ตอนที่ 10

“แล้วในส่วนของค่าพาหนะล่ะครับ” ซันแกล้งตั้งคำถามเพื่อดึงความสนใจของทุกคนในห้องให้จดจ่อที่เขา ขณะที่เท้าใต้โต๊ะก็ยังคงทำหน้าที่ก่อกวนไม่หยุดหย่อน “สโมสรมีข้อสงสัยอะไรเรื่องค่าน้ำมันรถสิบล้ออีกไหม”

พายกัดริมฝีปากด้านในอย่างแรงเพื่อเรียกสติ มือทั้งสองข้างที่เคยวางอยู่บนโต๊ะถูกลดลงมาวางบนตัก เธอพยายามใช้มือผลักข้อเท้าของคนฉวยโอกาสออก แต่ซันกลับออกแรงต้าน แถมยังจงใจเลื่อนฝ่าเท้าสูงขึ้นไปจนเกือบถึงข้อพับเข่า

ความทรงจำเร่าร้อนเมื่อคืนหวนกลับมาโจมตีพายอีกครั้ง สัมผัสหยาบโลนที่กำลังลูบไล้ขาของเธออยู่ในตอนนี้ แทบไม่ต่างอะไรกับฝ่ามือร้อนผ่าวที่เคยเคล้นคลึงร่างกายเธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ท้องน้อยของหญิงสาวหดเกร็ง ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาจนพวงแก้มขาวเนียนเริ่มขึ้นสีระเรื่อ

“คะ… ค่าน้ำมัน” พายพยายามเค้นเสียงออกมาให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด “ถ้าเทียบกับระยะทางจากมหา’ลัยฯ ไปไซต์ก่อสร้าง… ถือว่าอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานค่ะ… อ๊ะ!”

เสียงอุทานแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากบาง เมื่อปลายนิ้วเท้าของคนใต้โต๊ะจงใจเกี่ยวเข้ากับรอยช้ำจางๆ ที่ต้นขาด้านใน ซึ่งเป็นรอยที่เขาฝากเอาไว้เมื่อคืน

“มีอะไรหรือเปล่าพาย” ประธานองค์การนักศึกษาที่นั่งอยู่ข้างๆ หันมาถามด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นหน้าเหรัญญิกคนเก่งแดงก่ำผิดปกติ “แอร์เย็นไปเหรอ หน้าแดงเชียว”

“ม… ไม่มีอะไรค่ะ พอดีรู้สึกเจ็บคอนิดหน่อย” พายรีบโกหกคำโต มือเล็กกำกระโปรงบนตักของตัวเองแน่นจนข้อขาว นัยน์ตาสีเข้มตวัดขวับไปมองไอ้ตัวการที่นั่งยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะอยู่ฝั่งตรงข้าม

ซันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยราวกับจะถามว่า ‘เก่งนักไม่ใช่เหรอ เอาสิ ด่าฉันต่อสิ’ การได้เห็นท่าทีลุกลนและแววตาสั่นระริกของแม่สาวบัญชีจอมหยิ่ง ทำให้เขารู้สึกสะใจจนแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ เขาชอบความรู้สึกของการได้เป็นผู้ควบคุมอารมณ์ของเธอ ชอบที่ได้เห็นกำแพงความเยือกเย็นของเธอค่อยๆ พังทลายลงเพราะสัมผัสของเขา

แต่ซันประเมินความดื้อรั้นของพายต่ำเกินไป

คิดว่าแค่แกล้งลูบขาใต้โต๊ะแล้วเธอจะยอมสติแตก ร้องไห้วิ่งหนีออกจากห้องประชุมไปเหมือนนางเอกในละครหลังข่าวหรือไง? ฝันไปเถอะ!

พายสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงดุจนางพญาคุมกฎอีกครั้ง เธอเลื่อนมือกลับขึ้นมาวางบนโต๊ะ พิมพ์ข้อสรุปลงในแล็ปท็อปด้วยความรวดเร็ว

“สรุปนะคะ” พายกวาดสายตามองทุกคนในห้องด้วยความเด็ดขาด “เอกสารการเบิกจ่ายงบประมาณค่ายอาสาวิศวกรรมศาสตร์รอบนี้ มีการแก้ไขรายละเอียดครบถ้วนตามระเบียบการเบิกจ่ายทุกประการ ดิฉันในฐานะเหรัญญิก ไม่มีข้อท้วงติงเพิ่มเติมค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้น ถือว่าที่ประชุมมีมติเอกฉันท์อนุมัติงบก้อนนี้นะครับ” ประธานสโมฯ รีบสรุปด้วยความโล่งอก “พาย เซ็นอนุมัติในใบปะหน้าได้เลย”

ซันยิ้มกริ่มอย่างพอใจ ในที่สุดเขาก็ชนะ ยัยเด็กบัญชียอมเซ็นให้เขาจนได้ ชายหนุ่มเตรียมจะชักเท้ากลับเพื่อยุติสงครามประสาทใต้โต๊ะ

แต่ทว่า…

ในจังหวะที่พายเอื้อมมือไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมาจรดลงบนหน้ากระดาษ หญิงสาวกลับขยับตัวเล็กน้อย เธอเล็งตำแหน่งอย่างแม่นยำ ก่อนจะยกเท้าที่สวมรองเท้าคัตชูหนังหัวแหลมปรี๊ดของตัวเองขึ้น แล้ว…

ปึ้ก!!

“โอ๊ยยยยยยยยยยย!!”

เสียงร้องโหยหวนของจ่าฝูงวิศวะดังลั่นห้องประชุมจนทุกคนสะดุ้งสุดตัว ซันผุดลุกขึ้นยืนพรวด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดขั้นสุด สองมือตะปบลงบนโต๊ะเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น เขาเจ็บจนน้ำตาแทบเล็ด เจ็บเหมือนกระดูกหลังเท้าถูกสว่านเจาะทะลุ

“ไอ้ซัน มึงเป็นอะไรวะ!” ตัวแทนจากคณะอื่นร้องถามด้วยความตกใจ

“กู… มดกัด มดแม่งกัดตีนกู” ซันกัดฟันตอบเสียงสั่น พยายามเก็บอาการไม่ให้ใครรู้ว่าถูกผู้หญิงเหยียบเท้าใต้โต๊ะ แต่ความเจ็บปวดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาสมองทำเอาเขาแทบยืนไม่อยู่

พายจรดปลายปากกาตวัดลายเซ็นลงบนเอกสารอย่างใจเย็น สวยงาม ก่อนจะปิดแฟ้มเสียงดังปั๊บ เธอเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ยืนหน้าดำหน้าแดงอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความสะใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน

“แฟ้มอนุมัติเรียบร้อยแล้วค่ะ เอาไปยื่นเบิกที่กองคลังได้เลย” พายดันแฟ้มไปตรงกลางโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดการเก็บแล็ปท็อปและสมุดโน้ตลงกระเป๋าอย่างเป็นระเบียบ

เธอเดินอ้อมโต๊ะประชุมมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ ซันที่กำลังยืนตัวสั่นเพราะความเจ็บปวด พายโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันแค่สองคน

“คราวหลัง… ถ้าอยากจะ ‘ทำทาน’ ให้ใคร ก็ช่วยเก็บหางกับเท้าของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยนะคะ ระวังจะโดนเหยียบกระดูกแตกไม่รู้ตัว”

พูดจบ พายก็หมุนตัวเดินเชิดหน้าออกจากห้องประชุมไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้จ่าฝูงวิศวะโยธายืนกัดฟันกรอด ขาข้างหนึ่งสั่นพั่บๆ อยู่กลางห้อง ท่ามกลางสายตางุนงงของประธานสโมสรและตัวแทนคณะอื่นๆ

“ฝากไว้ก่อนเถอะยัยแม่มด!” ซันสบถในใจอย่างมาดร้าย อาการปวดระบมที่หลังเท้ายังคงเต้นตุบๆ ตอกย้ำความพ่ายแพ้ในยกนี้อย่างเจ็บแสบ

เขาประเมินยัยเด็กบัญชีคนนี้ต่ำไปจริงๆ ผู้หญิงอะไรวะ ทั้งดื้อ ทั้งหยิ่ง ทั้งมือหนัก แถมยังตีนหนักอีกต่างหาก แต่ถึงจะเจ็บใจแค่ไหน ลึกๆ แล้วซันกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่า รอยยิ้มเยือกเย็นที่เธอส่งมาให้เมื่อครู่ มันโคตรจะเร้าใจเลย ให้ตายเถอะ!