกแล้วจะโทรไปบอก” เมื่อได้ยินดังนั้นหญิงสาวก็หลับตาสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังจะพุ่งปรี๊ด พร้อมกลับเปิดกระเป๋าหยิบนามบัตรออกมายัดใส่มือชายหนุ่ม แล้วกระแทกเท้าเดินขึ้นรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่ทันได้เห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มที่มองตามไปจนลับสายตา

เมื่อมาถึงโรงแรมชายหนุ่มก็เดินเข้าห้องทำงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดี ไม่เหมือนคนที่พึ่งโดนชนท้ายรถมาเลยสักนิด

“แสนหวาน อย่างนั้นเหรอ อยากรู้จริงๆ ว่าจะหวานสมชื่อไหม เอ๊ะ ร้าน...นี่อย่าบอกนะว่า คนที่เราต้องไปคุยเรื่องสถานที่ให้เช่าจัดแฟชั่นโชว์คือ...” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองหลังจากอ่านนามบัตรที่หญิงสาวยัดใส่มือมาให้อย่างกระแทกกระทั้น พร้อมกับอมยิ้มออกมาอย่างรื่นรมย์

“ไปอารมณ์ดีจากที่ไหนมา ได้ยินว่าเมื่อเช้ารถโดนชนท้ายนี่ แล้วเป็นอะไรมากหรือป่าว” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นหน้าประตูห้อง ทำให้ชายหนุ่มเจ้าของห้องรีบหุบยิ้มทันที

“ไม่ได้อารมณ์ดีอะไรหรอกครับ รถไม่ได้เป็นอะไรมากครับแค่ถลอกนิดหน่อย  ว่าแต่คุณรันมาหาผมมีเรื่องอะไรหรือป่าวครับ” ดินเลขาคนสนิทรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“คุณแม่จะเดินทางมาถึงอาทิตย์หน้า นายจัดการเรื่องบ้านเสร็จหรือยัง” ภารันถามเลขาคนสนิทออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หลังจากพ่อบุญธรรมเสียแม่ของเขาก็จะย้ายกลับมาอยู่เมืองไทยอย่างถาวร เพราะเมื่อไม่มีพ่อบุญธรรมแล้วแม่เขาก็ไม่รู้จะอยู่กับใครที่นั่น

“เรียบร้อยแล้วครับ”

“อืม” ชายหนุ่มขานรับในลำคอแล้วหมุนตัวจะเดินออกไป แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเลขาคนสนิทเอ่ยออกมาก่อนที่เขาจะได้ก้าวออกไป

“คุณรันครับ ผมอยากให้คุณรันคิดเรื่องแก้แค้นอีกครั้งนะครับ”

“ทำไม”

“ผมกลัวว่าคุณท่านจะรู้เรื่องครับ อีกอย่างคุณท่านก็ไม่อยากให้คุณรันไปแก้แค้นหรือไปยุ่งอะไรกับครอบครัวนั้น”

“ฉันจะทำ และคุณแม่ก็ห้ามฉันไม่ได้ด้วย ส่วนนายฉันสั่งให้ทำอะไรก็ทำไป อย่ามาขัดฉัน เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม” เมื่อพูดจบชายหนุ่มก็ก้าวเท้าออกจากห้องไปทันที

“ผมก็แค่เป็นห่วงคุณรัน กลัวว่าสุดท้ายแล้วคนที่จะเจ็บที่สุดจะเป็นตัวคุณรันเอง” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าทำไมภารันถึงแค้นครอบครัวนั้นนัก เป็นใครถ้าเจอแบบนั้นก็ต้องแค้นเป็นธรรมดา แต่การแก้แค้นกันไปมามันไม่มีอะไรดีขึ้น มีแต่ต้องเจ็บปวด และเขาก็ไม่อยากให้ภารันที่เป็นทั้งเพื่อนทั้งเจ้านายต้องเจ็บปวดอีก เขาอยากให้ภารันปล่อยวางความแค้นและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

