ตอนที่ 11

เที่ยงวันศุกร์ โรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัยเนืองแน่นไปด้วยนักศึกษาจากหลากหลายคณะ เสียงพูดคุยจอแจผสมกับเสียงตะหลิวเคาะกระทะจากร้านอาหารตามสั่งดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ อากาศที่ร้อนอบอ้าวแม้จะมีพัดลมเพดานตัวใหญ่หมุนวนอยู่เหนือหัว ก็ไม่อาจทำให้ความพลุกพล่านของที่นี่ลดลงได้

พายที่เพิ่งเรียนจบคลาสเช้า นั่งอยู่โต๊ะมุมสุดของโรงอาหาร ซึ่งค่อนข้างเป็นส่วนตัวกว่าโซนอื่น บนโต๊ะมีจานข้าวที่พร่องไปเพียงครึ่งเดียว วางคู่กับแท็บเล็ตที่กำลังเปิดหน้าจอแสดงกราฟดัชนีหุ้นและตัวเลขเศรษฐกิจ หญิงสาวยกแก้วน้ำขึ้นจิบ สายตายังคงจดจ่ออยู่กับตัวเลขบนหน้าจอด้วยความสนใจ

แม้จะอยู่ในเวลาพักเที่ยง แต่มาดของเหรัญญิกสโมสรฯ ก็ยังคงเป๊ะทุกระเบียบนิ้ว เสื้อนักศึกษาเรียบร้อยเข้ารูป ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าตึง ดูเป็นสาวมั่นใจ ดีกรีแซ่บ และแว่นตากรอบใสที่เธอใส่ตอนมองตัวเลขก็ยิ่งขับให้เธอดูฉลาดขึ้นเป็นกอง การเรียนบวกกับการทำงานในสโมสรฯ ทำให้เธอแทบจะไม่มีเวลาพบปะใครหรือทำอย่างอื่นเลย เพื่อนในคณะหรือต่างคณะเธอก็มีบ้าง แต่ก็ยอมรับว่าไม่ได้สนิทกันมากมายเท่าไร

“ดูรายงานตัวเลขเงินเฟ้อของไตรมาสนี้อยู่เหรอครับ”

เสียงทุ้มสุภาพดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม พายเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบกับชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดนักศึกษาที่รีดเรียบกริบ เนกไทถูกผูกอย่างประณีต นาฬิกาข้อมือแบรนด์หรูสะท้อนแสงไฟ รอยยิ้มอบอุ่นของเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวดูสว่างไสวขึ้นมาทันที

“ภู…” พายเรียกชื่ออีกฝ่ายพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง “ใช่ พอดีอาจารย์เพิ่งสั่งงานวิเคราะห์เศรษฐกิจมหภาคมาน่ะ ภูมาหาข้าวทานเหรอ นั่งด้วยกันไหม”

‘ภู’ นักศึกษาชั้นปีที่ 3 จากคณะเศรษฐศาสตร์ หนุ่มฮอตสายวิชาการที่ได้ชื่อว่าเป็นสเปกในฝันของสาวๆ หลายคน เขาพยักหน้าพร้อมกับวางจานข้าวลงบนโต๊ะฝั่งตรงข้ามพาย

“เราขอรบกวนหน่อยนะ พอดีโต๊ะอื่นเต็มหมดเลย” ภูส่งยิ้มให้ ก่อนจะชะโงกหน้าไปมองหน้าจอแท็บเล็ตของพาย “กราฟตัวนั้น ถ้าพายลองดึงข้อมูลดัชนีราคาผู้บริโภคมาเทียบด้วย น่าจะทำให้เห็นภาพชัดขึ้นนะ เราเพิ่งทำเปเปอร์เรื่องนี้ส่งไปพอดี เดี๋ยวเราส่งไฟล์อ้างอิงให้เอาไหม”

“จริงเหรอ ดีเลย ขอบใจมากนะภู ช่วยได้เยอะเลย” พายยิ้มกว้างขึ้น นัยน์ตาสีเข้มทอประกายความสนใจเมื่อได้พูดคุยในภาษาเดียวกัน ภาษาของตัวเลข สถิติ และการวิเคราะห์ที่คนทั่วไปมักจะส่ายหน้าหนี แต่สำหรับพวกเธอ มันคือเรื่องสนุก

การสนทนาระหว่างหนุ่มเศรษฐศาสตร์กับสาวบัญชีดำเนินไปอย่างลื่นไหลและถูกคอ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเบาๆ ของพายทำให้คนที่ลอบมองอยู่ห่างๆ ถึงกับเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ

---

ห่างออกไปสามโต๊ะ โซนกลางโรงอาหาร

แก๊ง 7’Days แห่งวิศวะกำลังนั่งสุมหัวกันกินข้าวกลางวันอย่างออกรส ‘มาร์ส’ กำลังวิจารณ์แมตช์ฟุตบอลเมื่อคืนอย่างเมามัน ‘ฟราย’ นั่งไถโทรศัพท์เช็กเรตติ้งสาวๆ ในอินสตาแกรม ส่วน ‘เธิร์ส’ กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านชีตสรุปเตรียมควิซบ่ายนี้ และสามสาว ‘มันเดย์’ จากวิศวะสิ่งแวดล้อม ‘เวนส์’ วิศวะคอมพิวเตอร์ และ ‘แซทเทิล’ วิศวะการไฟฟ้า ที่กำลังเม้าท์มอยกันอย่างออกรสออกชาติ

มีเพียง ‘ซัน’ คนเดียวที่ไม่ได้สนใจทั้งข้าวในจานและบทสนทนาของเพื่อนร่วมโต๊ะ

ดวงตาคมกริบดุดันของจ่าฝูงวิศวะโยธาจ้องเขม็งทะลุฝูงชนไปยังโต๊ะมุมสุดของโรงอาหาร มือหนาที่ถือช้อนส้อมกำแน่นจนข้อขาว กรามแกร่งขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนเมื่อเห็นรอยยิ้มกว้างของยัยเด็กบัญชีจอมเนี้ยบ

รอยยิ้มแบบนั้น... ทำไมมันถึงไปอยู่บนหน้ายัยนั่นได้วะ

ตั้งแต่รู้จักกันมา ซันไม่เคยเห็นพายยิ้มกว้างขนาดนั้นมาก่อน สิ่งที่เขาได้รับมีแต่สายตาเย็นชา น้ำเสียงดุดัน การตอกกลับที่เจ็บแสบ และใบหน้าที่เรียบตึงราวกับฉีดโบท็อกซ์มาสิบเข็ม แต่พออยู่กับไอ้หน้าจืดใส่เนกไทนั่น ยัยแม่มดกลับหัวเราะร่วน แววตาเป็นประกาย ท่าทางดูผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัส

“ไอ้ซัน มึงเป็นเหี้ยอะไรเนี่ย ข้าวไม่แดก นั่งกัดฟันกรอดๆ จนกูนึกว่ามึงปวดขี้” มาร์สทักขึ้นเมื่อสังเกตเห็นอาการผิดปกติของเพื่อนสนิท

ซันไม่ตอบ เขายังคงจ้องมองไปที่โต๊ะเป้าหมาย ภาพที่ภูขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้พายเพื่อชี้ให้ดูอะไรบางอย่างในแท็บเล็ต ไหล่ของทั้งคู่แทบจะชนกัน ทำให้ระดับความเดือดในอกของซันพุ่งทะลุปรอท

กร๊อบ!

ขวดน้ำพลาสติกในมือซันถูกบีบขยี้จนบี้แบน น้ำเปล่าบางส่วนล้นทะลักออกมาหกเลอะเทอะบนโต๊ะ เสียงกระแทกทำให้เพื่อนทั้งหกคนหยุดชะงักและหันมามองเขาเป็นตาเดียว

“เชี่ยซัน มึงบีบขวดน้ำทำไมวะ เปียกชีตกูหมด!” เธิร์สโวยวาย รีบดึงชีตสรุปหนีน้ำที่เจิ่งนอง

ซันไม่ได้สนใจเสียงด่าของเพื่อน เขาวางขวดน้ำที่บี้แบนลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“กูอิ่มแล้ว” ซันกดเสียงต่ำ ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ เดินดุ่มๆ ตรงดิ่งไปยังโต๊ะมุมสุดของโรงอาหารทันที ทิ้งให้เพื่อนสามคนนั่งมองหน้ากันด้วยความงุนงง

“มันเป็นอะไรของมันวะ” ฟรายขมวดคิ้ว มองตามแผ่นหลังกว้างของเพื่อนไป “อ้าว นั่นมันเดินไปโต๊ะยัยเหรัญญิกสโมฯ นี่หว่า… ชิบหายละ อย่าบอกนะว่ามันจะไปพังโต๊ะเขากลางโรงอาหารอะ”