เมื่อมาถึงร้านแสนหวานก็เดินหน้าบึ้งตรงเข้าห้องทำงานทันที เพราะยังอารมณ์เสียเรื่องเมื่อเช้าไม่หาย

“ไอ้บ้า ไอ้กวนประสาท” หญิงสาวสบถออกมาอย่างหงุดหงิด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณหวานค่ะ ตอนหกโมงเย็นมีนัดคุยเรื่องสถานที่จัดงานแฟชั่นโชว์กับตัวแทนของโรงแรมดิ เอมเมอร์รัลด์ แกรนด์ ที่ร้านอาหาร...นะค่ะ”

“โอเคค่ะ ขอบคุณมากนะค่ะที่มาเตือนหวาน ไม่งั้นหวานลืมไปแล้วนะค่ะเนี่ย” หญิงสาวยิ้มให้กับผู้ช่วยตรงหน้า เมื่อผู้ช่วยสาวออกไปแล้วหญิงสาวก็สลัดเรื่องกวนใจเมื่อเช้าออกไป พร้อมกับเตรียมเอกสารไปคุยเรื่องงานตอนเย็น โดยไม่รู้เลยว่าคนที่จะไปคุยงานด้วยเป็นคู่กรณีเมื่อเช้านี้

17.30 น. ณ ร้านอาหาร...หญิงสาวเดินทางมาถึงก่อนนัดเพื่อมาเตรียมตัวสั่งอาหารรอให้กับตัวแทนจากโรงแรมเพื่อสร้างความประทับใจ เพราะใครๆ ก็รู้ว่าโรงแรมดิ เอมเมอร์รัลด์ แกรนด์ เป็นโรงแรมขนาดใหญ่และหรูหรามาก ไม่ใช่ว่าใครจะสามารถเช่าสถานที่ได้ง่ายๆ ถ้าเงินไม่หนาพอ  ส่วนเจ้าของโรงแรมนั้นเป็นหนุ่มหล่อที่สาวๆ ไฝ่ฝันอยากครอบครองเป็นเจ้าของ เธอพอจะเคยเห็นหน้ามาบ้างก็ยอมรับว่าหล่อแต่ไม่ใช่สเปกเธอหรอก ผู้ชายอะไรดูน่ากลัวชะมัดเหมือนมีรังสีอำมหิตอยู่รอบตัวตลอดเวลาแต่คิดก็ขนลุกแล้ว แต่ถ้าร้านเธอได้เช่าสถานที่งานแฟชั่นโชว์ ร้านเธอต้องเป็นที่รู้จักมากขึ้นอีกแน่ และถ้าได้ยัยพายเพื่อนรักมาเดินแบบชุดฟินน่าเล่ให้อีกนะรับรองร้านเธอดังระเบิดแน่ แต่ยัยพายดันปฏิเสธเสียดายที่สุด

“สวัสดีครับ ใช่เจ้าของร้าน...ที่จะมาเช่าโรงแรมเราจัดแฟชั่นโชว์หรือป่าวครับ” ชายหนุ่มเดินมาหยุดที่หน้าโต๊ะอาหารที่มีหญิงสาวใส่เดรสสีน้ำเงินนั่งอยู่ ทำให้ผู้ช่วยสาวที่มาด้วยกันถึงกับ งง ว่าชายหนุ่มรู้ได้ไงว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่จะมาคุยเรื่องสถานที่เพราะเธอยังไม่ได้บอกเลยว่าคนที่จะมาคุยด้วยหน้าตาเป็นยังไง

“ใช่ค่ะ สวัส...”เมื่อเงยหน้าขึ้นหญิงสาวก็ต้องชะงักคำพูดไว้ พร้อมกับขมวดคิ้วนี่มันไอ้คู่กรณีเธอเมื่อเช้านี่ อย่าบอกนะว่า... คิดได้ดังนั้นหญิงสาวก็ทำตาโต

“ใช่ครับ ผมคือตัวแทนจากโรงแรมดิ เอมเมอร์รัลด์ แกรนด์” ชายหนุ่มบอกออกมาอย่างรู้ทันความคิดของหญิงสาวตรงหน้า

“สวัสดีค่ะ ดิฉันแสนหวานค่ะ” เมื่อตั้งสติได้หญิงสาวก็แนะนำตัวทันที ชายหนุ่มยิ้มมุมปากกับท่าทางของหญิงสาวตรงหน้า

“สวัสดีครับผมดินแดนครับ” ชายหนุ่มยื่นมือไปตรงหน้าเพื่อจับกับหญิงสาว แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือหญิงสาวยกมือไหว้เขา ทำให้ชายหนุ่มต้องยกมือขึ้นมารับไหว้หญิงสาวแทนการจับมือ พร้อมกับคิดในใจแสบจริงนะ

“เอ่อ สวัสดีค่ะ ดิฉันสโรชาค่ะ เป็นผู้ช่วยคุณดินแดนค่ะ” สโรชาได้แต่มองอย่าง งงๆ กับสถานการณ์ตรงหน้าแต่ก็รีบแนะนำตัวออกไป

“สวัสดีค่ะ คุณสโรชา เชิญนั่งเลยค่ะ หวานสั่งอาหารให้แล้วนะค่ะ หวังว่าจะถูกใจ” หญิงสาวหันไปพูดกับหญิงสาวที่เป็นผู้ช่วยชายหนุ่มตรงหน้าแทนที่จะพูดกับชายหนุ่ม ระหว่างรออาหารหญิงสาวก็เริ่มพูดคุยเรื่องรายละเอียดการเช่าสถานที่จัดงาน โดยที่ชายหนุ่มนั้นฟังเงียบๆ พร้อมกับเก็บรายละเอียดไปด้วย

“คุณดินว่ายังไงค่ะ กับข้อเสนอที่คุณหวานเสนอมา” สโรชาหันไปถามชายหนุ่มข้างๆ ที่นั่งเงียบมาพักใหญ่

“ผมขอเอากลับไปคิดดูก่อนนะครับ ได้ข้อสรุปยังไงเดี๋ยวผมจะติดต่อกลับไปนะครับ” เมื่อชายหนุ่มพูดจบหญิงสาวก็นับหนึ่งถึงสิบในใจ พลางคิดว่าไอ้บ้านี่ต้องแกล้งเธอแน่ ๆ ขอเสนอของเธอถ้าเป็นที่อื่นเขาตกลงไปแล้ว แต่นี่กลับบอกว่าเดี๋ยวติดต่อมาใหม่ ให้ตายเถอะ ถ้าไม่เห็นว่าเป็นโรงแรมดิ เอมเมอร์รัลด์ แกรนด์ เธอไม่มีทางง้อเด็ดขาด

“ได้ค่ะ” หญิงสาวกัดฟันยิ้มตอบกลับไป ทั้งที่ในใจนั้นอยากจะหยุมหัวไอ้ดินเหนียวนี่สะจริงๆ โอ้ยหงุดหงิด

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” เมื่อพูดจบชายหนุ่มก็ลุกออกไปทันที่ โดยที่ผู้ช่วยอย่างสโรชาต้องรีบลุกตามพร้อมกับหันมายิ้มแหย่ๆ เพื่อบอกลาหญิงสาวอีกคนในโต๊ะก่อนจะรีบเดินตามชายหนุ่มออกไป

เมื่อมาถึงที่รถชายหนุ่มก็อดจะขำกับท่าทางของหญิงสาวไม่ได้ ความจริงข้อเสนอที่หญิงสาวเสนอมานั้น ถ้าปกติแล้วชายหนุ่มจะตกลงทันที แต่นี่เป็นหญิงสาวเขาเลยคิดว่าจะยืดเวลาออกไปสักหน่อย และเขาเชื่อว่ายังไงเธอก็ต้องติดต่อมาก่อนที่เขาจะติดต่อกลับไปอย่างแน่นอน